All Chapters of ระยะนี้อันตราย: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 30 เซ็กซ์บนรถ NCริมฝีปากหยักบดเบียดเข้าหากลีบปากเล็กอย่างร้อนแรง คราวนี้ไม่ใช่แค่การแตะยั่ว แต่เป็นการจูบที่แทบปล้นลมหายใจจากเธอ นาเนียร์สะดุ้งเฮือกเมื่อปลายลิ้นร้อนแทรกเข้ามาเกลี่ยสัมผัส จนเสียงครางเบาๆ หลุดจากลำคอโดยไม่รู้ตัวมือหนาของเฮดเตอร์กดแผ่นหลังเธอแน่นขึ้น ทำให้ร่างบางแนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง อกเธอสั่นสะท้านตามจังหวะหอบหายใจที่ถี่เร็วขึ้นทุกที ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั้งกายจนเธอไม่รู้จะหลบสายตาคมกริบที่คอยจับจ้องด้วยแววเอาแต่ใจแบบนั้นได้ยังไง“อื้อ…” นาเนียร์เผลอส่งเสียงในลำคอ เมื่อเขาไล่จูบจากมุมปากลงสู่คางเนียน ก่อนวกกลับมาครอบครองกลีบปากอีกครั้ง ความเร่าร้อนของเขาเหมือนจะท่วมท้น เธอรู้สึกได้ถึงแรงปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในสัมผัสแต่ละจังหวะ จนหัวใจเต้นแรงเหมือนจะระเบิดต้นขาเรียวเผลอบีบเข้าหากันแน่น เมื่อความซ่านกระสันแผ่ไปทั่วร่าง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนทำให้เธอแทบจะหายใจไม่ทัน ร่างบางเริ่มสั่นไหวเพราะอารมณ์เกินควบคุม ทว่าคนตรงหน้ากลับยิ่งตอกย้ำความอ่อนไหวด้วยการกระซิบเสียงพร่าข้างหู“แบบนี้แหละ…มันบอกว่าเธอกำลังเรียนรู้ที่จะจูบจริงๆ”นาเนียร์หลับตาแน่น

บทที่ 32 เด็กดื้อต้องโดนอะไรนาเนียร์ก้าวลงจากรถอย่างช้าๆ ราวกับทุกก้าวเหยียบลงบนพื้นอากาศ หัวใจยังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ความโหวงวาบช่วงล่างทำให้เธอแทบไม่กล้าแม้แต่จะขยับเรียวขาเต็มแรง ยิ่งพอนึกได้ว่าตัวเองเดินออกมาโดยไม่มีอะไรปกปิดภายในยิ่งทำให้ร่างเล็กสั่นไหวไปทั้งตัวเธอหันไปมองเฮดเตอร์ที่ยืนพิงรถอย่างสบายอารมณ์ แววตาเจ้าเล่ห์ของเขาสบตาเธอพร้อมยกนิ้วเคาะเบาๆ ที่กระเป๋ากางเกงด้านข้างตรงที่กักเก็บความลับน่าอับอายของเธอไว้ มุมปากหนายกยิ้มกวนประสาทจนเธอหน้าแดงเถือก“โรคจิต!” นาเนียร์กัดฟันด่าเสียงเบา แต่เขากลับหัวเราะหึๆ ราวกับยิ่งสะใจที่เห็นเธอทั้งอายทั้งหวิวไปพร้อมกัน ขณะที่เธอกำลังจะรีบเดินเลี่ยงออกมา เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้นไม่ไกล“เนียร์ไปไหนมา ทำไมเพิ่งกลับ?”ณคุณก้าวเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยทันทีที่เห็นน้องสาวยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงก่ำผิดปกติ นาเนียร์รีบเบือนหน้าหนี สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกลบเกลื่อน ก่อนตอบเสียงตะกุกตะกัก“เอ่อ…ไปคุยงานน่ะค่ะ เลยช้า”เธอหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าสบสายตาพี่ชาย กลัวว่าเขาจะจับได้ว่าความจริงไม่ใช่แบบนั้นเลยแม้แต่น้อยณคุณมองน้องอย่างไม่ค่อยเชื่อ

บทที่ 34 เด็กดีไม่ได้อะไรฟรีๆ หรอกนะหลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ของนาเนียร์กับเฮดเตอร์ค่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างไม่รู้ตัวแรกเริ่ม เธอตั้งกำแพงแข็งแรงกับเขา ทั้งคำพูดห้วนๆ ทั้งสายตาขุ่นเคืองที่มักส่งไปให้ แต่กลับกลายเป็นว่าเฮดเตอร์ยิ่งชอบแกล้ง ยิ่งกวนให้เธอหงุดหงิด เขามักจะหาข้ออ้างเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเรียกเธอมาหา ทั้งเรื่องงานที่จริงๆ เขาทำเองก็ได้ หรือเรื่องไร้สาระอย่างถามเธอว่าวันนี้กินข้าวหรือยัง ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้านายควรถามลูกน้องเลยสักนิดแต่ทุกครั้งที่ได้ใกล้กัน นาเนียร์ก็เริ่มสังเกตเห็นอีกด้านหนึ่งของเฮดเตอร์ เขาไม่ได้มีแค่ความห่าม กวนประสาท หรือสายตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม หากแต่ยังมีความใส่ใจบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น อย่างวันที่เธอทำงานจนดึก เขาก็เอ่ยปากไล่ให้เธอกลับบ้านก่อน หรือวันที่ฝนตกหนัก เขาก็บอกให้ณคุณพาเธอกลับบ้านก่อน เดี๋ยวจะไม่สบายกันทั้งคู่ แล้วก็อ้างว่าจะมาทำงานไม่ได้เธอพยายามบอกตัวเองว่านั่นคงเป็นแค่ความหวังดีที่แอบแฝงเล่ห์ของคนเจ้าเล่ห์แบบเขา แต่ในใจกลับเริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเวลาที่เฮดเตอร์โน้มตัวเข้ามาใกล้เกินควร หรือยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหู ความร้อนวู

บทที่ 36 เด็กเฮดเตอร์เสียงวุ่นวายของผู้คนในห้างยังดังคลออยู่รอบๆ แต่ในหัวใจของนาเนียร์กลับรับรู้เพียงเสียงเต้นของตัวเองที่ดังก้อง เธอกำเอกสารในมือแน่นจนปลายนิ้วซีด เงยหน้าขึ้นสบตาเฮดเตอร์ที่ยังยืนรอคำตอบอยู่ไม่ห่าง“เฮียเตอร์” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เหมือนรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี “เนียร์…ไม่รู้จะตอบแทนเฮียยังไงที่เฮียใจดีกับเนียร์ขนาดนี้”แววตากลมโตมีประกายจริงจัง ไม่ใช่เพียงความเกรงใจอีกต่อไป แต่คือการตัดสินใจที่ผ่านการไตร่ตรองอย่างเต็มที่“เนียร์สัญญาค่ะ ว่าจะเป็นเด็กดี ตั้งใจอ่านหนังสือให้เต็มที่…แล้วสอบให้ติดแพทย์ให้ได้” เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนพูดประโยคต่อไป เสียงสั่นพร่าเพราะทั้งเขินและจริงใจ “แล้ว…เนียร์ก็จะเป็นเด็กของเฮียเตอร์…เหมือนที่เฮียอยากให้เป็น”ดวงตาคมของเฮดเตอร์ไหววูบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากหนาจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาโน้มใบหน้าลงใกล้เธอมากพอให้ได้ยินเพียงสองคน“เด็กดีแบบนี้…ฉันคงไม่ใจร้ายหรอก” เขายกมือใหญ่ขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ แล้วเอื้อมไปดึงเอกสารในมือเธอ“งั้นก็เซ็นซะนาเนียร์ เปิดบัญชีในชื่อนี้แหละ…เด็กเฮดเตอร์ต้องมีบัญชีส่วนตัวให้ฉันโอนเงินเข้า”หัวใจเธอเต้น

บทที่ 38 ชุดสีดำ.. NC+++นาเนียร์ร้องเสียงหลง เมื่อถูกเฮดเตอร์อุ้มขึ้นพาดบ่า เขายกมือขึ้นมาลูบวนบั้นท้ายเธอเบาๆ ก่อนจะกัดเบาๆ แล้วพาดฝ่ามือจนดัง เพียะ!“ฮะ เฮีย ทำอะไร เนียร์เพิ่งกินข้าวอิ่มนะ”“ถามเหมือนรู้ว่าฉันจะทำอะไร หึ แต่ก็ดีแล้วที่รู้” เขาไม่รอช้า ก้าวเดินเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับวางนาเนียร์ลงบนเตียง ส่วนตัวเองก็เดินอ้อมไปอีกฝั่งแล้วเริ่มปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดอย่างอ้อยอิ่ง ขณะที่สายตาคมไล้มองร่างอรชรของหญิงสาวด้วยความวาบหวิวร่างสูงเพิ่งปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกหมด เฮดเตอร์ก็โยนมันทิ้งไปอย่างไม่แยแส ก่อนจะโน้มตัวกระโจนขึ้นเตียงราวกับนักล่าที่ตัดสินใจจู่โจมเหยื่อทันที ความรวดเร็วทำให้นาเนียร์ร้องเสียงสั่น เธอถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับติดเข้ากับหัวเตียงพอดี“หนีไม่ได้แล้วนะ” เสียงทุ้มกระซิบต่ำชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะครอบจูบลงมาอย่างดุเดือดริมฝีปากร้อนแรงบดขยี้ลงมาจนเธอหอบสะท้าน ลมหายใจสั่นพร่าพร้อมเสียงครางอื้ออึงในลำคอ นาเนียร์พยายามดันอกเขาแต่กลับยิ่งถูกตรึงแน่น แขนแข็งแรงสอดรัดเอวคอดแล้วดึงเข้ามาชิดแนบแน่นปลายลิ้นหยอกเย้าแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่ม รุกรานจนเธอแทบขาดอ