หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นชูตื่นขึ้นมา ก็เห็นแม่บ้านกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัวเมื่อคืนฮั่วจินเฉินไม่ได้กลับบ้าน คงจะไปอยู่กับแม่ลูกคู่นั้นกระมังเธอดึงเก้าอี้ออก นั่งลงกำลังจะเริ่มกินอาหารเช้า คุณแม่เสิ่นก็โทรศัพท์มา น้ำเสียงทางนั้นสะอื้น “เสี่ยวชู แม่รู้ว่าลูกแต่งเข้าบ้านคนรวยก็ไม่ได้สุขสบาย แต่ว่าครั้งนี้ถือว่าแม่ขอร้องเถอะนะ ช่วยเสิ่นฮ่าวหน่อยเถอะนะ”ประโยคที่ว่า “แต่งเข้าบ้านคนรวยก็ไม่ได้สุขสบาย” ทำเอาใจของเธอปวดร้าวขึ้นมาในทันทีในเมื่อแม่ก็รู้อยู่แก่ใจแต่ตอนที่รู้ว่าเธออยากจะหย่ากับฮั่วจินเฉิน กลับไม่ยืนอยู่ข้างเธอเลย…เสิ่นชูกำตะเกียบแน่น เสียงแหบพร่า “เมื่อคืนหนูบอกฮั่วจินเฉินไปแล้ว”เพื่อครอบครัว เพื่อตัวเองเท่านั้น“แล้วเขาว่ายังไงบ้าง?”“เขาบอกว่าไว้คุยวันหลัง”เสิ่นชูก็แค่ทวนคำพูดเดิมเท่านั้น“เสี่ยวชู แม่ก็รู้ว่าลูกไม่มีนิ่งดูดายแน่” คุณแม่เสิ่นพูดแทรกขึ้นมาด้วยความดีใจ “ลูกไม่ต้องห่วงหรอกนะ พอเรื่องของเสิ่นฮ่าวผ่านไปได้ คราวหน้าแม่จะไม่สร้างความลำบากใจให้ลูกอีก”คุณแม่เสิ่นก็รีบร้อนวางสายไปเหมือนกลัวว่าลูกสาวจะเปลี่ยนใจไม่ช่วยเหลือเสิ่นชูเงียบงันไปพักหนึ่

เสิ่นชูเงยหน้าขึ้นมองด้วยความฉงน “ประธานฮั่วมีธุระอะไรเหรอคะ?”ฮั่วจินเฉินตอบอย่างสุขุมไม่เร่งรีบ “วันนี้คุณได้เห็นข่าวอะไรบ้างหรือเปล่า?”“ข่าวอะไร?”เธอไม่เข้าใจฮั่วจินเฉินจ้องเธอไปชั่วขณะหนึ่ง แววตากลับเงียบลึก “ไม่มีอะไร”เขาหันหลังแล้วเดินจากไปเสิ่นชูมองตามแผ่นหลังของเขา แล้วก็นึกเรื่องของเสิ่นห่าวขึ้นมา จึงเดินตามไป “ประธานฮั่ว”ฮั่วจินเฉินหยุดเดิน ตอนที่มองเธอ สีหน้าเย็นชาลงกว่าเดิม “ยังมีเรื่องอะไรอีก?”หน้าอกของเสิ่นชูราวกับถูกหนามทิ่มแทงเบาๆเวลามีเรื่องมีแต่เขาเท่านั้นที่มาหาเธอได้ แต่เธอกลับไม่มีสิทธิ์ไปหาเขา เป็นแบบนี้ใช่ไหม...เธอกัดริมฝีปากแน่น “ขอบคุณที่คุณยอมช่วยหาทนายมาช่วยฉัน ส่วนเรื่องที่คุณดูการกระทำของฉัน อีกสองสามวันฉันว่างเมื่อไร ก็จะเอาใบ…”คำว่าจะเอาใบหย่าไปให้เขาเซ็น ยังไม่ทันหลุดออกมาจากปากของเธอ ก็มีเสียงดังขึ้นมาเสียก่อน“จินเฉิน!”เหวินฉู่รีบเดินเข้ามาหาเขา วินาทีที่เห็นเสิ่นชู รอยยิ้มของเธอก็หม่นลง เธอยื่นมือไปคว้าแขนฮั่วจินเฉิน “จินเฉิน คุณมาที่โรงพยาบาล ทำไมไม่แวะมาหาฉันเลยล่ะ?”นี่คือการประกาศสิทธิ์ในตัวเขาเหรอเสิ่นชูเข้าใจในทันที

เสิ่นชูเม้มริมฝีปากแน่น สีหน้าหม่นหมองลงเล็กน้อยเธอวางกระเป๋าลง “ฉันไปทำอาหารให้”เธอเดินเข้าไปในห้องครัวแล้วเริ่มลงมือปกติแม่บ้านมักจะเตรียมผักและเนื้อสดไว้เต็มตู้เย็น เมื่อก่อนตอนที่เธอไม่ยุ่งมากนัก เธอมักจะทำอาหารด้วยตัวเองเพื่อรอฮั่วจินเฉินกลับมาต่อให้ฮั่วจินเฉินจะไม่กลับมากินข้าวเย็น แต่ถ้าเขามา เธอก็จะอุ่นอาหารให้ใหม่ทุกครั้งแต่เขาไม่เคยแตะต้องเลยสักครั้งแถมยังบอกชัดว่า เธอไม่จำเป็นต้องทำอะไรพวกนี้หกปีที่ผ่านมา เธอพยายามทำหน้าที่ภรรยาอย่างเต็มที่ แต่เขาก็ปฏิเสธทุกอย่างเมื่อเธอคิดจะเลิกทำ เขากลับใช้ให้เธอทำมันอีกงั้นเหรอ?เสิ่นชูไม่ได้คิดอะไรมาก แค่อยากรีบทำอาหารให้เสร็จเธอกำลังจะหยิบขวดน้ำส้มสายชูที่เก็บอยู่บนตู้สูง แต่เธอเอื้อมไม่ถึงทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งทอดลงบนร่างของเธอด้านบน ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำส้มสายชูลงมาอย่างง่ายดายเสิ่นชูรับรู้ได้ถึงความร้อนจากร่างกำยำที่อยู่ชิดหลังเธอ ราวกับถูกโอบล้อมเอาไว้นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอใกล้ชิดกับเขาแบบนี้ครั้งหนึ่งในห้องน้ำ ตอนที่เขากดเธอไว้กับผนัง บังคับให้เธอหันหลังเพื่อมีอะไรกับเธอ ก็ร้อนแรงเช่นนี้เหมือนกัน

เสิ่นชูไม่ได้เจอหน้าฮั่วจินเฉินอีกเลยตลอดทั้งสัปดาห์ผู้อำนวยการโจวบอกให้เธอพาเหวินฉู่ไปเข้าร่วมการประชุมวิจัยทดลองด้วย โดยบอกว่าเป็นข้อเสนอจากฮั่วจินเฉิน เธอรู้อยู่แล้วเลยไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไรมากมายในวันที่จะไป เธอใช้โทรศัพท์มือถือสำหรับทำงานส่งข้อความไปให้เหวินฉู่ ให้เธอเตรียมตัวให้พร้อมเหวินฉู่ตอบกลับมาแค่คำว่า “ได้”เสิ่นชูออกจากโรงพยาบาล ตั้งใจจะรอเธอ แต่ไม่ทันไรเหวินฉู่ก็ส่งข้อความมาอีกครั้ง “คุณหมอเสิ่น ขอโทษด้วยนะ คุณไปก่อนได้เลย อีกเดี๋ยวจินเฉินจะไปส่งฉันเอง”เสิ่นชูเหลือบตามองข้อความนั้นมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นชาเธอตอบกลับเพียงคำว่า “ได้” แล้วก็กดปิดหน้าจอไปเสิ่นชูขับรถมาถึงอาคารฉางเฟิง ตอนที่ลงเดินลงจากรถ ก็บังเอิญเจอเข้ากับรถของฮั่วจินเฉินพอดีเหวินฉู่เปิดประตูลงมาจากฝั่งที่นั่งข้างคนขับ ดูเหมือนจะแต่งตัวมาอย่างดี ยังทั้งยังแต่งหน้าอย่างสวยอีกด้วยจากนั้นฮั่วจินเฉินถึงเดินตามลงมา วันนี้เขาใส่ชุดลำลองสีอ่อน ดูสบายๆ ไม่เคร่งขรึมเหมือนทุกทีผู้ชายที่อยู่กับรักแรก ช่างดูแตกต่างจริงๆดูเหมือนว่าตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาคงอยู่กับเหวินฉู่ตลอดเลยส

เหวินฉู่แต่งตัวจนเรียบร้อยอย่างลำพองใจ หันไปทางกระจกแล้วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเธอเหลือบตามองในห้องแยกอีกครั้ง ก่อนเชิดหน้าเดินออกไป…เหวินฉู่ออกไปได้ไม่นาน เสิ่นชูเองก็กลับมาเช่นกันจนกระทั่งการประชุมสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ เสิ่นชูเดินออกมาพร้อมฉินจิ่งซูและผู้ทรงคุณวุฒิในวงการแพทย์อีกสองท่าน“เสี่ยวเสิ่น ฉันได้ยินจากจิ่งซูว่าเธอเป็นศิษย์สายตรงของศาสตราจารย์กู้ อายุน้อยแค่นี้สามารถทำการผ่าตัดที่ซับซ้อนได้ด้วยตัวเอง เก่งเกินครูจริงๆ เลยนะ”เสิ่นชูยิ้มแล้วพูดว่า “คุณซุน คุณชมเกินไปแล้วค่ะ ที่ฉันมีวันนี้ได้เพราะอาจารย์สั่งสอนได้ดีมากกว่า”คุณซุนเอามือไขว้หลัง ยิ้มอย่างจนใจ “เธอนี่นะ เหมือนอาจารย์ของเธอไม่มีผิดเลย ถ่อมตัวจริง”หลังร่ำลากับผู้ใหญ่ทั้งสองท่านแล้ว เสิ่นชูกับฉินจิ่งซูก็ลงมาจากชั้นบนด้วยกัน ที่ชั้นล่างมีผู้คนยืนอยู่กันเต็มไปหมด เหวินฉู่กำลังบอกว่าเธอทำสร้อยข้อมือหาย และกำลังขอให้เปิดกล้องวงจรปิดเพื่อตรวจสอบ“หัวหน้าเหวิน คุณทำสร้อยหายที่ไหน?”“นั่นสิ ของติดตัวแบบนั้น ทำไมถึงวางทิ้งขวางแบบนั้นล่ะ!”เหวินฉู่ทำหน้าเศร้าสร้อย หลังจากเห็นเสิ่นชูเดินมา ก็ตั้งใจพูดว่า “ฉัน ฉัน