Sa pagdating nila sa Lusffer Mansion, parang rumagasa ang lamig ng nakaraan sa balat ni Domerick. Sa sandaling tumapak siya sa marmol na hagdan, isang malakas na pintig ng alaala ang bumalik sa kanya—ang huling gabi bago siya mawala, ang mga sigaw, ang pagtataksil, ang pagkalunod ng sarili niya sa isang utos na hindi sa kaniya nagmula. Humigpit ang hawak niya sa kamay ni April. “April…” mahina pero puno ng bigat. “Naaalala ko na lahat.” Nanginig ang babae, napahawak sa dibdib. “Ano… ano ang naaalala mo?” Napapikit si Domerick. “Lahat. Paano ako nilason ng mga kapatid ko. Paano nila inayos na mawala ako para makuha nila ang buong Lusffer Empire. Paano nila pinaghiwalay tayo… at si Ethan.” At parang sinindihan ang hangin, bumukas ang malalaking pinto. Sumalubong sa kanila ang tatlo—si Kenneth, ang panganay, si Shannara, ang babaeng puno ng lason ang dila, at si Renzo, ang pinakatuso. Nakatayo sila na tila may pag-aari sa buong mansyon, nakapangiti nang mapanlait, nakasuot ng mga br
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
