All Chapters of สะใภ้สุดขั้ว แม่ผัวสุดขอบ: Chapter 51 - Chapter 60

Chapter51 คนในซอยต้นมะขามพากันมองดูรถยนต์ยี่ห้อโรลส์-รอยซ์แบบสองประตูสีดำเงาวับเป็นตาเดียว เพราะไม่เคยมีรถยนต์คันหรูราคาแพงหลายสิบล้านเข้ามาในซอยนี้มาก่อน คันนี้ดูเหมือนจะเป็นคันแรก จึงต่างพากันสงสัยว่าเจ้าของรถคันดังกล่าวมีธุระกับใครหรือมาหาใครในซอยนี้ ขาเมาท์ประจำซอยอย่างป้ามิ่งกับป้าแว่นมองตามรถคันนั้นที่จอดอยู่หน้าค่ายมวยของภัทรียา ธัชธรรม์ก้าวลงจากรถเมื่อมาถึงจุดหมาย เขาเดินเข้าไปในค่ายมวยที่เวลานี้ปรับปรุงให้ดีกว่าแต่ก่อนบางส่วน พอเข้าไปด้านในเขาก็เห็นว่ามีนักมวยหลายคนฝึกซ้อมกระจายไปทั่วค่าย ก่อนจะกวาดตามองหาภรรยาจัดฉากของเขา เขายืนกอดอกพิงเสาแล้วยิ้มขณะมองภัทรียาซ้อมชกมวยบนเวที ท่าทางการชก การออกหมัดและการเตะของเธอนั้นดูแข็งแรง ทะมัดทะแมงและมุ่งมั่นกับการซ้อมมาก ทักษะในการชกถือว่าดีมาก มีชั้นเชิงและไหวพริบดี บางครั้งธัชธรรม์เห็นคู่ซ้อมถอยหนี ขณะเดียวกันก็รู้สึกเสียวสันหลัง เมื่อไพล่คิดไปว่าหากตัวเองทำให้ภัทรียาไม่พอใจจะโดนจระเข้ฟาดหางหรือไม่ก็หมัดลุ่นๆ ของเธอหรือไม่ “เฮ้ย...ปราง นั่นใครน่ะ” ศุภกิจลูกชายจ่าเอกถามภัทรียา เมื่อหันไปเห็นชายแป

Chapter53 “ปรางบอกคุณแล้วไงคะว่าจะไม่กินอาหารหรูๆ กินร้านอาหารที่อยู่ในห้างหรือริมถนนก็ได้นี่คะ” “จะกลัวอะไรล่ะปราง ที่นี่อาหารอร่อยนะ ฉันอยากให้เธอลองชิมดู บรรยากาศก็ดีด้วย” “คุณอาจจะไม่กลัว ไม่กังวลเพราะคุณกินอาหารแบบนี้บ่อยๆ คุ้นเคยกับมันดี แต่ปรางเป็นคนจน ไม่คุ้นกับอาหารพวกนี้ อีกอย่างดูปรางแต่งตัวสิคะ อย่างกับกุ๊ยแน่ะ ปรางกลัวคุณอายที่เดินกับปราง”ภัทรียาพูดเรื่องที่กังวล การแต่งกายของเธอไม่เข้ากับสถานที่เอาเสียเลย เธอสวมเสื้อยืดคอวีกับกางเกงยีน สวมรองเท้าพร้อมลุย ต่างกับเขาที่แต่งตัวเนี้ยบสมกับเป็นนักธุรกิจและคนมีเงินธัชธรรม์ยิ้มให้ภัทรียา เป็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่คนมองรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น เขาเอื้อมมือมากุมมือภรรยาจัดฉากที่ดูจะสั่นเพราะประหม่า แล้วบีบกระชับเบาๆ คล้ายให้กำลังใจ“ปรางไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเลยนะ ฉันไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่างหรือหน้าบาง และไม่อายด้วยที่จะเดินกับเธอ ฉันภูมิใจด้วยซ้ำไปที่เธอมาเดินเคียงข้าง เธอไม่ต้องกลัวว่าจะอยู่อย่างโดดเดี่ยวในสังคมที่ไม่รู้จัก เพราะตลอดทางจะมีฉันเดินเคียงข้างเสมอ”ช่างเป็นคำพูดปลอบใจที่สร้างพลังอันแรงกล้าให้

Chapter55ศูนย์เด็กเล็กชุมชนไก่แจ้วันนี้คึกคักเป็นพิเศษ เนื่องจากมีผู้ใจบุญมาเลี้ยงอาหารกลางวันเด็กก่อนวัยเรียนและชั้นอนุบาลที่หนึ่งถึงสาม รวมทั้งสิ้นเกือบห้าสิบชีวิต ซึ่งส่วนใหญ่เป็นลูกหลานของคนในชุมชนที่มีรายได้น้อย หาเช้ากินค่ำ ไม่สะดวกส่งบุตรหลานไปเรียนหนังสือในโรงเรียนละแวกใกล้เคียง จึงมาฝากให้ศูนย์แห่งนี้ดูแลซึ่งเก็บค่าใช้จ่ายไม่แพง อีกทั้งยังใกล้บ้านอีกด้วย ภัทรียาทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับหมอดูต้นมะยม เธอทำอาหารมาเลี้ยงเด็กด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นต้มจืดลูกชิ้น ปลาทอด และไข่ลูกเขย โดยมีมารดากับน้องสาวเป็นลูกมือ รวมทั้งเพื่อนรักอย่างสุมณฑาก็ลางานมาช่วยอีกแรง และที่ขาดไม่ได้คือธัชธรรม์ ซึ่งร่วมเลี้ยงเด็กเล็กด้วยการซื้อขนม เสื้อผ้า และอุปกรณ์การเรียนมาแจก รวมทั้งแจกทุนการศึกษาคนละห้าร้อยบาทอีกด้วย ไม่เพียงแค่นั้นธัชธรรม์ว่าจ้างร้านอาหารร้านหนึ่งทำอาหารคาวหวานรวมห้าอย่าง มาแจกจ่ายให้คนในชุมชนได้รับประทาน ถือว่างานนี้เป็นงานใหญ่งานหนึ่งในชุมชนก็ว่าได้ “คนมาเพียบเลยนะพี่ปราง” อิสรียาพูดขึ้น เมื่อเห็นคนในชุมชนพาลูกพาหลานและคนในครอบครัวมารับประทานอาหารตรงลานใหญ่กลางชุม

Chapter57“รู้” สุมณฑาตอบ “แต่ฉันก็ตัดใจไม่ได้...ฮือ”ภัทรียารั้งสุมณฑามากอดด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ ก่อนจะดันเพื่อนออก เพื่อใช้ฝ่ามือปาดน้ำตาของสุมณฑาให้พ้นแก้ม แต่ดูเหมือนว่าน้ำตาหยดใหม่ก็ไหลอาบมาแทนที่“แกต้องตัดใจให้ได้ เขาไม่ได้รักแก เขามันเจนจัด แต่แกน่ะอ่อนหัดถึงไม่รู้เท่าทันเขา เรื่องที่แกเล่ามาไม่มีตรงไหนที่ทำให้ฉันรู้สึกได้เลยว่าเขารักแก เขาแค่อยากได้ตัวแกเท่านั้น แล้วพอได้ก็ตีจากไปหาคนใหม่ที่เท่าเทียมกับเขา ปล่อยให้แกอยู่ตามลำพัง ไม่สนใจแกเลย แล้วทำไมแกถึงรอเขา รอทำไมให้ใจยิ่งเจ็บปวด แกถอยออกมาเถอะ ความเจ็บปวดจะได้น้อยลง”ภัทรียารู้ดีว่าสุมณฑาเจ็บปวดใจมากแค่ไหน แต่หากสุมณฑายิ่งจมปลักอยู่กับความทุกข์และเสียใจ ทั้งชีวิตก็จะหนีไม่พ้นความรู้สึกนี้ ทางเดียวที่จะทำให้สุมณฑาหลุดพ้นคือถอยมาตั้งหลัก คิดทบทวน และตัดใจ เธอรู้ว่าเป็นเรื่องยากสำหรับเพื่อนรักที่มอบกายมอบใจให้เรวิน โดยไม่คิดเผื่อถึงความผิดหวัง“ฉันรู้ว่าต้องตัดใจ แต่มันเป็นเรื่องยากมากเลยปราง...ฮือ”สุมณฑารู้ว่าต้องทำอย่างไร แต่เธอทำไม่ได้ เธอตัดใจจากเรวิน รักแรกของตัวเองไม่ได้ แล้วไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่าด้วย“ฉันรู้ว่า

Chapter59 เช้าวันใหม่ ภัทรียาจะตื่นเองโดยไม่ต้องอาศัยนาฬิกาปลุกด้วยความเคยชิน และตื่นตรงเวลาตั้งแต่ช่วงวัยรุ่น วันนี้จึงเป็นอีกวันที่เธอตื่นเอง ทว่าหากเธอเลือกได้ก็ไม่อยากจะตื่น เพราะค่ำคืนที่ผ่านมาภัทรียานอนหลับฝันดีหญิงสาวฝันว่าเดินอยู่บนภูเขาสูง อากาศด้านบนเย็นจัด แต่เธอก็ไม่ได้หนาวเหน็บตามสภาพอากาศ กลับอบอุ่นราวกับมีอ้อมกอดของใครคนหนึ่งถ่ายทอดไออุ่นมาให้ ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร แล้วทั้งคู่ก็ยืนมองดูดวงดาวที่แสงเป็นประกายบนฟ้า สุดแสนจะโรแมนติก แต่ภัทรียาเป็นคนตื่นเช้าตรงเวลา ทำให้ไม่อาจหลับต่อไปได้ ดวงตาของเธอจึงเปิดขึ้น แล้วพอตื่นเต็มตา เธอถึงกับตกใจสุดขีด หน้าแดงก่ำ “ว้าย! คุณทำอะไรเนี่ย”ตุ้บ! อารามตกใจ ภัทรียาร้องลั่น ก่อนจะใช้ฝ่าเท้ายันร่างหนาที่นอนหลับตกพื้น จากนั้นก็กระเด้งตัวลุกขึ้นยืน สำรวจตัวเองเป็นอันดับแรก เมื่อเห็นเขาลุกขึ้นยืน เธอก็ตั้งท่าจะเตะก้านคอธัชธรรม์ “เฮ้ยเดี๋ยวก่อนปราง เธอจะเตะฉันทำไม” ผู้พูดคลำบั้นท้ายป้อยๆ เจ็บเพราะถูกเธอถีบตกเตียง แล้วยังจะถูกเตะอีก “ก็คุณทำอะไรปรางล่ะ ไหนบอกจะไม่ทำอะไรปรางไ