Todos los capítulos de ระยะนี้อันตราย: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 10 อย่าเล่นกับไฟรถเคลื่อนตัวออกจากสนามแข่งอย่างช้าๆ ทิ้งเสียงวุ่นวายและกลิ่นน้ำมันไว้เบื้องหลัง เส้นทางที่ทอดยาวเบื้องหน้าเงียบงัน มีเพียงแสงไฟถนนที่สะท้อนเข้ามาในรถเป็นระยะ กับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังสม่ำเสมอ ราวกับปลอบโยนความคิดฟุ้งซ่านของหญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่เบาะข้างคนขับณคุณเหลือบมองน้องเป็นระยะ นาเนียร์ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตานิ่งสงบ แต่ในความนิ่งนั้นกลับซ่อนบางอย่างไว้จนคนเป็นพี่รู้สึกได้ มันคือความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เขาไม่ค่อยสบายใจนัก“เขาไม่ใช่คนธรรมดาเนียร์” ณคุณพูดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงนิ่งจริงจัง “คนแบบนั้น ถ้าเข้าไปใกล้มากเกินไป มันจะเปลี่ยนเราโดยไม่รู้ตัว”นาเนียร์หันกลับมามองพี่ชาย ชั่ววินาทีนั้นเองที่แววตาเธอเผยความสับสนออกมาอย่างปิดไม่มิด“น้องแค่…แค่อยากรู้จักมากกว่านี้ แต่ก็ไม่ได้อยากให้ไฟแผดเผาตัวเองจนตายขนาดนั้น” เธอสารภาพเสียงแผ่ว “เขาเหมือนมีอะไรบางอย่างที่น้องอยากเข้าใจ อยากมองให้ลึกลงไปกว่าสิ่งที่เขาแสดงออก”ณคุณถอนหายใจยาว เขาไม่ได้ต่อว่า ไม่ได้พูดห้ามเหมือนก่อนหน้านี้ แต่สีหน้าเขายังคงเคร่งเครียด“ตัวตนของเฮดเตอร์มันไม่สวยงามอย่างที่เราคิดนะเ

บทที่ 12 คนในอดีตณคุณทิ้งความงุนงงไว้ข้างหลัง ก่อนปั่นหน้ายิ้มแย้มเมื่อนาเนียร์เดินมาถึงรถพอดี“พี่ณ วันนี้ทำงานเหนื่อยมากๆ ขออ้อนได้ไหม”“ก๋วยจั๊บร้านประจำ?” ณคุณเอ่ยขึ้นอย่างรู้ใจน้องสาว ทำเอาคนที่ตั้งใจมาอ้อนพี่ชายให้พาไปกินของอร่อยต้องหลุดยิ้มดีใจ“เก่งจัง รู้ใจน้องไปหมดเลย”“นี่พี่เรานะ เลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ทำไมจะไม่รู้”“ขอบคุณนะพี่ณ ที่ไม่ทอดทิ้งน้องไปไหน”นาเนียร์จับชายเสื้ิพี่ชายเบาๆ แกว่งมือไปมาอย่างเขินอาย จากนั้นเธอก็เขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มพี่ชายเบาๆ“อะไรเนี่ย หอมแก้มพี่ทำไม”“ขอบคุณ รู้สึกอยากขอบคุณและอยากขอโทษพี่ณที่ทำตัวให้ปวดหัว”“ไม่เอาน่า ไปหาอะไรกินกันเถอะ”“อืม”ขณะเดียวกันก็มีสายตาหนึ่งคู่ที่มองลงมาจากห้องทำงาน เฮดเตอร์มองสองพี่น้องที่เดินเคียงกันไปขึ้นรถ มุมปากเขาเหยียดยิ้มบางๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน22:00 บ้านของณคุณ“ตัวแสบ จะอ่านหนังสือถึงกี่โมงเนี่ย พรุ่งนี้ตื่นสายไม่รู้ด้วยนะ”“น้องไม่เคยตื่นสาย แต่ว่าอยากอ่านบทนี้ให้จบก่อนค่ะ”“เอางั้น?”“อืม แป๊บเดียว”“งั้นพี่อยู่เป็นเพื่อน”“โอเคค่ะ” นาเนียร์ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อณคุณหยิบหนั

บทที่ 14 สนใจเสียงเครื่องยนต์คำรามแข่งกับลมที่กระแทกกระจกอย่างต่อเนื่อง รถพุ่งทะยานไปตามโค้งของสนามด้วยความเร็วที่ทำให้ท้องไส้ของนาเนียร์เหมือนถูกดึงรั้งไว้ด้านหลัง เธอกำเข็มขัดตัวเองแน่น เท้าก็เหยียบพื้นแน่นคล้ายจะช่วยเขาเบรกรถ แม้รู้ดีว่ามันไม่ได้ช่วยให้รถช้าลงเลยสักนิดเฮดเตอร์เหลือบตามองเธอจากมุมสายตา เห็นใบหน้าใต้หมวกกันน็อกที่ซีดนิดๆ กับริมฝีปากที่เม้มแน่นเหมือนพยายามเก็บอาการ เขายกยิ้มบาง ไม่ใช่ยิ้มเอ็นดู แต่เป็นยิ้มของคนที่กำลังพอใจที่ได้เห็นอีกฝ่ายตกอยู่ในอาณาเขตของตัวเอง“กลัวเหรอ” เสียงของเขาทุ้มต่ำ แทรกผ่านเสียงเครื่องยนต์เข้ามาในหูเธอ“มะ…ไม่กลัวค่ะ” นาเนียร์ตอบสั้นๆ แต่สายตายังจ้องถนนข้างหน้า“ไม่กลัวก็หันมามองสิ”เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้ามองเขาตามที่บอก แล้วก็ต้องเผลอกลืนน้ำลาย เพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอตอนนี้ใกล้จนเห็นประกายแววตาคมชัดทุกเส้นสาย ราวกับเขาตั้งใจจะให้เธอสบตาแล้วจมอยู่ในนั้นเฮดเตอร์กระตุกพวงมาลัยเข้าโค้งแรง จังหวะนั้นแรงเหวี่ยงทำให้ร่างของนาเนียร์เอียงเข้าหาเขาโดยอัตโนมัติ มือหนาของเขายกขึ้นมารับไว้ที่เอวอย่างรวดเร็ว“จับไว้ดีๆ” เขากร

บทที่ 16 ไม่ได้ตกลง“ถ้าตกลง…แล้วเนียร์จะได้อะไรจากเฮีย”“หึหึ แล้วเธออยากได้อะไร”“อยากให้เฮียเลิกยุ่งกับคนพวกนั้น”“พวกไหน?” มุมปากหนากระตุกยิ้มบางๆ “แล้วถ้าฉันทำให้เธอได้ จะได้อะไรตอบแทนล่ะ”“เฮียก็ตอบเนียร์มาก่อนสิ ว่าทำได้ไหม”ปลายนิ้วแตะลงบนเรือนแก้มนุ่มๆ ของนาเนียร์อย่างแผ่วเบา“ปกติฉันก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับใครอยู่แล้ว เพราะไม่จำเป็นต้องสานสัมพันธ์กัน แค่เอากันแล้วก็แยกย้าย”“แต่เนียร์ไม่อยากเป็นเหมือนคนพวกนั้น”“หึหึ สาวน้อย เธออ่อนต่อโลกนี้จริงๆ” และความใสซื่อของนาเนียร์นี่เอง ที่ทำให้เฮดเตอร์หลงใหล “แล้วเธอมีดีอะไร ที่จะทำให้ฉันพึงพอใจโดยไม่กลับไปหาคนพวกนั้นอีก”หญิงสาวเม้มปากแน่น หลุบตามองปลายเท้าตัวเองอย่างประหม่า จริงอย่างที่เฮดเตอร์พูด เธอมีดีอะไรไปแลกผ่านไปราวสองนาที นาเนียร์ยังคงก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเขาแม้แต่น้อยเฮดเตอร์โน้มตัวลง จนเงาของเขาทอดคลุมเรือนร่างบอบบางนั้น เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดใบหูเธอจนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะผิว“ถ้าเธอไม่มีดีอะไร…งั้นฉันลองหาดูเองก็ได้ ว่ามีตรงไหนที่น่าสนใจ”ปลายนิ้วสากลากผ่านแนวกรามอย่างเชื่องช้า ไล่ลงมาตามลำคอขาวเนียนจนหญิงสาวสะดุ้งเกร็ง นาเนียร

บทที่ 18 เป้าหมายของเฮดเตอร์เฮดเตอร์โน้มตัวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ แทบจะซ้อนทับกับลมหายใจของนาเนียร์ ปลายนิ้วหยาบลากไล้จากสันกรามลงมาถึงลำคออย่างจงใจช้า แววตาคมเข้มกดมองเธอราวกับกำลังทดสอบความกล้า“แล้วเธอคิดว่าทำได้หรือเปล่า…ทำให้ฉันไม่อยากมองใครนอกจากเธอ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชัดทุกคำจนหัวใจเธอเต้นแรงแทบทะลุอกนาเนียร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความร้อนผ่าวจากใบหน้าไล่ลงมาถึงปลายนิ้ว เธอพยายามหลบสายตา แต่ก็ถูกมือใหญ่เชยคางขึ้นให้สบตาโดยไม่ให้มีทางหนี“เฮีย…” เสียงเธอสั่นพร่ามุมปากหนายกยิ้มเพียงเล็กน้อย“พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ ว่าเธอ…มีค่าพอให้ฉันหยุดที่เธอคนเดียว”นาเนียร์ข่มใจสูดลมหายใจลึก ก่อนจะยิ้มบางๆ ทั้งที่ยังรู้สึกตัวร้อนผ่าว“ถ้าเฮียอยากให้เนียร์พิสูจน์ เฮียก็ต้องรอดูเองสิ…แต่เนียร์ไม่ใช่คนพวกนั้นที่จะยอมเฮียได้ตลอดหรอกนะ” น้ำเสียงนุ่มแต่แฝงความดื้อรั้นชัดเจนเฮดเตอร์เลิกคิ้วมองเธอด้วยแววตาเจือความท้าทาย แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร ร่างบางก็ขยับลุกจากตักเขา แล้วเขยิบตัวนั่งลงบนเบาะข้างคนขับอย่างสง่างามราวกับประกาศว่าเธอจะเป็นฝ่ายคุมเกมบ้างร่างเล็กจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ใช้เวลาสงบสติแล