Todos os capítulos de Suplada Ako, Pero Hindi ko Sinasadyang Mahulog Sa'yo: Capítulo 41 - Capítulo 50

Biglang kumalabog ang bakal na pinto ng selda—isang malakas na kalansing na pumunit sa bigat ng katahimikan.“Domerick! Tawag ka ni Warden!” sigaw ng bantay mula sa itaas.Napakurap si April, parang nabunutan ng tinik, ngunit kasabay niyon ay sumiklab ang kaba sa kanyang dibdib. Dahan-dahan namang tumayo si Domerick, hindi inaalis ang titig sa kanya.Ang lalim ng mga mata nito—tila nagsasabi ng libo-libong babala.Hinawakan niya ang pisngi ni April, marahan ngunit mariing parang marka ng pag-aari.“Wag kang lalayo, narinig mo?” bulong niya, mababa ang boses na parang utos na hindi pwedeng suwayin.“Domerick—bilisan mo!” sigaw muli ng bantay.Ngumiti si Domerick, isang ngiting malamig at nakakatindig-balahibo. “Babalik ako agad,” wika niya bago tuluyang lumakad palabas.At nang sumara ang pinto, naiwan si April sa dilim ng selda—hingal, nanginginig, at muling tinanong ang sarili… kung sino ba talaga ang dapat niyang katakutan.Sa malamlam na ilaw ng kwartong sementado, umalingawngaw an

“Oo, naiintindihan ko!” mariing sabi ni April, sabay atras ng bahagya. “Baka pwedeng dumistansiya ka kahit kaunti! Hindi na ako makahinga sa sobrang lapit ng mukha mo!” Ngunit imbes na lumayo, ngumisi si Domerick—isang mapang-akit, nakakalusaw na ngisi. “Dapat lang,” bulong niya, boses na mababa at puno ng paghahamon. Muling lumapit si Domerick, hanggang sa maramdaman ni April ang init ng hininga nito na sumasalubong sa kanya. Hawak ng lalaki ang kanyang panga, mariin ngunit marahan—tila sinisiguro na hindi siya makakawala. Tumigil ang mundo nang ilang segundo bago tuluyang lumapat ang labi ni Domerick sa kanya. Mainit. Mapanganib. Nakalulunod. Ang protesta ni April ay natunaw sa pagitan ng kanilang halik. Ang kaninang supladang sigaw ng kanyang puso ay napalitan ng alon ng damdaming matagal na niyang itinatanggi. Naramdaman niya ang panginginig ng sarili niyang mga kamay habang kusa itong yumakap sa leeg ni Domerick, parang katawan niya na mismo ang nagtaksil sa kanya. Napap

Kinaumagahan.Mainit na ang araw ngunit mas mainit ang tensyon sa loob ng selda nang bumukas ang mabigat na gate. Pumasok ang isang lalaking naka-itim na amerikana, dala ang maletín at may kasamang dalawang bodyguard na pawang nakasumbrero at may matitikas na tindig. Mabilis silang nilapitan ng warden.“Warden!” mariing tawag ng abogado, bakas sa tinig ang kaba at pagmamadali. “Nasaan si Master Dom?! Kailangan na niyang makalabas ngayon! May taning na ang buhay ng lolo niya—oras na lang ang binibilang! At naroon na ang buong pamilya—ang mga tito, tita, mga kapatid, at lahat ng kamag-anak—para sa pagbasa ng huling testamento!”Napakamot ng ulo ang warden, halatang alanganin. “Ahh, Sir… handa na po kaming palabasin si Master Domerick. Pero…” Napahinto ito, saka dahan-dahang ngumiti ng may halong pagkagulat. “Sigurado po akong magugulat kayo sa sasabihin ko.”Naningkit ang mata ng abogado. “Ano ibig mong sabihin?”“May kasama siyang lalabas sa kulungang ito,” anang warden na bahagyang tu

Tumawa nang malakas si Domerick, at ang tunog ng kanyang tawa ay kumalat sa grand hall—malakas, buo, at nakakapangilabot, tila sinasabayan ng pagnginig ng mga kristal sa kisame. “Whahahahahaha!” Napatigil ang lahat. Ang mga panauhin at kamag-anak ay napatingin sa kanya, ngunit hindi niya pinansin ang mga tinging puno ng panlilibak. “Ako, kriminal?” mariing sabi ni Domerick, ang mga mata’y kumikislap ng mapanganib na ningning. “Oo—tama kayo. Kriminal ako sa mata ninyo, at sa mata ng batas.” Ngumiti siya nang mapait. “Pero sa mga nakakakilala sa’kin—iba ang tingin nila. Iba ang pagkakakilanlan ko. Hindi ako ang taong hinuhusgahan ninyo rito.” Tumigil siya, saka dahan-dahang hinawakan ang kamay ni April, pinisil ito nang mariin. At sa sandaling iyon, tila mas tumingkad ang presensiya ni Domerick—hindi na siya ang lalaking kinukutya ng pamilya, kundi isang taong muling bumabangon para ipaglaban ang karapatan niyang matagal nang tinanggal sa kanya. Ngunit bago pa man makasagot si Luc

Sa pagtatapos ng usapan sa loob ng grandhall, isa-isang nagsilabasan ang mga miyembro ng pamilya Lusffer. Ang huling lumabas ay si Domerick Lusffer, at agad na napukaw ng kanyang atensyon ang pag-uusap nina Mr. Elite at April. "Woooh wohh wohh… Mr. Dominick Elite! Anong klaseng pagkakataon ito! Talaga bang pinagtatagpo tayo ng tadhana?" Nakangising wika ni Mr. Lusffer, ang kanyang mga mata ay naglalaro sa pagitan ng panunukso at pagbabanta. "Yes..." Tugon ni Mr. Elite, na may bahid ng pagtataka at pag-aalala sa kanyang boses. "At matanong ko lang, Mr. Lusffer..." "Yes…!" Mabilis na sagot ni Lusffer, sabik na marinig ang itatanong ng kanyang kausap. "Paano mo naging asawa si April Lozano, na ina ng anak—" Hindi pa natatapos ni Elite ang kanyang tanong nang biglang sumingit si Lusffer. "Psssssst… mukhang wala ka na sa linya, Mr. Elite, abugado ka pa naman!" May diin sa bawat salita ni Lusffer, na nagpapahiwatig ng kanyang pagkadisgusto sa usapan. "Hindi mo kailangang malaman ang na