Todos los capítulos de The CEO Has Fallen For Me: Capítulo 181 - Capítulo 190

LEANang mabalitaan ni Marian na inilipat na si Miranda sa isang mental hospital, parang wala lang sa kanya noong una pero kilala ko siya. Malamang ay may iniisip na naman siyang plano.Nasa loob kami ng kotse niya at naka parked sa gilid ng kalsada, medyo madilim dahil palubog na ang araw. Tahimik lang ako habang siya, parang may sariling mundo. Hanggang sa hindi ko na napigilan.Napailing ako at napabuntong-hininga.“Alam mo, Marian, kapag pumasok ka diyan… aakalain na ikaw si Audrey. What if someone recognizes you? What if tawagan nila si Mr. Lincoln? Mabubuking agad yang pang gagaya mo kay Audrey.”Hindi siya agad sumagot. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin, tapos… ngumisi.Yung ngising ‘yon? Hindi ko gusto.“Hindi ba, Lea, sabi mo ay gusto mo makabawi sa lahat ng utang mo sa akin?”Parang may kumurot sa sikmura ko. Napakagat ako sa labi ko, hindi agad nakasagot.“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko, kahit alam ko na kung saan papunta ‘to.“Simple lang,” sagot niya. “Ikaw ang pap

MirandaPagkalabas ni Lea sa visitation room, saka lang ako nakahinga nang malalim, parang ngayon ko lang ulit naramdaman na gumagana ang baga ko nang maayos. Nakaupo pa rin ako sa upuan, pero unti-unti kong ibinaba ang ulo ko, pinipilit ibalik ang sarili ko sa karakter na gusto nilang makita—yung babaeng unti-unti nang nawawala sa katinuan.“Patient 610,” tawag ng nurse habang papasok, may kasama pang dalawang staff na parang mga gwardya. “Time to go back to your room.”Hindi ako sumagot. Instead, tumingin lang ako sa kisame, saka ngumiti ng walang dahilan, yung tipong ngiti na kahit ako alam kong nakakainis tingnan. Pinagalaw ko pa ang ulo ko nang bahagya, parang may kausap na iba, kahit wala naman. Kita ko sa peripheral vision ko kung paano sila nagtinginan—perfect. They’re buying it.Dahan-dahan nila akong inalalayan palabas ng room, parang fragile ako, parang anytime pwede akong magwala. Pero hindi ako lumaban. Hindi ko kailangang magwala ngayon. Hindi pa.Pagpasok ko sa kwarto k

MARIANHindi ko mapigilang mapangisi habang mabilis akong umatras at sumiksik sa likod ng poste sa hallway ng hospital. Halos kumabog ang dibdib ko sa bilis ng pangyayari, pero hindi dahil sa takot kundi dahil sa excitement na ngayon ko lang ulit naramdaman. Nakita ko mismo ang reaksyon ni Shane kanina, at sapat na iyon para patunayan na gumagana ang lahat ng pinaghirapan ko sa loob ng maraming buwan.Akala niya ako si Audrey.Hindi iyon simpleng pagkakamali o ilusyon lang. Ibig sabihin, nagawa ko nang lokohin ang mismong lalaking araw-araw nakatingin sa mukha ng totoong Audrey. Ibig sabihin, malapit na akong maging siya hindi lang sa itsura kundi pati sa buhay.“Marian, are you out of your mind?” mahina pero gigil na bulong ni Lea habang hinahatak ang braso ko palayo. “Andiyan ang totoong Audrey pwedeng malaman na may gumagaya sa kanya!”Napalingon ako sa kanya, pero hindi pa rin nawawala ang ngiti sa labi ko. “But he didn’t,” sagot ko, “Hindi niya ako nakita nang buo. Just enough pa

AUDREYHabang sabay-sabay kaming kumakain sa dining area, ramdam ko na kahit papaano ay bumabalik na sa normal ang lahat. Nasa iisang mesa kami nila Shane, Mama, si Melody, pati sina Kevin at Andrea. Nasa gilid naman sina Brad, Kiko at Leo, pero kasama pa rin sa usapan. May konting tawanan, may mga simpleng kwentuhan, at sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng nangyari, pakiramdam ko pwede na ulit akong huminga nang maayos.Hinawakan ko ang kamay ni Shane sa ilalim ng mesa, parang reassurance sa sarili ko na ligtas na kami. Nasa crib malapit sa amin sina Troy at Tyler, tahimik na natutulog habang may bantay.Biglang nagsalita si Shane, medyo seryoso pero may bahagyang ngiti. “I think we all need a break,” sabi niya habang tumingin sa amin isa-isa. “Let’s go on a vacation.”Napatingin ako sa kanya agad. “Vacation?” tanong ko, medyo nagulat. “Now?”Tumango siya. “Yes. Lahat tayo stressed. Lalo na ikaw,” dagdag niya habang marahang hinaplos ang kamay ko. “You need to relax, Audrey.”Na

MARIANNaramdaman ko ang matinding higpit ng yakap sa akin bago pa man ako tuluyang “magising.” Kahit nakapikit ako, ramdam ko agad kung sino iyon. The way his arms wrapped around me, protective, desperate… si Shane.Sa loob ko, gusto kong mapangisi.Pero hindi pwede.Kailangan kong manatili sa role ko.Dahan-dahan kong ginalaw ang mga daliri ko, parang hirap na hirap, saka ako bahagyang napakilos habang pinipilit na gawing mabigat ang bawat galaw. Ramdam ko ang mga mata ng lahat na nakatutok sa akin, naghihintay kung magigising ba ako o hindi.“...Audrey?” narinig kong tawag ni Shane, mababa ang boses pero puno ng kaba.There it is.My new name.Unti-unti kong idinilat ang mga mata ko, pilit kong pinapakita na nahihirapan ako. Sumalubong agad sa akin ang ilaw, at ang mukha ni Shane na halos hindi ko maipaliwanag ang ekspresyon. Halo-halong takot, pag-aalala, at relief.Umubo ako, malakas, parang nalunod sa tubig. Hinayaan kong manginig ang katawan ko habang pilit akong humihinga. “Sh