All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 261 - Chapter 270

ซูหมิงเย่วถึงกับหน้าถอดสีเมื่อคิดได้ว่าเขาอาจจะแอบยืนฟังบทสนทนาที่น่าอายเมื่อครู่อยู่นานแล้ว เธอทำหน้ากระอักกระอ่วนใจถึงขีดสุด ก่อนจะรีบหาข้ออ้างส่งเดชแล้วชิ่งหนีออกจากห้องไปในทันทีกู้ฉือจวินยืนกอดอกพิงขอบประตู “เป็นไงบ้าง?”“ดีขึ้นมากแล้วล่ะ”เสิ่นชูจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ได้ยินจากหมิงเย่วว่า คุณเป็นคนพาฉันมาส่งโรงพยาบาลเหรอคะ?”“ถ้าไม่ใช่ล่ะ?” กู้ฉือจวินย้อนถาม ก่อนจะสาวเท้าเดินไปที่หน้าต่างพลางเอื้อมมือดึงผ้าม่านเปิดออก “สถานการณ์ฉุกเฉินแบบนั้น ถ้าไม่รีบส่งมาโรงพยาบาล จะให้ส่งคุณกลับบ้านหรือไง?”เสิ่นชูนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่เธอไม่คาดคิดเลยว่าฉินจิ่งซูจะกล้าทำกับเธอได้ลงคอถึงขั้นแอบใช้ยาสลบทำให้เธอหมดสติ แล้วหลังจากนั้นล่ะ?เขาตั้งใจจะทำเรื่องเลวร้ายอย่างที่เธอหวาดระแวงจริง ๆ หรือเปล่า?กู้ฉือจวินดูเหมือนจะอ่านความกังวลที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอออก เขาพิงกายกับขอบหน้าต่าง “หมอในแผนกบอกผมว่าเขามาขอซื้อยาไมดาโซแลมโดยอ้างเหตุผลว่ามีอาการนอนไม่หลับขั้นรุนแรง คุณก็น่าจะพอทราบว่ายาจำพวกนี้มีฤทธิ์กล่อมประสาทและทำให้ง่วงซึมอย่างหนัก ถ้าหากนำมาบดเป็นผงแล้วผสมลงในอาหารหร

“นี่เธอคิดจะเล่นบ้าอะไร?”“ฉันมันจะไปสู้ความบ้าของคุณได้ยังไงกันคะ?” เสิ่นชูเค่นหัวเราะออกมา “คุณอยากจะกักขังฉันไว้นี่ ฉันก็แค่กำลังให้ความร่วมมือกับคุณอยู่นี่ไง”ในวินาทีที่เธอขยับกายเข้าหาอย่างไร้ทางถอย ร่างกายของฮั่วจินเฉินก็เกร็งเครียดจนกล้ามเนื้อลุกชันขึ้นเป็นมัด ๆ ร่างกายที่บอบบางของเสิ่นชูสั่นเทาอย่างรุนแรงทว่าเธอกลับยิ่งเบียดเสียดเข้าหาเพื่อบีบคั้นเขาให้ถึงที่สุด จากท่าทีที่เคยนิ่งเฉยเย็นชาในตอนแรก ฮั่วจินเฉินกลับเริ่มเป็นฝ่ายที่ต้องขัดขืนต่อการรุกรานที่แสนเจ็บปวดนี้เสียเอง เขาตัดสินใจรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้มั่น ก่อนจะกระชากร่างเล็กเข้ามาตระกองกอดแนบอก “ขอร้องล่ะ หยุดประชดกันแบบนี้ได้ไหม?”เสิ่นชูเค่นเสียงหัวเราะที่อ่อนแรงออกมา “คุณเป็นคนกักขังฉันไว้โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยปากถามเหตุผลสักคำ ปฏิบัติต่อฉันราวกับเป็นสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่งที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ใส่เสื้อ แล้วตอนนี้คุณยังมีหน้ามาบอกว่าฉันประชดอีกเหรอ?”หน้าอกแกร่งของฮั่วจินเฉินสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรงเขาค่อย ๆ คลายวงแขนที่รัดรึงออก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เดี๋ยวผมจะสั่งให้คนลงไปต้มโจ๊กมาให้ใหม่”เสิ่นชูเบือ

เสิ่นชูเบือนหน้าหนีเล็กน้อย "เหวินฉู่ชอบเรียกคุณแบบนั้น ไม่ใช่ว่าคุณชอบหรอกเหรอ?"อาจเป็นเพราะเธอเอ่ยชื่อเหวินฉู่ แรงบีบที่ฝ่ามือของฮั่วจินเฉินจึงเพิ่มขึ้น เขาโน้มตัวลงมาขบกัดที่ช่วงลำคอและหัวไหล่ของเธอเสิ่นชูรู้สึกเจ็บจนต้องดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของเขา "ฮั่วจินเฉิน ปล่อยนะ!"เขาคลายแรงกอด พลางกดเสียงต่ำ "ผมชอบให้คุณเรียกผมว่าสามีมากกว่า"เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยสายตาที่เย็นชา "ฉันไม่เห็นรู้เลยว่าคุณชอบ นึกว่าเมื่อก่อนที่เรียกไปน่ะ เรียกให้หมามันฟังเสียอีก"สีหน้าของเขาขรึมลงทันทีจังหวะพอดีกับที่หน้าจอขนาดใหญ่เริ่มแสดงรายการสินค้าประมูลชิ้นถัดไป ฮั่วจินเฉินละสายตาจากเธอแล้วโอบพาเธอไปนั่งลงที่โซฟาเขาเอ่ยถาม "มีชิ้นไหนที่ชอบไหม?"เธอดูไม่มีอารมณ์ร่วมสักเท่าไหร่ "ไม่มีค่ะ"ฮั่วจินเฉินยิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไรสินค้าประมูลชิ้นต่อมาคือสร้อยคอทับทิม ตัวสร้อยประดับด้วยทับทิมเจียระไนทรงรีและทรงหมอน สลับกับเพชรเจียระไนทรงมาร์คีและทรงกลม เมื่ออยู่ภายใต้แสงไฟที่สาดส่อง มันจึงทอประกายระยิบระยับจับตาราคาเริ่มต้นที่สิบล้านฮั่วจินเฉินโทรหาหวังน่า ส่งสัญญาณให้เธอประมูลมาในราคาสี่

หวังน่าก้าวเข้ามาถาม "ท่านประธานฮั่ว คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?""ไปสืบมาว่าบ้านตระกูลเสิ่นหลังนั้น เธอขายให้ใครไป" เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ปลายนิ้วกดไฟแช็กโลหะจนเปลวไฟลุกโชน "ติดต่อคนซื้อบอกว่าฉันยอมเพิ่มราคาเท่าไหร่ก็ได้ ขอแค่ซื้อบ้านหลังนั้นกลับมา"เรื่องที่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว เขาจนปัญญาจะแก้ไขแต่ชีวิตของเสิ่นฮ่าว เขาจะยื้อเอาไว้ให้ถึงที่สุดส่วนของที่เป็นของตระกูลเสิ่น เขาก็จะทวงคืนกลับมาให้เธอเองถ้าเธออยากกลับไปอยู่ที่บ้านตระกูลเสิ่น เขาก็จะย้ายตามไปอยู่กับเธอด้วย และถ้าพวกญาติๆ ของเธอคนไหนกล้ามาหาเรื่องเขาจะจัดการให้สิ้นซากทุกคน...ทางด้านสามีภรรยาตระกูลฉิน เมื่อทราบข่าวว่าลูกชายเดินทางมาที่เมืองเจียงเฉิงแล้วถูกทำร้ายจนเข้าโรงพยาบาล ทันทีที่ลงเครื่องพวกเขาก็ตรงดิ่งมายังโรงพยาบาลที่ฉินจิ่งซูพักอยู่ทันที"จิ่งซู!" ฉินจงเลี่ยผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเข้าไป พร้อมกับภรรยาคือหงอวี้ซิ่วที่รีบตรงมาที่ข้างเตียงฉินจิ่งซูมองไปที่พวกเขา "พ่อ แม่ มาได้ยังไงครับ?"เมื่อเห็นผ้าพันแผลบนหัวของลูกชาย ฉินจงเลี่ยทั้งโกรธทั้งสงสาร "แกนี่มัน... ข่าวที่แกโดนทำร้ายดังไปถึงหูพวกเราขนาดนี

กู้ฉือจวินสวมเสื้อเชิ้ตพลางเอ่ย "ตอนนั้นไม่ทันได้คิดอะไร""ก็จริง แต่อาจจะเป็นเพราะนาย..." เฉิงโย่วใช้นิ้วจิ้มไปที่หน้าอกของเขา พร้อมทำมือเป็นรูปหัวใจ "...อาจจะกำลังหวั่นไหวอยู่ก็ได้นะ?""ศาสตราจารย์กู้ อยู่ไหมคะ..." เสิ่นชูผลักประตูเข้ามาพอดี และได้เห็นฉากนี้เข้าเต็มๆเธอชะงักไปหลายวินาที ก่อนจะยิ้มแห้งๆ ด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน "ขอโทษค่ะที่มาขัดจังหวะ งั้นฉันออกไปก่อนนะคะ"เฉิงโย่วได้สติ รีบผลักกู้ฉือจวินออกห่างแล้ววิ่งตามไปทันที "เฮ้ย! ไม่ใช่ครับ! พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกันแบบนั้น!"เสิ่นชูถูกเฉิงโย่วรั้งตัวไว้ที่ทางเดินเพื่ออธิบาย จนกระทั่งกู้ฉือจวินเดินออกมาจากห้อง เฉิงโย่วจึงรีบชิ่ง "พวกนายคุยกันเถอะ ฉันไปละ!"เมื่อเห็นเฉิงโย่วเดินจากไป เธอก็อดไม่ได้ที่จะถาม "คุณหมอเฉิงร่าเริงแบบนี้ทุกวันเลยเหรอคะ?""นิสัยเขาเป็นแบบนั้นแหละ" กู้ฉือจวินมองเธอ "คุณมาหาผมมีธุระอะไร?""คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?" เสิ่นชูไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของคนรักความสะอาดเท่าไหร่นัก แต่ดูจากสีหน้าของเขาก่อนหน้านี้ มันดูแย่มากจริงๆ"ก็ดี""คือ... ขอโทษด้วยนะคะ ความจริงคนที่ควรจะโดนคือฉัน คุณไม่ควรต้องมาเจ็บตัวแท