All Chapters of สะใภ้สุดขั้ว แม่ผัวสุดขอบ: Chapter 61 - Chapter 70

Chapter62“ถ้าคุณแม่ไม่เมื่อยปากก็แปลกค่ะ เพราะขนาดแก้มยังมีคนโทร. มาถามถึงเรื่องนี้เป็นสิบคน คุณแม่น่าจะถูกถามสักร้อยคนหรืออาจมากกว่านั้น ดีที่ขากรรไกรไม่ค้าง” ลักษิณากล่าวเสริม “เมื่อวานนี้ณีก็สงสารและเห็นใจพี่ณานะคะ ต้องมานั่งรับโทรศัพท์พูดเรื่องไร้สาระ” อังคณีที่ร่วมนั่งสนทนาด้วยพูดขึ้น ตวัดสายตามองหลานสะใภ้ที่แสนชัง “แต่ผมคิดว่าคุณแม่น่าจะปฏิเสธคุณหญิงป้านะครับ อ้างว่าปรางไม่สบายก็ได้ หรือติดภารกิจสำคัญมาไม่ได้ ผมว่าเหตุผลที่คุณแม่จะบอกคุณหญิงป้ามีเยอะแยะ แต่คุณแม่ไม่คิดจะทำต่างหากครับ” ธัชธรรม์พูดอย่างรู้นิสัยผู้เป็นแม่ ลักขณามีข้ออ้างสารพัด หยิบยกมาสักหนึ่งข้อก็ย่อมทำได้ ขึ้นอยู่กับว่าจะทำหรือไม่ “โอ๊ย...ทำไมแม่จะไม่อ้าง แม่อ้างสารพัดสารเพ แต่คุณพี่ผกากรองพูดแกมขู่ว่าถ้าแม่ไม่พาปรางไปงานนี้ด้วย แม่จะถูกตัดชื่อออกจากการคัดเลือกนายกสมาคมพิทักษ์สิทธิสตรีที่แม่จะเข้าชิงปลายปีนี้ แม่ถึงต้องชวนปรางไปงานนี้ด้วยยังไงล่ะ อ๋องรู้ไหมว่าแม่จำใจและจำยอมมากแค่ไหน ฝืนทน ฝืนใจอีกต่างหาก” ลักขณางัดข้ออ้างขึ้นมาโต้ลูกชายที่ยังคงมองนางด้วยสายตาไม่ไว้ใจ “พี่

Chapter64 ภัทรียามาถึงโรงแรมชื่อดังอันเป็นสถานที่นัดหมายกับน้องสาวก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง ระหว่างที่เดินลงไปยังชั้นใต้ดิน ซึ่งเป็นโซนร้านค้า ไม่ว่าจะเป็นร้านขายกระเป๋าแบรนด์เนม ร้านขายเสื้อผ้าจากฝีมือการออกแบบของดีไซเนอร์ชื่อดัง ร้านจิวเอลรี ร้านขายเครื่องประดับ หนึ่งในหลายสิบร้านคือร้านพิรตา จุดหมายปลายทางของเธอ แต่ก่อนจะไปหาอิสรียา เธอแวะเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว พลันสายตาสะดุดเห็นชายหญิงคู่หนึ่งในร้านขายกระเป๋าแบรนด์ดัง เธอจึงเดินไปยังร้านนั้นที่อยู่ห่างไม่กี่เมตร ก่อนจะหลบยืนมองตรงมุมร้าน มองผ่านกระจกใสที่สามารถเห็นทุกอย่างในร้าน “นั่นแฟนของคุณแก้มนี่นา” กรกวีกับสตรีหน้าตาสวย ผิวพรรณขาวเปล่งปลั่ง กำลังยืนเลือกกระเป๋า ท่าทางของทั้งคู่สนิทสนมกันมาก ดูได้จากแขนของกรกวีที่โอบเอวคอดกิ่วของสตรีคนนั้นตลอดเวลา บ่งบอกให้รู้ว่าทั้งสองคงมีความสัมพันธ์เกินกว่าเพื่อน แล้วลักษิณาล่ะ กรกวีเอาไปไว้ที่ไหน ธัชธรรม์เคยบอกเธอว่ากรกวีไม่จริงใจกับลักษิณา ดาราหนุ่มต้องการเพียงเงินจากน้องสาวของเขา ที่ไม่ฟังคำทักท้วงของใคร หลงใหลในตัวกรกวีจนโงหัวไม่ขึ้น ส่งผลให้

Chapter66“มึงพูดเข้าข้างมันเหรอ” เจ๊ส้มตวาดเพื่อน“ข้าไม่ได้พูดเข้าข้างมัน ข้าแค่พูดความจริง” เจ๊ปลาตอบเสียงอ่อย“แล้วมึงสองตัวจะเอาด้วยกับกูหรือเปล่า งานนี้กูจะเอามันให้น่วมเลย” คนคิดแผนหมายมั่นกับแผนการของตัวเอง“มันจะน่วมตามที่แกคิดเหรอ แกก็เห็นว่าแม่ไม้มวยไทยของมันร้ายแค่ไหน ข้าคิดภาพวันนั้นยังขนลุกไม่หาย ผู้หญิงอะไรห้าวเหลือเกิน”เจ๊ตุ๊กขยาดขึ้นมาเมื่อนึกภาพเหตุการณ์ลุ้นระทึกวันที่ภัทรี-ยามาเก็บเงินในตลาด นางไม่คิดว่าแผนการของเจ๊ส้มจะสำเร็จ“ผู้ชายสิบคนรุมต่อย รุมตบมัน ถ้ามันชนะกูนับถือมันเลย แล้วกูจะเลิกอาฆาตมาดร้ายมัน”“แกจะลงมือเมื่อไหร่” เจ๊ปลาถาม“ลงมือวันที่มันมาเก็บค่าเช่าแผง วันนั้นสะดวกสุด” เจ๊ส้มตอบ“แล้วเรื่องมันจะไม่เข้าตัวพวกเราแน่นะยายส้ม” เจ๊ปลาถามอย่างหวาดๆ“ไม่เข้าแน่นอน เพราะเราไม่ได้ลงมือที่นี่ อีกอย่างกว่าจะถึงวันที่มันมาเก็บตังค์ เราไม่มีเรื่องกับมัน ไม่มีใครสงสัยหรอกว่าเป็นฝีมือของเรา” เจ๊ส้มมั่นใจ “ตกลงแกสองคนจะเอาด้วยหรือเปล่า เฮียตุ้มกับยายจุ๋มก็เอากะข้าด้วย เหลือแต่เอ็งสองคนนี่แหละ”เจ๊ส้มบอกแผนแก้แค้นแค่พรรคพวกที่สนิทกันและมีความคับแค้นใจต่อภัทรียา ซึ่

Chapter68เธอหวีดร้องเมื่อเขาคว้าเอวเล็กแล้วรั้งเธอให้นั่งบนตัก กักร่างอรชรด้วยแขนแข็งแรง “คุณจะทำอะไรปราง ฉวยโอกาสอีกแล้วนะ” ภัทรียาดุเสียงสั่น นึกโกรธตัวเองที่เสียรู้อีกจนได้ มือเล็กดันอกกว้างให้ออกห่าง แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล เพราะธัชธรรม์ยิ่งรัดร่างเธอแน่นมากขึ้น“ฉวยโอกาสที่ไหนกัน ตั้งใจกอดเลยนะเนี่ย” เขาพูดหน้าตาย มองแก้มสาวที่ค่อยๆ เห่อสีแดงด้วยความมันเขี้ยว อยากกดปลายจมูกลงบนพวงแก้มสีแดงเรื่อ ปฏิกิริยาไวพร้อมกับความคิด เขากดจมูกโด่งลงบนแก้มเนียนนุ่มของเธอทันที “หอมชื่นใจจัง”“บ้า...” ภัทรียาอายม้วน ต่อว่าเขาเสียงเบา “ปล่อยค่ะ ปรางจะกลับแล้ว”“ฉันยังไม่ได้ให้รางวัลเธอเลย เธอจะกลับได้ไงล่ะ” เขายิ้มกริ่ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ภัทรียารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างไรพิกล“ไม่เอา ปรางไม่อยากได้ของรางวัล”“แต่ฉันอยากให้นี่นา” เขาพูดยิ้มๆ “อยากรู้ไหมล่ะว่ารางวัลที่ฉันจะให้เธอคืออะไร”ภัทรียาส่ายหน้า ธัชธรรม์ยิ้มกว้างมากขึ้น แววตาของเขาไม่น่าไว้ใจสักนิดเดียว แต่ร่างกายของภัทรียาก็ต่อต้านความคิดของเธอที่อยากชกหน้าและเตะเข้าที่ชายโครงของชายผู้ฉวยโอกาส เธอนั่งนิ่งเฉย สบตาคู่นั้นราวกับต้องมนตร์สะกด“จ

Chapter70 ครอบครัวภาสวัชร์มารวมตัวกันอยู่ในห้องรับแขกครบทุกองค์ประชุม เพื่อรอภัทรียาที่ยังไม่ลงมาเสียที นำพาความหงุดหงิดมาให้ลักขณากับลักษิณาเป็นอย่างมาก ทั้งสองผลัดกันบ่นที่สะใภ้ภาสวัชร์ลงมาล่าช้า“โอ๊ย! จะแต่งตัวนานอะไรนักหนาเนี่ย ป่านนี้ยังไม่ลงมา แต่งไปก็ไม่สวยขึ้นหรอก ไม่รู้จะแต่งไปทำไม” ลักษิณาบ่น“อย่าบ่นไปเลย เดี๋ยวปรางก็ลงมา อีกอย่างเราเพิ่งนั่งรอแค่ห้านาทีเองนะ ไม่ได้เป็นชั่วโมง ไม่เห็นต้องบ่นเลย” ธัชชัยไม่ได้พูดแก้ตัวแทนลูกสะใภ้ แต่พูดไปตามความจริง และนั่นทำให้ถูกภรรยาค้อนใส่คนถูกบ่นยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ภาพหญิงสาวแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคยในกระจกเงาเป็นภาพที่ภัทรียาคิดว่าไม่ใช่ตัวเธอ ตั้งแต่ทรงผมที่มัดเกล้าเป็นมวยไว้ตรงท้ายทอย ใบหน้าที่แต่งแต้มบางเบา แต่ดูดีเหลือหลาย และชุดราตรีเปิดไหล่ข้างหนึ่ง เผยให้เห็นเนินอกพองดงาม ยิ่งมองยิ่งไม่ใช่ตัวเอง ทำให้เธอประหม่ามากทีเดียว“พี่ว่ามันดูแปลกๆ นะ เหมือนไม่ใช่ตัวพี่เลย” ภัทรียาพูดกับน้องสาวที่มาแต่งหน้าทำผมให้เธอโดยเฉพาะ ขณะที่สายตายังมองตัวเองในกระจก“มันก็ต้องแปลกอยู่แล้ว เพราะพี่ปรางไม่เคยใส่แบบนี้ พี่ปรางก็เลยด