ระยะนี้อันตราย のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

บทที่ 20 อ่อยเหยื่อเฮดเตอร์ยืนมองแผ่นหลังเล็กที่รีบก้าวออกไปจากห้องด้วยรอยยิ้มมุมปาก สายตาคมกวาดตามร่างเธอจนลับตา เขายกมือลูบคางอย่างครุ่นคิด เสียงส้นรองเท้าของนาเนียร์ที่ค่อยๆ จางไปในโถงทางเดินกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกพอใจเฮดเตอร์รู้ดีว่าแววตาของเธอก่อนจะออกไปนั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความลังเลที่ปนความอยากรู้… ความรู้สึกแบบนั้นมันชัดเจนยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด และนั่นทำให้เขาอยากดึงเธอเข้ามาเล่นเกมนี้มากขึ้น“เธอคงยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่ากำลังเดินตามจังหวะที่ฉันกำหนดอยู่…” เขาพึมพำกับตัวเองอย่างพอใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่างลงในโน้ต รายละเอียดเล็กๆ เกี่ยวกับสนามแข่งพรุ่งนี้ และวิธีที่จะทำให้เธอไม่มีข้ออ้างที่จะปฏิเสธได้อีกแค่คิดถึงสีหน้าเก้อๆ ของเธอตอนเผลอหลุดอารมณ์ เขาก็รู้ว่าพรุ่งนี้จะสนุกกว่านี้อีกหลายเท่าหลายนาทีต่อมา เสียงเคาะประตูสองครั้งดังขึ้น ก่อนที่กันต์จะโผล่หน้าเข้ามาแบบไม่รอคำอนุญาต“โย่ว…ทำไรอยู่วะ”เฮดเตอร์ละสายตาจากหน้าจอคอมชั่วครู่ มองหน้าทั้งสองอย่างถอดใจ“งาน”เขาตอบสั้นๆ พลางเอนตัวพิงเก้าอี้อย่างไม่สนใจว่าคนที่เข้ามาจะทำอะไรต่อต้นหนเดินตามหลังเพื่อนเข

บทที่ 22 ระยะปลอดภัยประตูห้องทำงานปิดลงด้านหลัง เสียงปึกเบาๆ กลับดังในหัวนาเนียร์ราวกับเป็นสัญญาณตัดขาดอะไรบางอย่างเธอสูดลมหายใจเข้าลึก ความตึงเครียดที่เพิ่งผ่านไปยังอุ่นอยู่ในอก แต่แทนที่จะรู้สึกหวั่นไหวอย่างเคย กลับมีเพียงความมั่นคงที่ค่อยๆ แผ่ซ่านออกมา เหมือนเพิ่งพิสูจน์กับตัวเองว่าเธอสามารถเผชิญหน้ากับเขาได้โดยไม่หลบสายตาเสียงรองเท้าส้นเตี้ยกระทบพื้นยาวไปตามโถง เธอก้มมองเท้าตัวเอง ก่อนที่จะถอนหายใจเบาๆ ของชิ้นนั้นมันสวย แต่เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่เพียงของขวัญ มันคือหมุดหมายบางอย่างที่เฮดเตอร์ตั้งใจผูกไว้กับเธอแต่การคืนกิ๊บติดผมเมื่อครู่คือคำประกาศเงียบๆ ว่า…เธอจะไม่ยอมให้ใครเป็นคนกำหนดทิศทางชีวิตเธออีก“ถ้าอยากเล่นเกม…ก็ได้” เธอคิดในใจ ขณะผลักประตูออกสู่โถงกว้างของออฟฟิศ แสงแดดที่ลอดผ่านกระจกสูงทำให้เส้นผมสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกายเล็กน้อย “แต่เนียร์จะไม่เป็นหมากในมือเฮีย”มือเธอเลื่อนแตะศีรษะเบาๆ แล้วปล่อยลงอย่างไม่แยแส และหัวใจก็เต้นช้าลง แต่ทุกจังหวะกลับชัดเจน เธอไม่ได้หนีจากเกมนี้ เธอเลือกจะเล่น…และตั้งใจจะชนะในแบบของตัวเองใครก็บอกว่าระยะที่เธออยู่ใกล้เขาอันตราย แต่ทุกคนลืมไปว่า

บทที่ 24 เด็กนมโตเฮดเตอร์เลิกคิ้วพร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะผละตัวกลับไปนั่งที่เดิมอย่างไม่รีบร้อน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความใกล้ชิดที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเธอนาเนียร์ลอบสูดหายใจลึกเพื่อปรับจังหวะหัวใจให้กลับมาเป็นปกติ แต่กลับพบว่ามือที่กำแฟ้มอยู่ยังคงสั่นน้อยๆ ราวกับร่างกายไม่ยอมฟังคำสั่งของหัวใจเฮดเตอร์เอื้อมมือไปดึงเข็มขัดนิรภัยของตัวเองกลับมาคาดใหม่ เสียงคลิกล็อกดังชัดในบรรยากาศเงียบงัน ก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความหมายลึกซึ้ง“จำไว้นะสาวน้อย… ฉันไม่ค่อยชอบพูดซ้ำ ทำอะไรซ้ำซากมันน่าเบื่อ”เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย พลิกแฟ้มในมือเหมือนตั้งใจจะอ่านต่อ ทั้งที่ใจไม่ได้อยู่กับตัวอักษรแม้แต่นิด เสียงเครื่องยนต์กลับมาดังก้องอีกครั้งเมื่อเขาเหยียบคันเร่ง รถพุ่งออกสู่ถนนโล่ง แต่ความรู้สึกหน่วงในอกเธอยังคงชัดเจน มันไม่ใช่แค่ความกลัว หรือความประหม่า… มันเป็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกกว่านั้น และเธอเองก็ไม่กล้ายอมรับออกมาตรงๆริมฝีปากเฮดเตอร์กระตุกยิ้มจางๆ เหมือนรู้ดีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ โดยที่ไม่ต้องเอ่ยถามแม้คำเดียวรถสปอร์ตสีดำเงาวับเคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่จัดงาน เสียงเครื่อ

บทที่ 26 เลี้ยงเด็ก (ขี้เมา)เสียงเพลงและเสียงคุยกันในร้านยังคงดังเมื่อทั้งคู่กลับเข้าไปที่โต๊ะ เฮดเตอร์นั่งลงที่เดิม ส่วนนาเนียร์ถูกเพื่อนร่วมทีมเลื่อนแก้วเครื่องดื่มมาให้ไม่ขาด เธอตั้งใจจะจิบแค่นิดเดียว แต่ด้วยบรรยากาศครึกครื้นและแรงเชียร์จากรอบโต๊ะ ทำให้แก้วแล้วแก้วเล่าถูกยกขึ้นโดยไม่ทันคิดแก้มของเธอค่อยๆ แดงจัด ดวงตาเริ่มพร่ามัว เสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงเบากว่าปกติ แต่ก็มีรอยยิ้มติดอยู่ตลอด เฮดเตอร์เพียงเหลือบมองเป็นระยะ ไม่ได้ห้าม แต่ในใจกลับจดจำว่าปริมาณนี้อีกไม่นานเธอคงลุกไม่ตรงแน่เวลาผ่านไปจนเฮดเตอร์ลุกออกจากโต๊ะไปเข้าห้องน้ำ ขณะเดินผ่านโถงทางเดินเล็กๆ เขาก็เห็นเงาร่างหนึ่งโซเซออกจากฝั่งโต๊ะมาทางเดียวกัน นาเนียร์กำลังเดินมาทางนี้ขณะที่มือเธอคว้าอะไรได้ก็คว้าจับเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้ม“ไปไหน” เขาถามเสียงเรียบเธอหยุดกะทันหัน หันมามองด้วยแววตาพร่า“ห้องน้ำค่ะ…” เสียงตอบเบาเหมือนคนครึ่งหลับครึ่งตื่นเฮดเตอร์ขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินเข้าไปคว้าแขนเธอไว้“เดี๋ยวพาไป”“ไม่เป็นไรค่ะ… เดินเองได้” เธอพยายามดึงมือออก แต่แรงเริ่มไม่มี เขาจึงกึ่งพยุงกึ่งดันเธอไปจนถึงหน้าประตูห้องน้ำหญิงเมื่อประ

บทที่ 28 ใกล้ชิดเฮดเตอร์วางมือค้ำขอบเคาน์เตอร์ ปล่อยให้รอยยิ้มมุมปากยังคงติดอยู่บนใบหน้า ดวงตาคมกริบมองเธอราวกับกำลังคาดคะเนบางอย่าง“ถ้างั้น…” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ พลางเอื้อมมือมาจับข้อมือเล็กของนาเนียร์ “ลองหลับตา แล้วจูบฉันอีกครั้ง”หัวใจของเธอเต้นรัวขึ้นทันที แต่เพราะไม่อยากให้เขาดูออกว่าเธอกำลังประหม่าแค่ไหน นาเนียร์จึงกัดริมฝีปากตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะทำตาม เธอหลับตาลงช้าๆ ราวกับต้องใช้ความกล้าทั้งหมดที่เหลืออยู่เฮดเตอร์ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นเป่ารดปลายจมูกของเธอ แต่แทนที่จะจูบ เขากลับเว้นระยะไว้เพียงเสี้ยวนิ้ว รอให้เธอเป็นฝ่ายขยับเข้าใกล้เองนาเนียร์รู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่ปลายริมฝีปาก ยิ่งทำให้เธออยากขยับเข้าไปมากขึ้น แต่ก็ลังเลจนปลายนิ้วของเฮดเตอร์ที่แตะอยู่บนเอวเธอแล้วกดเบาๆ เป็นสัญญาณเร้าสุดท้ายเธอก็โน้มตัวเข้าไปเอง ริมฝีปากเล็กแตะลงบนริมฝีปากหนาของเขาอย่างไม่มั่นคงในตอนแรก แต่เฮดเตอร์กลับไม่ตอบสนองทันที ปล่อยให้เธอพยายามหาจังหวะและแรงกดด้วยตัวเอง เหมือนเขากำลังวัดว่าเธอจะทำได้ดีแค่ไหนเมื่อเธอเริ่มคุ้นเคยกับจังหวะ เขาก็เลื่อนมือมาประคองท้ายทอยให้ลึกขึ้นเพียงนิ