All Chapters of เฟิงหลี่เฉียง ยอดเสนาบดีแห่งหมิง: Chapter 71 - Chapter 80

ที่บ้านสองชั้นหลังหนึ่ง รายล้อมด้วยพื้นที่ทำการเกษตร และบ้านหลังอื่นๆ ที่ปลูกใกล้กัน ตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองกานโจว หญิงชายหลายวัยกำลังช่วยกันสร้างโรงเลี้ยงสัตว์ โรงเก็บอาหาร พืชผัก บางคนขุดดินปลูกพืช และเลี้ยงสัตว์ที่บ้านหลังใหญ่สุด หญิงต่างวัยหน้าตาสวยงามสองคนช่วยกันขุดดินเพื่อปลูกสมุนไพรในแปลงข้างบ้าน โดยมีคนงาน 2-3 คน กำลังช่วยอย่างแข็งขัน ไกลออกไป เป็นพื้นที่ปลูกข้าวสาลีและบาร์เลย์ และมีบ่อดินเผาหลายบ่อ ที่ปลูกข้าวเจ้าและข้าวเหนียวเอาไว้ประปราย ถึงจะปลูกพืชช้ากว่าชาวบ้านที่นี่ไปเกือบเดือน แต่ต้นอ่อนเขียวขจีของข้าวก็แทงยอดขึ้นสูงประมาณ 2 คืบแล้ว ที่นี่ยังมีพื้นที่ปลูกผักผลไม้ และหลังบ้านมีโรงเรือนสำหรับแกะ แพะ วัว และม้า ติดกัน คือ โรงเลี้ยงไก่และเป็ดหลังใหญ่นี่คือบ้านส่วนตัวของผู้ว่าการจังหวัด เฟิงหลี่เฉียง พวกเขาย้ายมาอยู่ที่นี่ได้เดือนกว่าแล้ว ช่วงแรก พวกเขาอาศัยอยู่ที่จวนของผู้ว่าการ หลังจากหาสถานที่สร้างบ้านและทำการเกษตรได้แล้ว ก็ย้ายออกมาอยู่นอกกำแพงเมือง เพื่อสร้างอาชีพของตนเอง บ้านหลังใหญ่สุดเป็นบ้านสองชั้นของครอบครัวเฟิง ใกล้ๆมีบ้านหลังเล็กอีก 3 หลังสำหรับแ

เด็กหนุ่มมีสีหน้างุนงง เขาหยุดคิดแล้วก็พูดเสียงดังขึ้นว่า “หรือว่า..ท่านก็คือเจ้าของบ้านหลังนั้น บ้านที่ไม่เคยมีใครมาอยู่!”“นั่นละ บ้านของข้า ก่อนจะย้ายมาอยู่ที่นี่” หยวนคงหัวเราะชอบใจโลกช่างกลมเสียจริง เฟิงหลี่เฉียงรู้สึกมหัศจรรย์ใจ เขาดีใจมาก ที่ได้พบกับปรมาจารย์แห่งหมู่บ้านหลานเถียนคนสุดท้าย เขาเคยเห็นแต่บ้านที่ไม่มีคนอยู่หลังนั้นมานับสิบปี แต่ไม่เคยเห็นหน้าเจ้าของบ้านเลยสักครั้ง หลวงพ่อหยวนคง คือ เสือซุ่มมังกรซ่อนอีกคนหนึ่งของหมู่บ้านหลานเถียน ที่พเนจรมาอยู่ที่ชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือแห่งนี้!เมื่อรู้จักกันดีแล้ว เด็กหนุ่มจึงถามด้วยความอยากรู้ว่า “หลวงพ่อรู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้าละขอรับ”“ข้าติดต่อกับหมอต้วนอยู่บ้าง เขามักจะเล่าเรื่องของเจ้าให้ฟัง แต่ช่วงหลังก็ห่างกันไป จนไม่นานมานี้ จึงได้รับจดหมายเล่าว่าเจ้าจะมารับตำแหน่งที่นี่ ข้าจึงรู้ว่าเป็นเจ้าแน่นอน” แล้วหลวงพ่อก็ถามต่ออย่างอารมณ์ดีว่า “ต้วนเจี่ยซินเคยเล่าอะไรเกี่ยวกับข้าบ้างรึ”“อาจารย์บอกว่า ท่านเก่งเรื่องโหราศาสตร์และศาสตร์ลึกลับ” หลวงพ่อพยักหน้ายอมรับ “แต่พอมาบวชเป็นพระ ข้าก็ไม่ได้ใช้

เทียนหยางและซูหลิง เก็บเมล็ดผลไม้ใส่กล่องเอาไว้ เพื่อนำไปปลูก เทียนหยางพูดว่า “บางอย่างลุงก็เคยปลูกอยู่แล้ว อย่างแอปเปิล พลัม ลูกท้อ สาลี่ แต่พันธุ์ของประเทศอื่นมีรสชาติหวานกรอบกว่าจริงๆ ลุงจะต้องปลูกให้ได้ ส่วนพวกลูกไม้เล็กๆ เหล่านี้ ปลูกยากอยู่นะ มันเป็นไม้ล้มลุก ชอบขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ผลิกับฤดูร้อน ซึ่งก็เป็นช่วงนี้พอดี แต่ก็นั่นละ เรามาลองดูกันสักตั้ง!” เทียนหยางพูดอย่างไม่ยอมแพ้ ลูกสาวของลู่ปู่ คือ ลู่มี่ วัย 14 ปี ที่กำลังยกน้ำชามาให้ ก็พูดว่า “ตอนข้าไปเดินเล่นกับคนอื่นๆ เคยเห็นผลไม้พวกนี้ที่ชายป่ากับบนเขาอยู่นะเจ้าคะ ข้าจะไปขุดต้นของมันมาปลูกเอง”พวกเขาจึงนัดกันเพื่อพาคนงานขึ้นเขาไปขุดต้นพันธุ์ของผลไม้มาปลูก ถึงจะเป็นพันธุ์ที่เติบโตในป่า แต่พวกเขาเชื่อว่า ถ้าดูแลดีๆ ก็น่าจะออกดอกผลที่ดีได้“ถ้าหิมะตกหนักเราจะทำอย่างไรหรือ” เฟิงหลี่อิงกังวลใจ เพราะที่นี่หิมะตกหนัก แตกต่างจากแถบเจียงหนาน“ข้าจะทำโรงเรือน” เฟิงหลี่เฉียงตอบ“จะไหวหรือ เราปลูกหลายต้นเลยนะ” แม่ของเขาไม่เห็นด้วย เพราะไม่อยากให้ลูกชายต้องเสียเงินมากไปกว่านี้“ลองปลูกสมุนไ

เฉินจื้อเหวินทำงานในตำแหน่งรองผู้ว่ามา 6 ปี ปีนี้เขาอายุ 38 ปี เขาเป็นคนหน้าตาท่าทางธรรมดา ไม่มีความพิเศษใดๆ มักจะเงียบไม่แสดงความคิดเห็น และทำงานตามคำสั่งเสมอ เขาจึงอยู่ในตำแหน่งนี้ได้นาน  แต่เมื่อถูกผู้ว่าฯหนุ่มคนใหม่ถามขึ้นมากลางที่ประชุม เขาก็อึ้งไป สายตาของทุกคนพุ่งตรงมา ทำให้ไม่สามารถนั่งเงียบแบบที่เคยเป็นได้ เขาไม่รู้ว่าจะตอบคำถามอย่างไรให้ถูกใจ แต่เขาก็ตัดสินใจพูดตามความคิดของตนเอง“ข้าคิดว่า ควรจะเป็นข้อมูลที่ไปหามาเพิ่มเติม ถ้าเป็นไปได้ก็ควรจะถามจากคนที่อยู่ในพื้นที่จริงด้วยขอรับ"หลายคนที่คุ้นชินกับชายผู้นิ่งเงียบคนนี้ ต่างแปลกใจ คนอย่างเฉินจื้อเหวินคิดอะไรแบบนี้ได้ด้วยหรือ เฉินจื้อเหวินรู้สึกถึงสายตาเหล่านี้เช่นกัน เขาจึงรู้สึกอับอายและโมโหเล็กน้อย แต่เขาก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเฟิงหลี่เฉียงพูดเสียงดังขึ้นว่า“ถูกต้อง! ท่านรองเฉินคิดตรงกับข้า”เมื่อความคิดของตนเองได้รับการยอมรับ เฉินจื้อเหวินรู้สึกดีใจมาก ตลอดการประชุมในวันนั้น เขาอยากจะตั้งใจให้มากกว่าที่เคยเป็นใต้เท้าเฟิงสั่งต่อว่า “ข้าอยากให้พวกท่านมาช่วยกันคิดว่า จะร่วมมือกันแก้ปัญห

จิวเหวินชางถามผู้ว่าเฟิงในภายหลังว่า “เหตุใดเราถึงต้องลดภาษีหรือ”เฟิงหลี่เฉียงยิ้ม “อยากจะให้คนทำอะไรให้ ก็ต้องให้สิ่งตอบแทน การลดภาษีการค้า จะกระตุ้นให้พวกเขาออกมาค้าขายมากขึ้น และในระยะยาว เมื่อสินค้าขายได้ เราก็จะได้ภาษีมากขึ้น เราไม่ควรจะเอาแต่ได้ การยอมได้เงินน้อยลง เพื่อช่วยให้พวกเขายืนบนลำแข้งตนเองได้ ประชาชนมีกินมีใช้ เราก็จะได้รับผลตอบแทนที่ดีกว่าในระยะยาว พวกเขายังรู้สึกดีกับเรา ลดความไม่พอใจและความขัดแย้งลงไป”จิวเหวินชางและเฉินจื้อเหวินนิ่งฟังด้วยความเข้าใจ พวกเขาอดมองไปที่ผู้ว่าฯหนุ่มที่กำลังขี่ม้าไม่ได้ เขายังเป็นเด็กหนุ่มอายุเพียงยี่สิบปี แต่กลับเฉลียวฉลาด และมองการไกลกว่าข้าราชการอายุมากที่พวกเขาเคยเห็น โดยไม่รู้ตัว ผู้คนรอบข้างเริ่มมีทัศนคติที่ดีต่อเฟิงหลี่เฉียงมากขึ้นเรื่อยๆ ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ในเขตชีเหลียนทูซือ เฟิงหลี่เฉียงจะคอยให้คำแนะนำเพื่อปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู่ของชาวเผ่า เขายังบอกให้เทนซิน นอร์บู ส่งคนไปเรียนวิธีการปลูกสมุนไพรและผลไม้ที่เมืองกานโจว เพื่อเป็นอาชีพเสริมอีกด้วยหลังจากเดินทางกลับมาที่กานโจวแล้ว เฟิงหลี่เฉียงสั่งให้ช่างทอ