Semua Bab My Boss Got Me Pregnant : Bab 81 - Bab 90

Nakangiti si Margaux habang pinagmamasdan si Marcus na pinapadede sa bote si baby Aiden. Ang liwanag sa mukha ng bata at ang katahimikan ng condo ay parang panandaliang katahimikan sa gitna ng gulo. Humikab si Margaux at dahan-dahang umupo sa sofa.“Margaux, matulog ka na muna sa kwarto,” sabi ni Marcus ng mahinahon. “Mukhang pagod ka na. Ako na ang magbabantay kay baby.”Nag-aalinlangan man si Margaux pero tumango nalang. Naglakad siya patungo sa kwarto, paunti-unti. Pumasok siya sa kwarto at isinara ang pinto ng dahan-dahan.Si Marcus naman, habang nakatingin kay Aiden, ay napaisip. This is my chance. Tumayo siya, dahan-dahang naglakad patungo sa pinto, bawat hakbang niya ay maingat. Hawak niya ng mahigpit ang bata, parang ang bawat paggalaw ay kailangang perpekto para hindi magising si Aiden.---Sa loob ng kwarto, nakahiga na si Margaux sa kama. Biglang nag-ring ang phone niya. Napapikit siya sa pagod at konting stress, pero nang makita niyang si Bianca ang tumatawag, agad siyang

Tahimik ang paligid matapos ang kaguluhan. Ang rooftop na kanina’y puno ng sigawan at takot ay napalitan ng malamig na hangin at mabibigat na buntong-hininga. Yakap-yakap ni Celestine si baby Aiden, parang natatakot na baka sa isang iglap ay mawala ulit ito sa kanya. Ramdam niya ang bahagyang paghinga ng bata sa kanyang dibdib… buhay, ligtas, at nasa kanya na.“Ce… okay na,” mahinang sabi ni Adrian habang inilalagay ang kamay sa balikat niya. Nanginginig pa rin ang katawan ni Celestine, pero pilit siyang huminga ng malalim. “Nasa atin na siya,” dagdag ni Adrian, halatang pinipilit ding pakalmahin ang sarili.Samantala, si Margaux ay napaupo sa sahig, halos wala nang lakas. Ang mga pulis ay dahan-dahang lumapit, maingat ang kilos, parang takot na muling mag-trigger ang kanyang isipan. Si Marcus ang lumapit sa kanya, lumuhod sa harap niya.“Margaux… it’s over,” sabi ni Marcus, nanginginig ang boses. “You don’t have to fight anymore.”Tumingin si Margaux sa kanya, bakas sa mata ang matin

Tahimik ang loob ng mental health facility. Masyadong tahimik… parang ang katahimikan mismo ang bumibigat sa dibdib. Nasa isang sulok ng kwarto si Margaux, nakaupo sa malamig na sahig, yakap ang sarili. Blangko ang mga mata niya, nakatitig sa dingding na parang may nakikita siyang hindi kayang intindihin ng iba.Tatlong araw na siyang naroon.Tatlong araw na walang tanong, walang reklamo, walang iyak.Pero sa loob niya, parang gumuho ang buong mundo.Paulit-ulit sa isip niya ang huling tagpo sa rooftop… ang takot sa mga mata ni Celestine, ang iyak ni baby Aiden, at ang sigaw ni Adrian. Parang sirang plaka ang alaala, paulit-ulit na bumabalik, mas malinaw, mas masakit sa bawat pag-ikot.“Akin siya…” pabulong niyang sabi sa sarili. “Anak ko siya…”Pero kahit siya mismo, hindi na sigurado kung naniniwala pa siya sa mga salitang iyon.Biglang may kumatok sa pinto.“Margaux,” mahinahong tawag ng isang nurse. “May bisita ka.”Dahan-dahan siyang tumingin, parang ngayon lang napansin ang mund

Hindi nagtagal ay kumalat din ang balita sa buong social circle ng mga Alcantara at Monteverde ang pagkaka-aresto ni Bianca. Isang eskandalo na hindi na nila kayang tabunan ng pera, koneksyon, o impluwensiya. Kaya kinabukasan pa lang, kumilos na agad ang mommy at daddy ni Bianca.Nag-file sila ng petition for bail at motion for temporary release, umaasang makakalaya agad ang anak nila habang inaayos ang lahat. Pero mabilis ding dumating ang sagot ng korte… denied.Mabigat ang kaso. Kidnapping. Psychological manipulation. Corporate sabotage. Conspiracy.Hindi ito pwedeng idaan sa pera lang.“Kailangan ng trials,” malamig na sabi ng abogado nila. “At kailangan ninyong kausapin ang mag-asawang biktima.”Kaya isang hapon, dumating ang mommy at daddy ni Bianca sa villa nina Adrian at Celestine.Tahimik ang sala pero ramdam ang bigat ng hangin. Nakatayo si Adrian malapit sa bintana, habang si Celestine ay nakaupo sa sofa, tuwid ang likod, kalmado ang mukha… pero matalim ang mga mata.Hin

Tahimik ang loob ng psychiatric ward. Walang sigawan, walang drama… tanging tunog lang ng mahinang electric fan at ang maingat na yabag ng mga nurse sa hallway. Nakaupo si Margaux sa gilid ng kama, yakap ang isang maliit na teddy bear. Maputla ang mukha niya, bagsak ang balikat, at parang wala nang sigla ang mga mata.Hindi na siya umiiyak.Hindi na rin siya galit.Parang pagod na pagod na ang kaluluwa niya.“Good morning, Margaux,” mahinahong bati ng therapist niyang si Dr. Reyes habang pumapasok sa kwarto. “How are you feeling today?”Matagal bago siya sumagot.“Empty,” mahina niyang sabi. “Parang may butas dito.” Sabay tapik sa dibdib niya.Umupo si Dr. Reyes sa tapat niya. “Do you still think the baby is yours?”Napapikit si Margaux. Matagal na katahimikan ang namagitan sa kanila.“No,” bulong niya. “Alam ko na… hindi siya sa akin.”Huminga siya ng malalim. “Pero masakit pa rin. Kasi sa isip ko, sandali… sandali naging totoo.”Sa unang linggo ng therapy, halos walang imik si Marga