Lahat ng Kabanata ng My Boss Got Me Pregnant : Kabanata 101 - Kabanata 110

Nagising si Celestine sa mahinang tunog ng monitor sa loob ng hospital room. Mabigat pa rin ang ulo niya, at parang may humihila sa dibdib niya sa tuwing naiisip niya ang nangyari. Dahan-dahan niyang idinilat ang mga mata at ang unang nakita niya ay si Aiden, mahimbing na natutulog sa tabi niya, hawak-hawak ang kanyang kamay.“Baby…” mahinang bulong ni Celestine, pinipigilang maiyak.Sa labas ng kwarto, tahimik na nag-uusap ang mommy at daddy ni Adrian kasama ang doktor. Naririnig niya ang mga salitang “delicate,” “stress,” at “pregnancy.” Lalong sumikip ang dibdib niya. Gusto niyang bumangon, gusto niyang magtanong, pero pinili muna niyang huminga nang malalim.Ilang sandali pa, pumasok ang mommy ni Adrian at ngumiti ng pilit. “Gising ka na pala, anak. Kumusta pakiramdam mo?”“Okay lang po… masakit lang dito,” sabi ni Celestine sabay hawak sa dibdib niya. “May balita na po ba… kay Adrian?”Natahimik ang mommy ni Adrian. Kita sa mga mata nito ang pag-aalala. “Nag-start na ang search a

Tahimik ang private room ni Celestine. Tanging tunog lang ng heart monitor at ang mahinang paghinga niya ang maririnig. Nakahiga siya sa kama, nakatingin sa kisame, pero malinaw sa mga mata niya na wala siya roon… nasa kung saan mang lugar na puno ng takot, pangungulila, at walang kasiguraduhan.Bigla, dahan-dahang bumukas ang pinto ng kwarto.“Celestine…”Isang pamilyar na boses. Isang boses na matagal na niyang hindi naririnig pero kailanman ay hindi niya nakalimutan.Napaangat ang tingin niya… At doon niya nakita ang mommy at daddy niya, kasama ang kapatid, pagod sa biyahe pero punong-puno ng pag-aalala ang mga mata.“Mommy…” mahina niyang sabi, parang bata.Parang may pumutok sa dibdib ni Celestine. Biglang bumuhos ang luha niya, hindi na niya napigilan. Nanginginig ang balikat niya habang umiiyak, parang ngayon lang niya ulit naramdaman na pwede pala siyang maging mahina.Agad lumapit ang mommy niya, hindi na nag-atubili. Mahigpit niya itong niyakap kahit may mga linya at IV si

Lumipas ang mga buwan, at dumating na sa puntong hindi na maitago ang pagod at bigat na nararamdaman ni Celestine. Ka-buwanan na niya ngayon. Mabigat na ang tiyan niya, mabagal na ang kilos, pero pilit pa rin siyang kumikilos nang normal… para kay Aiden, at para sa batang dinadala niya.Maagang umaga noon. Tahimik ang bahay. Nasa kusina si Celestine, dahan-dahang nagluluto ng sopas. Simple lang ang suot niya, nakatali ang buhok, at paminsan-minsan ay hinahaplos ang tiyan niya.“Konti na lang, baby,” mahina niyang bulong. “Magkikita na tayo.”Bigla.Parang may pumutok sa loob niya.Napahinto siya, napahawak sa counter, at ramdam niya ang mainit na likidong dumaloy sa kanyang hita.“Mommy…” nanginginig niyang sabi. “Daddy…”Agad siyang napaupo sa upuan habang hinahabol ang hininga niya. “My water broke…”Mabilis na tumakbo papunta sa kusina ang mommy niya, kasunod ang daddy niya na pansamantalang nakatira sa kanila hanggang sa manganak siya.“Oh my God, anak,” gulat na sabi ng mommy niy

Tahimik ang umaga sa bahay ni Celestine. Sinag ng araw ang dahan-dahang pumapasok sa bintana, tumatama sa kuna ni Aurora. Mahimbing ang tulog ng sanggol, habang si Aiden naman ay nasa sala, abalang naglalaro ng mga blocks.Nakatayo si Celestine sa kusina, may hawak na tasa ng kape. Hindi na niya iniinom agad… tinititigan lang niya ito, parang may kung anong bumabagabag sa isip niya.Isang taon na.Isang taon mula nang mawala si Adrian.Minsan pakiramdam niya, parang kahapon lang silang magkasama. Minsan naman, parang isang buong lifetime na ang lumipas.“Mommy?” tawag ni Aiden.Lumingon siya agad. “Yes, baby?”“Can we go to the park later?” tanong nito, may ngiti.Ngumiti rin si Celestine. “Of course. After lunch, okay?”“Yes!” masayang sagot ni Aiden.Napatingin si Celestine sa anak niya. Sa bawat ngiti nito, may kirot at saya sa puso niya. Si Aiden ang nagpapatibay sa kanya. Si Aurora ang nagbibigay ng dahilan para magpatuloy.Pero si Adrian…Si Adrian ang kulang.Samantala, sa isan

Tahimik ang paligid, tanging hampas lang ng alon sa dalampasigan ang maririnig. Nakatayo si Adrian sa may pintuan ng maliit na bahay, tanaw ang dagat, habang nasa likuran niya sina Danica at ang anak nitong si Luna.Tumingin siya sa mag-ina.Si Luna ay yakap ang lumang teddy bear, nakatingin sa kanya na parang takot na takot na mawala siya. Si Danica naman ay pilit na matatag, pero hindi maitago ang pag-aalala sa mga mata.Something inside Adrian twisted painfully.Wala siyang maalala. Wala siyang malinaw na alaala kung sino talaga siya, kung saan siya galing. Pero malinaw sa kanya ang isang bagay… si Danica ang taong nagligtas sa kanya. Si Luna ang batang unang tumawag sa kanya ng Uncle… at kalaunan, Papa.At ngayon, nandito ang babaeng nagsasabing asawa niya ito. Ina ng mga anak niya. Babaeng halatang ilang taon nang umiiyak sa kanya.Huminga siya nang malalim.“Celestine…” mahinang tawag ni Adrian.Napatigil si Celestine sa kinatatayuan niya. Umaasa. Kinakabahan.“I’m sorry,” sabi