ระยะนี้อันตราย のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

บทที่ 40 เซอร์ไพรส์หลายชั่วโมงผ่านไปภายในห้องนอนยังคงอบอวลไปด้วยไอร้อนและกลิ่นกายผสมสลับกับความเหนื่อยล้า นาเนียร์ซุกตัวอยู่บนอกกว้าง หลับไปทั้งที่ยังหายใจแรง ร่างเล็กขดอยู่ใต้ผ้าห่มสีเข้ม ส่วนเฮดเตอร์ตื่นขึ้นเอนกายพิงหัวเตียง สูบบุหรี่เงียบๆ ดวงตาคมเหม่อมองเพดานราวกับกำลังขบคิดบางอย่างและเสียงกริ่งประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดในยามบ่ายเขาขมวดคิ้วทันที ก้นบุหรี่ถูกบี้ลงในที่เขี่ย เสียงเคาะประตูดังถี่ขึ้นตามมา คล้ายคนที่ยืนอยู่นอกห้องไม่คิดจะล่าถอยง่ายๆเฮดเตอร์หันไปมองนาเนียร์ที่ยังหลับสนิทก่อนลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับร่างกายเปลือยเปล่าแล้วก้าวยาวไปยังประตูห้องด้วยสีหน้าหนักใจ ยังไม่ทันได้ส่องดูตาแมว เสียงโทรศัพท์มือถือที่เขาทิ้งไว้บนโต๊ะด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นมา มันสั่นระรัวอย่างไม่ปรานีหน้าจอสว่างวาบปรากฏชื่อที่ทำให้เขาขมวดคิ้วน้อยๆ เพราะเขาคือบุคคลที่เขาไม่ได้อยากเจอหน้าตอนนี้ และไม่คิดว่าคนที่อยู่หน้าห้องจะเป็นเขาด้วยแววตาคมนิ่งไปครู่หนึ่ง เฮดเตอร์กัดกรามแน่น ขณะที่กลิ่งหน้าห้องยังดังอยู่และตามมาด้วยเสียงกดรหัสประตู จนในที่สุดประตูก็ถูกเปิดเข้ามา“เฮโหลเฮีย…” อิคคิว น้อง

บทที่ 42 เอ็นดูเฮดเตอร์เดินออกมาจากห้องนอน เขายังเห็นอิคคิวยืนพิงผนังห้องอยู่ โดยไม่มีท่าทีจะเดินออกไป“ทำไมวะ ทำไมต้องเป็นเด็กคนนี้ เธอมีอะไรพิเศษงั้นเหรอ”“ไม่มี”“เชื่อได้เหรอ หรือว่าเธอเหมือนคนเก่าเฮีย?”เฮดเตอร์ปรายตามองน้องชาย“ไม่เสือก”“แม่งน่าสนใจ นี่อยากรู้แล้วนะ ว่าถ้าพี่ชายเธอรู้ว่าน้องสาวมาพัวพันกับเฮีย…แล้วจะพังพินาศแค่ไหน” มุมปากอิคคิวยกยิ้มอย่างตื่นเต้น “ถ้าเฮียโดนชกสักหมัด มันคงจะดีไม่น้อยเลยนะ อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆ แล้วสิ”“มึงมีความสุขมากหรือไง ที่เห็นกูเจ็บตัว”“มาก มากๆ เลยล่ะ”“มีปมอะไรเหรอ มึงน่ะ”“ไม่มี แค่สะใจ เพราะกูทำอะไรเฮียไม่ได้อะ”“หึ! ไปไกลๆ กู”“ครับผม…”เฮดเตอร์สะบัดมือไล่อิคคิว พร้อมกับเดินออกมาส่งน้องชายที่หน้าห้อง“หวังว่ามึงจะไม่ปากดีบอกแม่ว่ากูอยู่กับนาเนียร์นะ”“ล้านหนึ่ง โอนมาด้วยแล้วทุกอย่างจะเงียบ”“อืม”หลายชั่วโมงผ่านไปบรรยากาศก็เหมือนกลับมาเป็นปกติ เฮดเตอร์ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาพานาเนียร์ออกไปข้างนอกตอนเย็นตามที่สัญญา พาเธอเดินเล่นในที่ที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก เพื่อไม่ให้ใครจับตาได้ง่าย รอยยิ้มบางๆ ของเขาปรากฏให้เห็นมากกว่าที่เธอเคยเห

บทที่ 44 สงสัยณคุณยืนพิงกระจกหน้าตึกบริษัท มือหนาสอดกระเป๋ากางเกงอย่างเงียบขรึม แววตาคมกวาดมองไปรอบๆ แผนกที่เคยมีเจ้านายร่วมทีมอย่างเฮดเตอร์นั่งคลุกงานจนแทบไม่ลุกไปไหน แต่พักหลังกลับว่างเปล่าเกินไป โต๊ะทำงานที่เคยเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร กระป๋องกาแฟวางเรียงราย และเสียงพิมพ์งานถี่ๆ ตอนดึก ตอนนี้กลับเงียบเหมือนไร้เจ้าของ“แปลก…” เขาพึมพำกับตัวเอง มือถือถูกกดเปิดดูรายงานการเข้างานของทีมอีกครั้ง สายตาเจอช่องว่างที่ไม่ควรจะมีตั้งแต่วันที่นาเนียร์ออกไปเรียนต่อ เฮดเตอร์ก็เปลี่ยนไปมาก จากคนที่ทำงานจนลืมหายใจ กลายเป็นคนที่หายหน้าไปบ่อย เหมือนมีสิ่งสำคัญกว่าการทำงานรั้งเขาไว้ข้างนอกณคุณนึกย้อนไปถึงช่วงหลังๆ ที่น้องสาวตัวเองกลับบ้านดึกผิดปกติ บ้างก็ยิ้มรับโทรศัพท์แล้วปลีกตัวไปคุยเงียบๆ บ้างก็มีกล่องขนมเล็กๆ ติดมือมาด้วย ทั้งหมดมันประกอบกันจนชวนให้เขาคิดเชื่อมโยงเข้าหากันอย่างช่วยไม่ได้“ไม่ใช่หรอกมั้ง…เฮียเตอร์กับเนียร์?” เสียงในใจค้านขึ้น แต่เหตุผลตรงหน้าก็ชวนให้กังวลเขาสูดหายใจลึก ความคิดสับสนวนไปมา ไม่อยากปรักปรำใคร แต่ความเปลี่ยนแปลงชัดเจนเกินกว่าจะมองข้ามไปได้ เจ้านายที่เขาเคยเคารพนี้เป็นคน

บทที่ 46 ผิดหวังณคุณก้าวเดินออกมาจากตรงนั้นโดยไม่หันหลังกลับ หัวใจเหมือนถูกบีบแน่นจนแทบขาดอากาศหายใจ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า ไม่ใช่เพราะเขาเกลียดเฮดเตอร์ แต่เพราะคนที่เขารักและหวงแหนที่สุดกลับเป็นฝ่ายเลือกเดินเข้าหาผู้ชายอันตรายคนนั้นด้วยตัวเองเสียงรองเท้าของนาเนียร์รีบวิ่งตามมา ตึก ตึก ตึก จนทันได้คว้าแขนพี่ชายเอาไว้“พี่ณ! รอเนียร์ก่อนนะ ฟังกันก่อนนะ” เสียงเธอสั่นเครือ น้ำตาไหลพรากไม่หยุดณคุณหยุดยืน แต่ไม่หันกลับไปหา เธอกำแขนพี่ไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปตลอดกาล“พี่ณ…เนียร์ขอโทษ” เสียงสั่นเครือเหมือนเด็กน้อย “เนียร์ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย ขอโทษที่ดื้อ ขอโทษ…”ณคุณหลับตาแน่น ความเจ็บปวดแล่นวาบไปทั่วอก เขาพยายามกลืนก้อนแข็งในลำคอลงไป แต่ยิ่งทำก็ยิ่งเจ็บเขาหันกลับมา มองน้องสาวที่ยืนตัวสั่นด้วยน้ำตาอาบแก้ม ภาพนั้นเจ็บยิ่งกว่ามีดแทง“เนียร์รู้ไหมว่าพี่…ผิดหวังแค่ไหน” น้ำเสียงเขาแผ่วต่ำ แต่สั่นจนได้ยินชัด “พี่เคยคิดว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เนียร์จะไม่มีวันปิดบังพี่แบบนี้”“พี่ณ…เนียร์ไม่ได้อยากปิดบังเลยนะคะ แต่เนียร์ไม่รู้จะบอกยังไง กลัวพี่ผิดหวัง…”“แล้วไม่ค

บทที่ 48 ขอโทษที่เห็นแก่ตัวเวลาล่วงเลยไปหลายสัปดาห์ บ้านกลับมาเงียบสงบเหมือนเดิม นาเนียร์ก็กลับไปเป็นนาเนียร์คนเดิมที่ช่วยงานบ้าน พูดคุยหยอกล้อกับพี่ชายบ้าง ยิ้มทักทายเหมือนเคย แต่สำหรับณคุณ ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วเขามองเห็นรอยยิ้มของน้องสาวทุกวัน แต่กลับรู้สึกว่ามันเป็นรอยยิ้มที่บางเบา ไม่ได้เปล่งประกายจากหัวใจเหมือนเมื่อก่อน ดวงตาคู่สวยของเธอแฝงไว้ด้วยความเศร้าลึกๆ ที่เธอพยายามซ่อน แต่เขาในฐานะพี่ชายมองยังไงก็เห็นชัดยามค่ำคืน เมื่อเขาเดินผ่านห้องของนาเนียร์ บางครั้งได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาเล็ดลอดออกมา แต่พอเปิดประตูเข้าไป เธอก็จะรีบเช็ดน้ำตา ยิ้มแล้วบอกว่า ไม่เป็นไรค่ะพี่ณ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นณคุณเจ็บจนใจหาย เขาคิดว่าการตัดเฮดเตอร์ออกไปคือสิ่งที่ดีที่สุด แต่สิ่งที่แลกมาคือรอยแผลลึกในใจน้องสาว ที่ไม่ว่ารักจากพี่ชายจะมากแค่ไหนก็ไม่อาจลบออกไปได้คืนหนึ่ง เขานั่งอยู่ที่ระเบียง มองท้องฟ้ามืดมิด พลางถอนหายใจยาว“พี่ทำถูกจริงๆ เหรอวะ…หรือจริงๆ แล้วพี่กำลังทำให้น้องเจ็บกว่าเดิม”ความคิดนั้นกัดกินหัวใจเขามากขึ้นทุกวัน เขาสงสารน้องเหลือเกิน แม้เธอจะยังอยู่ข้างๆ และพยายามเข้มแ