All Chapters of The CEO Has Fallen For Me: Chapter 191 - Chapter 200

219 Chapters

Mrs. Lincoln

MARIANPatuloy akong nakapikit habang nakahiga sa hospital bed, pinapakinggan ang bawat galaw sa paligid ko. Ramdam ko ang lamig ng kwarto, ang amoy ng disinfectant, at ang mahinang tunog ng mga makina na nakakabit sa akin. Everything felt controlled, monitored, safe… at higit sa lahat, perfect para sa role na ginagampanan ko ngayon.I am Audrey.At kailangan kong maging perpekto sa bawat galaw.Naririnig ko ang boses ni Shane malapit sa akin, kausap ang doctor. “Are you sure she’s okay? I want a full examination. Lahat, kahit maliit na detail, I need to know,” seryoso niyang sabi, halatang hindi pa rin siya mapakali.“She’s stable, Mr. Lincoln,” sagot ng doctor. “Medyo na-trauma lang, but physically, she’s fine. We’ll run a few more tests just to be sure.”Napangiti ako sa loob-loob ko.Of course, I’m fine.Mas maayos pa nga ako kaysa sa inaakala nila.Bahagya akong gumalaw, kunwari nahihirapan, saka dahan-dahang dumilat. “Shane…” mahina kong tawag, pilit pinapalabas na pagod at nang

No Identity

AUDREYPagdilat ko ng mga mata ko, ang unang naramdaman ko ay takot. Hindi iyon yung simpleng kaba lang, kundi yung parang biglang nahulog ang puso mo sa sikmura mo at hindi mo alam kung bakit. I tried to sit up slowly, pero parang mabigat ang katawan ko, parang may kung anong ginawa sa akin habang wala akong malay.The room… it was too perfect.Malaki, malinis, sobrang ganda, parang luxury hotel suite pero mas tahimik, mas… isolated. The curtains were thick, the lights soft, and everything looked expensive. Pero kahit ganoon, hindi iyon nakakapagpakalma. In fact, mas lalo akong kinabahan dahil wala kahit isang bagay doon ang familiar sa akin.“Shane…” mahina kong tawag, halos automatic na lumabas sa bibig ko, pero walang sumagot.Napahawak ako sa ulo ko, pilit inaalala kung ano ang huling nangyari. The ocean… I remember snorkeling… then suddenly, may humila sa akin pababa… may mga lalaking naka-oxygen tank… I tried to fight, I tried to scream, pero pagkatapos noon… everything went bl

Mother’s Touch

MARIANKanina pa ako nakatayo sa harap ng crib, pero imbes na mapuno ako ng kung anong maternal instinct, inis lang ang nararamdaman ko. Hindi tumitigil ang kambal sa pag-iyak, at parang sinasadya nilang ubusin ang pasensya ko.Ilang beses ko na silang binuhat, pinainom ng gatas, at sinubukang patahanin, pero wala talagang epekto. The more I try, the louder they cry, at mas lalo lang akong nabubwisit sa bawat segundo.“Shit…” mahina kong mura habang napapahawak sa sentido ko, ramdam ko na sumasakit na ang ulo ko. Hindi ito ang inasahan ko noong pinasok ko ang buhay ni Audrey.Akala ko once I’m inside this mansion, everything will be perfect. Pero ngayon, dalawang sanggol lang ang kaharap ko, pero hindi ko na sila makontrol.“Stop crying…” mas madiin kong sabi, this time hindi ko na tinatago ang galit sa boses ko. Tinitigan ko sila, pero lalo lang silang umiyak na parang naiintindihan ako.Napalunok ako at napaisip bigla, what if nararamdaman nila na hindi ako ang tunay nilang ina.“Shu

Different Smell

SHANEPagkalabas ni Audrey sa kwarto ng kambal, doon ko napansin na unti-unti nang humihina ang iyak nila hanggang sa tuluyan na silang tumahimik. Kanina halos hindi ko sila mapatahan, pero ngayon habang nasa mga braso ko sila, parang biglang naging kalmado ang mundo nila at ako lang ang gusto nilang maramdaman.Napasingot ako ng hangin nang hindi ko namamalayan, at doon ko napansin ang isang bagay na hindi ko agad mabigyan ng malinaw na paliwanag. Hindi ko alam kung ako lang ba o talagang may nagbago, pero parang may kakaiba sa amoy ni Audrey kumpara noon na sanay na sanay ako.Huminga ulit ako ng mas malalim, parang sinusubukan kong kumpirmahin kung totoo nga ang naramdaman ko. Dati, kahit hindi ko siya nakikita, alam kong nandiyan siya dahil sa amoy niya na parang halo ng baby powder at natural niyang scent na sobrang soft at comforting.Ngayon, iba na.Hindi naman siya mabaho, in fact, mabango pa rin siya pero mas matapang ang amoy, parang mamahaling perfume na hindi ko maalala na

Secret Test

SHANEHindi ko agad sinabi ang iniisip ko, pero hindi na rin ako mapakali kaya kinausap ko sila Mama Janette at Melody nang palihim. Nasa maliit kaming sala sa kabilang wing ng mansion, tahimik at malayo sa nursery, pero kahit ganoon ay mabigat pa rin ang pakiramdam ko dahil alam kong seryoso ang pag-uusap na ito.“May kailangan akong sabihin,” panimula ko habang tinitignan ko silang dalawa, trying to read their reactions kahit hindi ko pa sinasabi ang punto ko. Hindi ako sanay na nagdududa sa sarili kong asawa, pero hindi ko rin kayang ipagwalang-bahala ang nararamdaman ko.Napatingin si Mama Janette sa akin, halata ang pag-aalala sa mukha niya. “Anong problema, Shane?” tanong niya, mahinahon pero ramdam ko na may kaba na rin sa boses niya.Huminga ako nang malalim bago magsalita, pinipili ko ang mga salitang gagamitin ko dahil ayokong magmukhang paranoid o unfair. “It’s about Audrey,” sabi ko, diretso pero mababa ang tono.Napatingin agad si Melody sa akin, parang may naisip din siy

Not the real wife

SHANEIlang minuto pa ang lumipas bago bumaba si Audrey.Or at least… ang babaeng nagpapanggap na siya.Nang makita ko siya, automatic na ngumiti ako, like I always do. Pero sa loob ko, binabantayan ko na bawat galaw niya, bawat ekspresyon, bawat maliit na detalye.“Good morning,” bati niya, malambing ang boses, almost perfect.“Good morning,” sagot ko rin, pilit pinapakalma ang sarili ko.Umupo siya sa tabi ko, at napansin ko agad yung perfume niya. That same strong scent. Hindi ko pinansin sa mukha ko, pero mas lalo akong naging sigurado.Nagsimula kami sa simpleng usapan, casual lang, parang normal na umaga. But every word, every question… may hidden intention.“So…” panimula ko habang kunwari nag-aayos ng pagkain sa plato niya. “Do you remember that place we used to go before the wedding?”Napatingin siya sa akin, bahagyang ngumiti. “Of course,” sagot niya agad. “The beach, right?”Napahinto ako ng isang segundo.Mali.“It wasn’t a beach,” sabi ko, casual pa rin ang tono ko pero m

Nothing is real

MARIANLumuluhod ako sa harap nila habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha ko, ramdam ko ang lamig ng sahig pero mas nangingibabaw yung takot na baka sa mismong sandaling ito tuluyan nang bumagsak ang lahat ng plano ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatingin ako kay Shane, pilit kong hinuhugot ang emosyon na alam kong kailangan kong ipakita para makuha ko ulit kahit kaunting tiwala niya.“Please… listen,” sabi ko, basag ang boses habang halos hindi ko na makontrol ang paghinga ko, pinipilit kong magmukhang wasak at nalilito. “I admit… after the accident sa dagat, my memories are very unclear, parang may mga parte na hindi ko maabot kahit anong pilit ko,” dagdag ko habang hinahawakan ko ang ulo ko na parang nasasaktan. “But I am the only and real Audrey… ako ‘to, Shane, please, don’t look at me like that.”Sa loob ko, alam kong bawat segundo mahalaga dahil ramdam ko na hindi na basta-basta naniniwala si Shane. Hindi na siya yung lalaking kayang lokohin ng simpleng iyak at lambi

DNA Test

SHANEHindi na ako umatras. Kahit ano pa ang sabihin niya, kahit anong iyak o paliwanag ang gawin niya, I already made up my mind. Hindi na sapat ang hinala, hindi na sapat ang pakiramdam. Kailangan ko ng katotohanan na hindi kayang baluktutin ng kahit sino.“No matter what… itutuloy natin ang DNA test,” sabi ko, direkta habang nakatingin sa kanya. Hindi ko na nilambutan ang tono ko dahil alam kong kung bibigay pa ako ngayon, baka tuluyan na akong malinlang. “We need to be sure… once and for all.”Napansin ko agad ang pagbabago sa mukha niya, kahit pilit niya itong tinatakpan ng luha at pagkalito. There was fear. Hindi yung simpleng takot na masaktan, kundi yung takot na parang may mabubunyag.“At bakit kailangan pa ‘yan?” sagot niya, nanginginig ang boses pero pilit pa ring lumalaban. “Hindi ba sapat na nandito ako? Hindi ba sapat na ako ‘to?”Huminga ako nang malalim, pilit kinokontrol ang emosyon ko dahil kahit anong mangyari, ayoko na magpadala sa awa. “No,” sagot ko, mababa pero

DNA Result

MARIANHindi ko maipaliwanag kung gaano kabigat ang bawat segundo habang hinihintay ko ang pagbabalik ng doctor, kahit pilit kong pinapakita sa kanila na pagod lang ako sa pag-iyak at sa mga paratang nila. Sa totoo lang, my mind was running in circles, dahil alam kong isang resulta lang ang pwedeng magtapos sa lahat ng pinaghirapan ko, at hindi iyon pwedeng pumabor sa akin kung tama ang takbo ng mundo.Nang bumukas ang pinto at pumasok siya, hawak ang envelope na parang may dalang hatol, pakiramdam ko biglang sumikip ang dibdib ko at halos hindi ako makahinga nang maayos. Hindi ko na marinig ang paligid, parang naka-focus lang lahat sa papel na hawak niya, at kahit gusto kong magmukhang kalmado, I could feel my fingers trembling habang nakahawak ako sa gilid ng upuan.“Mr. Lincoln,” sabi ng doctor habang tumigil sa harap namin, at doon ko naramdaman na lahat ng mata ay nasa kanya na. “We have the results.”Walang nagsalita. Kahit si Shane, na kanina pa matigas ang tindig, hindi agad g

Another Test

SHANEHindi pa rin ako mapakali kahit hawak ko na ang resulta ng DNA test, at kahit paulit-ulit ko itong basahin, hindi nawawala ang pakiramdam na may mali. On paper, everything checks out, malinaw ang nakasulat, walang room for doubt kung pagbabasehan lang ay science. Pero hindi lang naman sa papel umiikot ang buhay ko, at lalong hindi doon nakabase ang pagkilala ko sa asawa ko.Tumingin ako kay Kevin na nasa malapit lang, tahimik pero alam kong binabasa niya ang bawat galaw ko. Kilala niya ako, at alam niyang kapag ganito ako ka-seryoso, hindi ito simpleng pagdududa lang. I motioned for him to come closer, making sure walang ibang makarinig ng sasabihin ko.“Kevin,” tawag ko, mababa ang boses pero may diin. “We’re doing another test.”Napakunot ang noo niya, pero hindi siya nagtanong agad. Sanay siya na hindi ko kailangang ulitin ang sarili ko. “Another DNA test, sir?” maingat niyang tanong, parang kinukumpirma lang kung tama ang narinig niya.“Yes,” sagot ko nang diretso habang nak

...

17 18 19 20 21 22

SCAN CODE TO READ ON APP