All Chapters of The CEO Has Fallen For Me: Chapter 201 - Chapter 210

SHANESa dami ng laban na pinagdaanan ko sa buhay, bihira na lang ang bagay na talagang nagpapaisip sa akin nang malalim. Pero ngayong araw na ito, habang hawak ko ang phone at nakatingin sa malawak na city view mula sa glass wall ng opisina ko, hindi ko maitanggi na may kakaibang bigat sa dibdib ko.Hindi dahil sa negosyo. Hindi dahil sa pera. Kundi dahil kay Miranda Chase.Pinindot ko ang contact number ng mental institution kung saan siya naka-confine. Ilang segundo ring nag-ring bago may sumagot. Kalmado ang boses ko pero may diin sa bawat salita.“Hello. This is Shane Lincoln. I want to know the condition of Miranda Chase.”May saglit na katahimikan sa kabilang linya, parang nag-aayos ng sarili ang kausap ko bago sumagot. Sanay ako sa ganitong reaksyon. Kahit saan ako tumawag, may kaunting tensyon kapag naririnig nila ang pangalan ko.“Good afternoon, Mr. Lincoln,” sagot ng doctor, mahinahon pero may halong respeto.Napapikit ako sandali, pinipigilan ang iritasyon na unti-unting

SHANETahimik ang buong mansion habang nakaupo ako sa nursery, at for a moment I allowed myself to just breathe, hawak ang maliit na kamay ni Tyler habang si Troy naman ay mahimbing na natutulog sa kabilang crib, at kahit sanay ako sa chaos ng business world at sa endless pressure ng power at responsibility, this kind of silence feels different, mas malalim, mas personal, dahil bawat maliit na galaw ng mga anak ko ay parang paalala na hindi na lang ako nabubuhay para sa sarili ko kundi para sa kanila na rin.I was adjusting Tyler’s blanket carefully when the low hum of the television suddenly shifted, at kahit hindi ko agad pinansin sa una dahil mas importante sa akin ang moment na ito kasama sila, there was something in the reporter’s voice that made me look up, something urgent, something serious, kaya napalingon ako sa screen at doon ko nakita ang live footage ng isang malaking gusali na nilalamon ng apoy habang makapal na usok ang umaakyat sa langit at nagkakagulo ang mga tao sa p

MARIANAng kanyang mga kamay ay marahas nang nakasabunot sa aking buhok, itinutulak ako sa sukdulan ng kanyang pagnanasa. Napapakapit siya sa unan, ang kanyang buong katawan ay nanginginig sa bawat mainit na hininga at dampi ng aking mga labi.Walang duda, nakuha ko na siya nang buong-buo. Tiklop-tuhod siyang nagpapasasa sa sarap na ako lang—si Marian na nagpapanggap na Audrey—ang nakakapagbigay. At hinding-hindi na niya maiisip na ang babaeng nagpapaluhod sa kanya sa sarap ay hindi ang totoong asawa niya.Ngunit bago ko pa matapos ang huling sipsip, isang marahas na puwersa ang biglang nagpabago sa ihip ng hangin. Nawalan ng kontrol ang seryosong si Shane."F-fuck, Audrey... hindi ko na kaya. Putangina, binabaliw mo ako!" paos at mariing ungol ni Shane.Sa isang iglap, binitawan niya ang unan at marahas niyang isinabunot ang kanyang mga daliri sa aking buhok para iangat ang aking mukha mula sa pagkakayuko. Ang mga mata niya ay nag-aapoy sa matinding libog at pananabik.Bago pa ako ma

SHANEHuminto ang paghinga ko habang nakatitig sa kisame ng madilim na silid, naririnig ko ang marahang paghinga ng babaeng katabi ko ngayon sa kama. I cannot deny the raw satisfaction pulsating through my veins right now, dahil kung katawan at tawag ng laman lang ang pag uusapan, she definitely gave me everything.It was intense, matching my every rhythm, at pakiramdam ko nga ay sagad hanggang buto ang naging pagpapakasasa namin sa isa't isa kanina. Subalit sa kabila ng matinding pagod at pisikal na kasiyahan na dinala ng gabi na ito, may isang sulok sa utak ko ang ayaw tumahimik, isang bahagi ng pagkatao ko na patuloy na nagrerebelde at bumubulong ng pagdududa.Looking at her face while she sleeps, everything seems perfectly identical, pero bakit ganoon? Ang isip ko ay pilit na sumisigaw na kahit gaano pa kasarap ang nangyari, there is this persistent, haunting feeling that this woman lying next to me is completely not Audrey.Binalot ako ng matinding katahimikan habang dahan dahan

SHANEHalos mabitawan ko sa sobrang galit ang result paper na nagpapakita na zero match, ibig sabihin ay hindi ang totoong asawa na si Audrey ang nasa mansion kundi isang mapagpanggap na estranghero.Ang dalawang salitang iyon na nakasulat sa malamig na puting papel ay tila isang malakas na sampal sa pagkatao ko, cutting through my remaining hope and leaving me completely shattered inside this sterile room.I could feel the intense heat of anger rising from my chest straight to my face, turning my vision into a blur of pure rage habang pilit kong pinoproseso na ang babaeng kani-kanina lang ay nayakap ko pa ay isang huwad.Ramdam ko ang panginginig ng mga daliri ko na gustong mamula sa galit, and my heart was pounding so hard against my ribs that I could almost hear it echoing in the quiet office.Diretso akong tumingin sa doktor na nasa harap ko, tinitigan ko siya nang may halong pagbabanta, at mariing sasabihin ko sa doctor habang hawak ang nanginginig na papel.“Are you sure about t