Lahat ng Kabanata ng The CEO Has Fallen For Me: Kabanata 191 - Kabanata 200

MARIANPatuloy akong nakapikit habang nakahiga sa hospital bed, pinapakinggan ang bawat galaw sa paligid ko. Ramdam ko ang lamig ng kwarto, ang amoy ng disinfectant, at ang mahinang tunog ng mga makina na nakakabit sa akin. Everything felt controlled, monitored, safe… at higit sa lahat, perfect para sa role na ginagampanan ko ngayon.I am Audrey.At kailangan kong maging perpekto sa bawat galaw.Naririnig ko ang boses ni Shane malapit sa akin, kausap ang doctor. “Are you sure she’s okay? I want a full examination. Lahat, kahit maliit na detail, I need to know,” seryoso niyang sabi, halatang hindi pa rin siya mapakali.“She’s stable, Mr. Lincoln,” sagot ng doctor. “Medyo na-trauma lang, but physically, she’s fine. We’ll run a few more tests just to be sure.”Napangiti ako sa loob-loob ko.Of course, I’m fine.Mas maayos pa nga ako kaysa sa inaakala nila.Bahagya akong gumalaw, kunwari nahihirapan, saka dahan-dahang dumilat. “Shane…” mahina kong tawag, pilit pinapalabas na pagod at nang

MARIANKanina pa ako nakatayo sa harap ng crib, pero imbes na mapuno ako ng kung anong maternal instinct, inis lang ang nararamdaman ko. Hindi tumitigil ang kambal sa pag-iyak, at parang sinasadya nilang ubusin ang pasensya ko.Ilang beses ko na silang binuhat, pinainom ng gatas, at sinubukang patahanin, pero wala talagang epekto. The more I try, the louder they cry, at mas lalo lang akong nabubwisit sa bawat segundo.“Shit…” mahina kong mura habang napapahawak sa sentido ko, ramdam ko na sumasakit na ang ulo ko. Hindi ito ang inasahan ko noong pinasok ko ang buhay ni Audrey.Akala ko once I’m inside this mansion, everything will be perfect. Pero ngayon, dalawang sanggol lang ang kaharap ko, pero hindi ko na sila makontrol.“Stop crying…” mas madiin kong sabi, this time hindi ko na tinatago ang galit sa boses ko. Tinitigan ko sila, pero lalo lang silang umiyak na parang naiintindihan ako.Napalunok ako at napaisip bigla, what if nararamdaman nila na hindi ako ang tunay nilang ina.“Shu

SHANEHindi ko agad sinabi ang iniisip ko, pero hindi na rin ako mapakali kaya kinausap ko sila Mama Janette at Melody nang palihim. Nasa maliit kaming sala sa kabilang wing ng mansion, tahimik at malayo sa nursery, pero kahit ganoon ay mabigat pa rin ang pakiramdam ko dahil alam kong seryoso ang pag-uusap na ito.“May kailangan akong sabihin,” panimula ko habang tinitignan ko silang dalawa, trying to read their reactions kahit hindi ko pa sinasabi ang punto ko. Hindi ako sanay na nagdududa sa sarili kong asawa, pero hindi ko rin kayang ipagwalang-bahala ang nararamdaman ko.Napatingin si Mama Janette sa akin, halata ang pag-aalala sa mukha niya. “Anong problema, Shane?” tanong niya, mahinahon pero ramdam ko na may kaba na rin sa boses niya.Huminga ako nang malalim bago magsalita, pinipili ko ang mga salitang gagamitin ko dahil ayokong magmukhang paranoid o unfair. “It’s about Audrey,” sabi ko, diretso pero mababa ang tono.Napatingin agad si Melody sa akin, parang may naisip din siy

MARIANLumuluhod ako sa harap nila habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha ko, ramdam ko ang lamig ng sahig pero mas nangingibabaw yung takot na baka sa mismong sandaling ito tuluyan nang bumagsak ang lahat ng plano ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatingin ako kay Shane, pilit kong hinuhugot ang emosyon na alam kong kailangan kong ipakita para makuha ko ulit kahit kaunting tiwala niya.“Please… listen,” sabi ko, basag ang boses habang halos hindi ko na makontrol ang paghinga ko, pinipilit kong magmukhang wasak at nalilito. “I admit… after the accident sa dagat, my memories are very unclear, parang may mga parte na hindi ko maabot kahit anong pilit ko,” dagdag ko habang hinahawakan ko ang ulo ko na parang nasasaktan. “But I am the only and real Audrey… ako ‘to, Shane, please, don’t look at me like that.”Sa loob ko, alam kong bawat segundo mahalaga dahil ramdam ko na hindi na basta-basta naniniwala si Shane. Hindi na siya yung lalaking kayang lokohin ng simpleng iyak at lambi

MARIANHindi ko maipaliwanag kung gaano kabigat ang bawat segundo habang hinihintay ko ang pagbabalik ng doctor, kahit pilit kong pinapakita sa kanila na pagod lang ako sa pag-iyak at sa mga paratang nila. Sa totoo lang, my mind was running in circles, dahil alam kong isang resulta lang ang pwedeng magtapos sa lahat ng pinaghirapan ko, at hindi iyon pwedeng pumabor sa akin kung tama ang takbo ng mundo.Nang bumukas ang pinto at pumasok siya, hawak ang envelope na parang may dalang hatol, pakiramdam ko biglang sumikip ang dibdib ko at halos hindi ako makahinga nang maayos. Hindi ko na marinig ang paligid, parang naka-focus lang lahat sa papel na hawak niya, at kahit gusto kong magmukhang kalmado, I could feel my fingers trembling habang nakahawak ako sa gilid ng upuan.“Mr. Lincoln,” sabi ng doctor habang tumigil sa harap namin, at doon ko naramdaman na lahat ng mata ay nasa kanya na. “We have the results.”Walang nagsalita. Kahit si Shane, na kanina pa matigas ang tindig, hindi agad g