Semua Bab My Boss Got Me Pregnant : Bab 91 - Bab 100

Tahimik ang umaga sa villa nina Celestine at Adrian. Ang araw ay dahan-dahang sumisilip sa malalaking bintana, nagbibigay ng warm na liwanag sa buong sala. Sa wakas, matapos ang lahat ng gulo, sigawan, takot, at luha… may katahimikan na rin.Nasa sofa si Celestine, karga si baby Aiden na mahimbing ang tulog. Pinagmamasdan niya ang maamong mukha ng anak, parang gusto niyang kabisaduhin ang bawat detalye… ang maliit na ilong, ang bahagyang pagkakurba ng labi, ang marahang paghinga.“Parang kailan lang,” mahina niyang sabi.“Akala ko mawawala ka sa akin.”Lumapit si Adrian, may dalang tasa ng tsaa. Inilapag niya iyon sa mesa at umupo sa tabi ni Celestine. Inilagay niya ang kamay sa balikat ng asawa.“Tapos na,” bulong niya. “Safe na kayo. Safe na tayo.”Tumango si Celestine, pero hindi pa rin maalis ang bahagyang lungkot sa mga mata niya. Kahit tapos na ang kaso, kahit nakakulong na si Bianca, may mga sugat na hindi agad naghihilom.Makaraan ang ilang araw, bumisita ang pamilya ni Celest

Tahimik ang buong villa nang umagang iyon, pero hindi mabigat ang pakiramdam. Karga ni Celestine si baby Aiden, mahigpit ang yakap habang hinahalikan ang pisngi ng anak. May kaunting lungkot sa mga mata niya, pero mas nangingibabaw ang tiwala.“Mommy will be back soon, okay?” bulong niya. “Be good for lola and lolo.”Ngumiti ang mommy ni Adrian at marahang kinuha si Aiden. “Don’t worry, anak. Kami ang bahala.”Tumango si Adrian, kahit halatang nahihirapan ding iwan ang anak nila. “One week lang,” sabi niya. “We need this.”.Huminga nang malalim si Celestine at tumingin kay Adrian. “Yeah. We really do.”Makaraan ang ilang oras, nasa yacht na silang dalawa. Malawak ang dagat, asul na asul, at banayad ang alon na tila inaawit ang katahimikan.Nakaupo si Celestine sa unahan ng yacht, hinahayaan ang hangin na humaplos sa buhok niya. Lumapit si Adrian at isinukbit ang isang light shawl sa balikat niya.“Baka lamigin ka,” sabi nito.Ngumiti si Celestine. “Ikaw talaga. Parang tatay na.”“Tata

Maagang nagising si Celestine sa tunog ng mahinang alon at huni ng mga ibon. Nakatagilid siya, nakaharap kay Adrian, na mahimbing pang natutulog. Tahimik niyang pinagmasdan ang mukha nito… ang noo, ang ilong, ang bahagyang kulubot sa gilid ng mata. Parang lahat ng pinagdaanan nila ay naroon pa rin, pero mas malinaw ngayon ang kapayapaan.Dahan-dahan siyang bumangon para hindi ito magising. Kumuha siya ng kumot at inilapag sa sofa sa balcony. Gusto niyang namnamin ang umagang iyon… yung pakiramdam na wala munang problema, wala munang takot.Habang humihigop ng kape, napatingin siya sa dagat. Ito pala ang pakiramdam ng pahinga, bulong niya sa sarili.“Thought I lost you,” biglang sabi ni Adrian sa likod niya.Napalingon si Celestine at ngumiti. “Good morning. I just needed some air.”Lumapit si Adrian at niyakap siya mula sa likod. “I’m glad you stayed.”“Where else would I be?” sagot niya, ipinatong ang kamay sa kamay ni Adrian.Pagkatapos ng almusal, nagpasya silang sumakay muli sa y

Tatlong taon na ang lumipas, at si Aiden ay malusog na tatlong taong gulang. Masaya at masigla, palaging puno ng tawanan at halakhak ang bahay nina Celestine at Adrian.Sa kabila ng mga pagsubok, unti-unti nilang naayos ang lahat, at ngayon, tila kumpleto na ang kanilang mundo.Isang hapon, habang si Aiden ay natutulog na sa nursery matapos ang mahabang laro sa garden, nagkaroon ng pagkakataon sina Celestine at Adrian para mag-unwind.Nakaupo sila sa kanilang kwarto, magkatabi sa kama, magkahawak ang mga kamay, nakayakap at nakahiga, halos walang saplot sa katawan, simpleng intimate na bonding moment lang.“Anong gusto mo, Adrian… sa susunod nating anak?” tanong ni Celestine, habang hinahaplos ang buhok ng asawa niya at nakangiti.Napaisip si Adrian, tumitig sa kisame sandali bago ngumiti. “I think… gusto ko ng isang princess,” sagot niya.“Ah, ganun ba? At kung lalaki?” tanong ni Celestine, halatang nagtatampo pero nakangiti pa rin.“Ok lang din,” sabi ni Adrian, tumingin sa mga mata

Tatlong araw na ang nakalipas mula ng umalis si Adrian, pero para kay Celestine, parang tatlong taon na ang lumipas. Ang bawat segundo ay mabigat sa kanya. Sinubukan niyang ilihis ang isip sa pamamagitan ng pagguhit ng bagong designs, pag-aalaga kay Aiden, at pagsasaayos ng bahay. Kahit na abala siya, ramdam pa rin niya ang kakulangan… ang walang presensya ni Adrian sa tabi niya.Minsan, pumupunta siya sa parents ni Adrian, pati na sa lola niya, para makipag-kwentuhan at humingi ng konting comfort. Minsan din ay nakikipag video call siya sa pamilya niya sa Spain. Nakakatulong iyon kahit papaano, kahit na hindi nito maibabalik ang bigat ng nadarama niya. Paminsan-minsan, nakikipagkita rin siya sa mga kaibigan at dating kasama sa trabaho niya sa kumpanya ni Adrian. Ang simpleng tawanan at kwentuhan ay nagiging sandaling pahinga sa kanyang puso.Habang nakaupo siya sa kanyang studio, abala sa pagdidisenyo, naramdaman niya ang init ng kape sa gilid niya. Bigla niyang naramdaman na tumunog