Semua Bab หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Bab 581 - Bab 590

เสิ่นชูไม่อาจทนรับสายตาที่ทั้งลุ่มลึกและจ้องเขม็งมายังเธอได้ไหว จึงทำได้เพียงเบือนหน้าหลบไปอีกทางก่อนจะพึมพำเสียงเบาหวิว “ไม่มีเรื่องอื่นแล้วเหรอ?”“มีสิ”“อะไรอีก?”ฮั่วจินเฉินขยับกายเข้าไปใกล้จนแทบไร้ระยะห่าง ริมฝีปากของเขาแตะแผ่วอยู่ที่ข้างใบหูของเธอ “ทั้งดื้อรั้น ทั้งรับมือยาก ทั้งยังคอยแต่จะปฏิเสธผมตลอด แถมยังอารมณ์ร้ายแล้วก็ชอบกัดคนเก่งอีกต่างหาก”เธอชะงักงัน จากนั้นรีบผลักตัวเขาออกห่าง “คุณหมายความว่ายังไง?”เขาส่งเสียงหัวเราะ “แต่ผมกลับชอบที่คุณดื้อ ชอบเวลาที่คุณปฏิเสธแล้วแกล้งทำเมินใส่ผม ชอบเวลาที่คุณอารมณ์ร้ายแล้วคอยจ้องจะกัดคนแบบนี้แหละ”เสิ่นชูทั้งร้อนรนและอับอายจนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เธอตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องทันที “เรื่องเกาะหนานโจว ตกลงเป็นยังไงบ้าง แล้วเรื่องสินสอดพวกนี้ ทำไมคุณถึงไม่ยอมบอกฉัน?”“นี่คือสินสอดที่แม่ผมมอบให้คุณ”เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองฮั่วจินเฉิน “แต่ว่าท่านไม่ได้...”ในเมื่อเธอรู้อยู่เต็มอกว่าหลี่ม่านยวี่เกลียดชังเธอมากเพียงใด แล้วจะมีทางที่อีกฝ่ายจะยอมมอบสินสอดให้เธอได้อย่างไรกัน?“ท่านยอมรับคุณแล้ว” ฮั่วจินเฉินใช้ฝ่ามือลูบไล

ฉีซื่อเอินขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันไปมองเสิ่นชู ซึ่งเธอก็ทำทีเป็นแกล้งเกาแก้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ตอบกลับมาโดยไม่เอ่ยคำใดฮั่วจินเฉินวางนิ้วลงบนฝากาน้ำชา ก่อนจะรินชาให้ตัวเองอีกแก้ว “หากคุณยังเป็นห่วงเสิ่นชู ผมก็สามารถปักหลักอยู่ที่เมืองหรงเพื่อคอยดูแลท่านทั้งสองได้ครับ”“ถ้าฉันจำไม่ผิด ตระกูลฮั่วก็มีคุณเป็นลูกชายเพียงคนเดียวนี่” ฉีซื่อเอินยกถ้วยชาขึ้นจิบไปอึกสองอึก “หากคุณทิ้งทุกอย่างมาปักหลักที่นี่ ทางฝั่งตระกูลฮั่วจะยอมง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?”นิ้วมือที่ถือถ้วยชาของฮั่วจินเฉินชะงักค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ทว่าเด็ดเดี่ยว “ธุรกิจของตระกูลฮั่วต้องการคนดูแลก็จริงครับ แต่สำหรับตระกูลเรา นอกจากเรื่องงานแล้ว สิ่งที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดคือคนของเรา พ่อแม่ของผมไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล ตราบใดที่นั่นเป็นคนที่ผมยึดมั่นและสิ่งที่ผมเลือกแล้ว ท่านก็จะเข้าใจและยอมรับมันแน่นอนครับ อีกอย่าง ไม่ว่าผมจะอยู่ที่เมืองหรงหรือเมืองจิง ระยะทางระหว่างสองเมืองนี้ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับผมเลย แม้กระบวนการเดินทางอาจจะเหนื่อยล้าไปบ้าง แต่สำหรับผ

ในเวลาเดียวกัน“แกจะให้แม่ไปขอโทษเสิ่นชูเนี่ยนะ?” สีหน้าของหลี่ม่านยวี่ดูแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องมองลูกชายที่กำลังทานอาหารด้วยท่าทีเชื่องช้าและสงบนิ่งฮั่วจินเฉินวางมีดและส้อมลงอย่างใจเย็น แล้วพยักหน้าตอบรับสั้น ๆ “ครับ”หลี่ม่านยวี่หลุดหัวเราะออกมา เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “แม่ยอมสละสิทธิ์การพัฒนาเกาะหนานโจวให้พวกเขาไปแล้วนะ คนตระกูลฉียังไม่พอใจอีกหรือไง? ถึงได้ยัง...”“คุณพ่อตาเขายังไม่พอใจน่ะครับ”คุณพ่อตา...หลี่ม่านยวี่มองลูกชายที่หัวใจดูจะเทไปเข้าข้างคนอื่นเสียหมดด้วยสีหน้าพูดไม่ออก ตอนนี้เธอถึงได้เห็นชัด ๆ แล้วว่า ลูกชายที่เธอฟูมฟักมากับมือคนนี้ แท้จริงแล้วคือ พวกคลั่งรักระดับตัวท็อปของแท้เลย!เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ห้ามโกรธนี่คือลูกชายที่เธออุตส่าห์ได้กลับคืนมาหลังจากเกือบสูญเสียไปถือเสียว่าชาติที่แล้วเธอคงติดหนี้เขาไว้ ชาตินี้ถึงได้ตามมาทวงคืนทั้งต้นทั้งดอกแบบนี้“ได้ แม่ตกลง ส่งช่องทางติดต่อของเธอมาให้แม่”เมื่อเห็นท่าทีลังเลในแววตาของฮั่วจินเฉิน เธอจึงกล่าวเสริมขึ้นทันควัน “วางใจเถอะ แม่ไม่หาเรื่องไปกลั่นแกล้งให้เธอลำบากใจหรอกน่า พอใจหรือยัง?”

“ก็เพราะกังวลว่าจะมีใครบางคนไม่ยอมปล่อยให้ลูกสาวฉันกลับมาน่ะสิ” ใครก็ตามที่ได้ยินประโยคนี้ต่างก็รู้ดีว่าเขากำลังหมายถึงใครฮั่วจินเฉินได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ ทั้งขำทั้งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “คุณพ่อไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ ก่อนจะถึงวันแต่งงานจริง ผมจะให้เกียรติและเคารพความคิดเห็นของเสิ่นชูเสมอครับ”“ให้มันจริงเถอะ” ฉีซื่อเอินพ่นลมหายใจออกทางจมูก ก่อนจะไม่ลืมกำชับทิ้งท้าย “ตอนนี้ภายนอกคุณคือคุณเฉิน แต่พอถึงวันงานหมั้นจริง ๆ จะให้ประกาศเป็นสกุลเฉินหรือสกุลฮั่ว คุณก็ควรหาทางจัดการรับมือให้ดีก็แล้วกัน”ฮั่วจินเฉินพยักหน้ารับคำ ก่อนจะยืนส่งพ่อลูกตระกูลฉีจนกระทั่งแผ่นหลังของทั้งคู่ลับหายเข้าไปในตัวคฤหาสน์ปั้นซานวาน...ท่ามกลางบรรยากาศภายในห้องส่วนตัวของบาร์หรูแห่งหนึ่งกำลังคึกคักเป็นพิเศษ หลี่ลี่ เสี่ยวหลิง และเพื่อนร่วมงานอีกสามคนกำลังจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ฉลองกันอย่างสนุกสนาน“พี่หลี่ลี่คะ คนที่หัวหน้าเสิ่นจะหมั้นด้วยเป็นพี่ชายของพี่จริง ๆ เหรอคะ?” เพื่อนร่วมงานสาวคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นหลี่ลี่ชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตอบ “ใช่แล้วล่ะ”“งั้นที่บ้านของพวกพี่ก็ต้องรวยไม่ธรร

“อยากหัวเราะเยาะก็เชิญเลย ฉันชินแล้ว” หลี่ลี่พึมพำเสียงแผ่ว ความรู้สึกดี ๆ ทั้งหมดที่มีในวันนี้ถูกคนและเรื่องราวแย่ ๆ ในค่ำคืนนี้ทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี จะมีอะไรที่ทำให้เธอโกรธไปมากกว่านี้ได้อีกกันนะ?กู้ฉือจวินถอนหายใจออกมาแผ่วเบาโดยไม่ทิ้งร่องรอย น้ำเสียงของเขาราบเรียบ “ไม่มีใครหัวเราะเยาะคุณหรอก ผมแค่จะบอกว่า การคบใครสักคนไม่ได้ดูแค่สิ่งที่เขาสวมหน้ากากแสดงออกมาเท่านั้น”หลี่ลี่หันไปมองเขาด้วยความแปลกใจแสงสลัวจากไฟถนนทาบทับลงบนใบหน้าด้านข้างที่คมสันของกู้ฉือจวิน แววตาของเขาดูสงบนิ่ง ทว่ากลับแฝงไปด้วยความจริงจังบางอย่างที่เธอไม่อาจหยั่งถึงหรือว่า เขาตั้งใจจะมาปลอบใจเธออย่างนั้นเหรอ?ความนึกคิดนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นกระตุกวูบ เธอรู้สึกประหม่าจนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น นิ้วมือเริ่มแกะสายกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว “ฉัน... ฉันรู้น่า แค่... แค่รับมือตามมารยาทไปอย่างนั้นเอง”น้ำเสียงของเธอแห้งผาก ราวกับพยายามจะหาถ้อยคำมาปกปิดความหวั่นไหวที่ซ่อนอยู่ภายในคืนนี้เธออุตส่าห์ตั้งใจแต่งตัวเสียดิบดี มางานสังสรรค์ด้วยความตื่นเต้น แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าถูกเพื่อนร่วมงานที่เคยคิดว่าสนิทกันมาถากถา