All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 561 - Chapter 570

ฉีซือหนานวางแก้วน้ำในมือลง ก่อนจะค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนหันหน้ามาทางฉีเวินเหยียน “ก็เพราะมีพวกนายอยู่ด้วยไม่ใช่หรือไงล่ะ? ฉันคิดว่าพวกนายเอาไหวอยู่แล้วซะอีก”ฉีเวินเหยียนหันไปส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ถังจวิ้นออกไปก่อน จนกระทั่งภายในห้องทำงานเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน เขาจึงเดินตรงไปนั่งลงที่หลังโต๊ะทำงาน “เรื่องของป้าใหญ่ฉันจะไม่พูดถึงแล้วกัน แต่เรื่องที่แม่ของนายเกิดเรื่องขึ้นมาเนี่ย ดูเหมือนนายเองก็ไม่ได้นึกห่วงใยหรือสนใจเลยงั้นสินะ?”“แม่ของฉันทำตัวเองทั้งนั้นแหละ” ฉีซือหนานทอดถอนใจออกมาเบา ๆ พลางก้าวเท้าเดินไปที่ชั้นหนังสือ ก่อนจะหยิบหนังสือเกี่ยวกับทางด้านการเงินออกมาเล่มหนึ่ง “ฉันเคยเตือนเธอแล้วแต่ไม่ยอมฟังเอง ในเมื่อเลือกที่จะแอบไปนัดพบกับเจ้าห้า เรื่องมันก็ต้องมีวันแดงแจ๋ออกมาเข้าสักวันอยู่ดีนั่นแหละ”น้ำเสียงของเขาฟังดูราวกับกำลังพูดถึงเรื่องของคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองเลยสักนิด แม้แต่บนใบหน้าก็ไม่ได้แสดงกระแสความรู้สึกสะท้อนใจออกมาเลยแม้แต่เสี้ยวเดียวปลายนิ้วของฉีเวินเหยียนเคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับจับจ้องไปยังแผ่นหลังของฉีซือหนานเขารู้ดีว

ในตอนที่ฉีซือหนานหันมาสบตาเธอนั้น ใบหน้าของเขาก็ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนอยู่เช่นเดิมทว่ายังไม่ทันที่เสิ่นชูจะได้ทันตั้งตัวตอบกลับสิ่งใด ผู้อาวุโสฉีภายใต้การประคองของฉีหวยหมิงก็ก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น ตรงดิ่งไปยังโต๊ะอาหารยาวทันที “มากันครบแล้วใช่ไหม?”ฉีซวงลุกขึ้นยืน “ครบแล้วค่ะ ยกเว้นก็แต่... น้องห้า”ยามที่ได้ยินชื่อของฉีรุ่ยอัน สีหน้าของผู้อาวุโสฉีพลันมืดครึ้มลง ก่อนจะแปรเปลี่ยนกลับเป็นราบเรียบดังเดิมอย่างรวดเร็ว หลังจากนั่งลงประจำที่เรียบร้อยแล้ว จึงเอ่ยขึ้นว่า “นั่งลงกันเถอะ”จากนั้นก็หันไปสั่งการกับแม่บ้าน “ยกสำรับขึ้นโต๊ะได้”สมาชิกทุกคนรอบโต๊ะยาวพากันนั่งลงตามลำดับอาวุโส ซึ่งตำแหน่งที่เสิ่นชูนั่งลงนั้น ตรงข้ามกับฉีซือหนานพอดิบพอดีผู้อาวุโสฉีเอ่ยถามขึ้น “กลับมาคราวนี้ แกตั้งใจจะอยู่นานแค่ไหน?”ประโยคนี้ย่อมต้องเป็นการเอ่ยถามฉีซือหนานอย่างไม่ต้องสงสัยเขาหยีตารับพลางคลี่ยิ้มตอบ “คุณพ่อครับ ช่วงนี้ผมยังไม่มีแผนจะเดินทางไปไหนหรอกครับ”นิ้วมือของผู้อาวุโสฉีเคาะลงบนโต๊ะอาหารเบา ๆ เป็นสัญญาณให้แม่บ้านรินเหล้า “ก็ดีเหมือนกัน ช่วงนี้เรื่องราวยุ่งเหยิงในบ

เสิ่นชูเดินมาหยุดอยู่ข้างตัวรถก่อนจะยกมือขึ้นเคาะกระจกเบา ๆ ฮั่วจินเฉินกดปลดล็อกประตูรถ เธอจึงเอื้อมมือดึงประตูเปิดแล้วก้าวขึ้นไปนั่งด้านใน ทันทีที่เข้าไปขลุกตัวอยู่ภายในห้องโดยสาร กลิ่นน้ำหอมโทนสะอาดและเย็นเหยียบโชยมาแตะจมูก ปะปนมากับกลิ่นอายของแอลกอฮอล์จาง ๆ เธอขมวดคิ้วมุ่น “คุณดื่มเหล้ามาเหรอ?”“ดื่มไปแค่แก้วเดียวเอง” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเสิ่นชูใช้นิ้วสางเรือนผมที่ยังแห้งไม่สนิทไปไว้ด้านหลัง “หายดีจากมะเร็งไม่ทันไร ก็กลับมาคีบบุหรี่อีกแล้วเหรอ”เขาหลุดหัวเราะขำในลำคอพลางหักมวนบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดในมือจนหักครึ่ง “ยังไม่ได้สูบเลย”“ถ้าอย่างนั้นดึกดื่นไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน แชตเรียกฉันออกมาทำไมกันล่ะ?”“แค่อยากเห็นหน้าคุณ” สายตาของเขาเลื่อนไปจับจ้องอยู่ตรงปลายเส้นผมที่ยังคงเปียกชื้นน้อย ๆ ของเธอ “ผมยังไม่ได้เป่าให้แห้งงั้นเหรอ?”“ก็นี่ฉันเห็นข้อความของคุณ...” เธอชะงักคำพูดไปกลางคันก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น “มีแค่คุณคนเดียวนั่นแหละที่ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังไม่ยอมนอน”แววตาของฮั่วจินเฉินฉายประกายความขบขันเข้มขึ้นอีกหลายส่วน เขาโน้มแผ่นหลังเอียงเข้าหาเธอ จนระยะห่างระหว่างคนทั้ง

ตอนเที่ยง เสิ่นชูนั่งกินข้าวกลางวันอยู่กับหลี่ลี่ พอได้ยินเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่โต๊ะข้างหลังพากันคุยเรื่องเงินเดือนออกอย่างตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่า เธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร"พี่สะใภ้ เงินเดือนพี่เข้าหรือยังคะ?"เสิ่นชูซดน้ำซุปไปคำหนึ่ง "ช่วงครึ่งปีนี้ฉันไม่รับเงินเดือนน่ะ""อะไรนะคะ?" หลี่ลี่มองเธออย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา "เขาปล่อยให้พี่ทำงานให้ฟรี ๆ เปล่า ๆ งั้นเหรอ?""เรียกได้ว่าฉันสมัครใจอุทิศตนต่างหาก" เธอคลี่ยิ้ม "ช่วงนี้ศาสตราจารย์กู้ค่อนข้างขัดสนเงินทองน่ะ เธอช่วยเข้าใจเขาหน่อยชั่วคราวแล้วกันนะ""เขาเนี่ยนะ... ลูกคนรวยทายาทเศรษฐียังจะขัดสนอีกเหรอ?" พอพูดจบ หลี่ลี่ก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงพูดต่อว่า "แต่ก็จริงของพี่แฮะ ขนาดร้านอาหารจานด่วนข้างทางเขายังแวะไปอุดหนุนเลย เสื้อผ้าก็ใส่เวียนอยู่แค่ไม่กี่ชุดนั้นแหละ จนฉันแอบสงสัยแล้วเนี่ยว่าเขาถังแตกหรือเปล่า"เสิ่นชูเงยหน้าขึ้น "เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาแวะกินร้านอาหารจานด่วนข้างทาง?""ฉันไม่ได้อยู่กับเขานะคะ..." หลี่ลี่เค้นรอยยิ้มออกมา "บังเอิญว่าพักอยู่แถวเดียวกันต่างหากล่ะ""เธอหา

เสิ่นชูเชิดคางขึ้นตอบกลับอย่างมั่นอกมั่นใจ "ใช่ค่ะ"แววตาของเขาเจือรอยยิ้มเข้มขึ้นทันที "ตกลงครับ"ทว่าพอรถขับมาได้ครึ่งทาง เสิ่นชูก็เริ่มนึกเสียใจขึ้นมา เธอคิดในใจว่า อยู่ดี ๆ ไปพูดทำไมว่าอยากกินอาหารฝีมือเขา นี่มันไม่ใช่การพาตัวเองมาส่งให้เขาถึงที่หรอกเหรอ?ไม่ได้การละ กินเสร็จแล้วต้องรีบชิ่งทันทียังไงเธอก็ไม่มีทางค้างคืนที่นี่เด็ดขาด!ฮั่วจินเฉินใช้หางตาเหลือบมองเธอ เห็นท่าทางปั้นหน้าไม่ถูกของหญิงสาวแล้ว มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขาไม่มีทางปล่อยให้เธอมีโอกาสเปลี่ยนใจแน่ ๆเมื่อมาถึงห้องสวีทของโรงแรม เสิ่นชูเดินตามหลังฮั่วจินเฉินเข้ามาในห้อง เธอยืนนิ่งอยู่ตรงบริเวณโถงทางเข้าโดยไม่ขยับไปไหน "ในห้องครัวคุณมีของกินด้วยเหรอ?"ฮั่วจินเฉินถอดเสื้อโค้ทตัวยาวออกพาดไว้กับราวแขวนเสื้อพลางปลดกระดุมข้อมือ "มีทุกอย่างครับ""งั้นคุณทำอะไร ฉันก็กินอันนั้นแหละ" เสิ่นชูเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ เธอวางกระเป๋าลงบนโซฟาแล้วมองออกไปทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้น วิวที่นี่กว้างขวางตระการตามาก มองเห็นตั้งแต่ตึกสูงระฟ้าในระยะใกล้ ไปจนถึงทิวเขาและชานเมืองที่อยู่ไกลออกไปได้อย่างชัดเจน