All Chapters of The CEO Has Fallen For Me: Chapter 171 - Chapter 180

SHANEMatagal kaming nagyakap ni Audrey sa hospital bed niya, parang ayaw na naming bumitaw sa isa’t isa. Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong hinigpitan ang yakap ko, na para bang kapag binitawan ko siya kahit sandali lang, mawawala na naman siya sa paningin ko. Ramdam ko pa rin ang panghihina ng katawan niya, pero kahit gano’n, gumanti siya ng yakap—mahina pero sapat para iparamdam na sobrang saya niya.“I’m here…” bulong ko sa tenga niya, hindi ko mapigilan ang panginginig ng boses ko. “Hindi na kita papabayaan ulit… kahit anong mangyari.”Hindi siya agad sumagot, pero naramdaman ko ang bahagyang paggalaw ng ulo niya sa balikat ko. Para sa akin, sapat na ‘yon. Sapat na para huminga ulit nang maayos.Dahan-dahan akong umatras para tignan siya. Maputla pa rin ang mukha niya, may mga marka pa ng pinagdaanan niya, pero buhay siya. Gising siya. At iyon lang ang mahalaga sa akin ngayon.“Shane…” mahina niyang tawag, hawak pa rin ang damit ko na parang ayaw bumitaw.“Hmm?” sagot ko,

MIRANDAHabang nagmamaneho ako papunta sa sementeryo, hindi ko maiwasang mapangiti mag-isa. Tahimik ang paligid, pero sa loob ng kotse ko parang maingay ang isip ko—puno ng satisfaction, puno ng anticipation. Alam ko na sa puntong ito, wala nang takas si Audrey. Kung buhay pa siya, sigurado akong halos wala na siyang lakas para lumaban. Kung hindi man… then it means natapos na rin ang lahat sa paraang gusto ko.Humigpit ang hawak ko sa manibela habang papalapit ako.“Finally…” mahina kong sabi, habang nakatingin sa daan. “Wala nang gugulo sa akin.”Hindi ko maitatanggi, matagal kong hinintay ang moment na ‘to. Lahat ng ginawa ko, lahat ng risk, lahat ng galit at plano—lahat papunta lang dito.Pagdating ko sa sementeryo, bumaba ako ng sasakyan at inayos ko pa ang sarili ko na parang papasok lang ako sa isang meeting. Mabagal ang lakad ko, pero bawat hakbang ko mabigat ang kumpiyansa. Hindi ako nagmamadali. Alam ko naman na hindi na tatakbo si Audrey kahit ano pa ang nangyari sa kanya.

MIRANDAAt sa loob ng malamig na kulungan na ‘yon, habang hawak ko pa rin ang divorce paper na nakalatag sa mesa sa harap ko, unti-unti kong naramdaman na ang pangalan ko… hindi na katulad ng dati. Parang may bahagi sa pagkatao ko na unti-unting binubura ng bawat segundo na lumilipas. Miranda Chase. Noon, kapag naririnig ko ‘yan, may lakas, may respeto, may takot. Ngayon, parang echo na lang siya sa loob ng kulungan—malayo, luma, at wala nang kapangyarihan.Hindi ko na alam kung ilang beses kong tinitigan ang papel na ‘yon. Paulit-ulit kong binabasa ang pirma ni Shane, parang sa ganun mabura ko o mapigilan ang kahulugan nito. Pero hindi nagbabago ang totoo. Wala na siya. Wala na ang papel ng asawa. Wala na ang pangalan ko sa buhay niya. At mas masakit doon, wala na akong magagawa para ibalik pa ‘yon.Ilang araw ang lumipas na parang walang direksyon. Hanggang sa isang umaga, iba ang atmosphere sa loob ng kulungan. Mas maraming guard. Mas tahimik pero mas mabigat. Alam ko agad sa pakir

MARIANNatawa ako nang mahina habang nakaupo sa harap ng malaking TV sa sala. Paulit-ulit na pinapakita sa news ang footage ng pag-aresto kay Miranda Chase. Yung babaeng akala niya siya ang pinakamalakas, pinakamatalino, pinaka-hindi kayang ibagsak. Ngayon, nakakulong. Nakaposas. Wala nang kapangyarihan.“Pathetic…” bulong ko habang nakangisi.Pinanood ko kung paano siya hinila ng mga pulis, kung paano siya tinutukan ng camera, kung paano nagbago ang buong mundo niya sa loob lang ng ilang segundo. Ang dating mayabang na tingin, ngayon puro galit at pagkabigo na lang.Pero hindi ako tumawa dahil kay Miranda.Tumawa ako dahil alam kong hindi pa doon natatapos ang lahat.Dahan-dahan akong tumayo at lumapit sa malaking salamin sa gitna ng kwarto. Malinis. Makintab. Halos parang hindi lang salamin, kundi isang bagong mundo na naghihintay sa akin.Nang makita ko ang sarili ko, napangiti ako.Hindi dahil sa kung ano ako noon.Kundi dahil sa kung ano na ako ngayon.Hinaplos ko ang mukha ko, d

MIRANDANakatulala lang ako habang nakaupo sa gitna ng courtroom, parang wala akong pakialam sa kahit anong nangyayari sa paligid ko, pero sa totoo lang, bawat salita na binibitawan nila ay malinaw kong naririnig at iniipon sa loob ng isip ko.Dinala ako rito dahil sa natakot ang mga pulis ng makita akong kinakain ang dala ni Marian na pasalubong.Ang mga abogado, mga doktor, pati ang judge—lahat sila abala sa pagdedebate kung baliw na ba talaga ako o nagkukunwari lang.“Your Honor,” sabi ng isang abogado habang tumatayo, “the behavior of the accused clearly shows signs of severe mental instability. Hindi normal na kumain ng daga at ipis ang isang tao, lalo na sa harap ng mga awtoridad. This is beyond manipulation—it’s psychological deterioration.”Gusto kong ngumiti pero pinigilan ko. Instead, pinanatili kong walang emosyon ang mukha ko, nakatitig lang sa sahig na parang wala akong naiintindihan.Ngunit bago pa man tuluyang mapunta sa side nila ang simpatya ng korte, tumayo naman ang