All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 551 - Chapter 560

เมื่อเห็นเสิ่นชูนิ่งเงียบไป ฮั่วจินเฉินก็ขยับกายเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย เขาเท้าขมับข้างหนึ่ง “จริง ๆ แล้วเรื่องนี้ คุณให้ผมจัดการแทนก็ได้นะ”เธอชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาไหวระริก “จัดการเรื่องอะไร?”“ทุกเรื่อง”เสิ่นชูขมวดคิ้วพลางจ้องหน้าเขา “คุณมีข้อแลกเปลี่ยนใช่ไหมล่ะ?”แววตาของเขาไหววูบเจือรอยยิ้มจาง “มีน่ะมีแน่ แต่จะแลกกับอะไรก็ขึ้นอยู่กับคุณ”ไม่กี่วันต่อมา ผู้ต้องสงสัยที่กุเรื่องอุบัติเหตุของฉีเยี่ยนได้เข้ามอบตัวพร้อมให้การซัดทอดเกาสื่อแม้เกาสื่อจะรู้ดีว่าทุกอย่างเป็นฝีมือของฉีรุ่ยอัน แต่เมื่อจำนนด้วยหลักฐานมัดตัวแน่นหนาก็ไม่อาจโต้แย้งได้ ทำได้แต่แค้นใจตัวเองที่ตอนนั้นประมาทจนไม่ได้ทิ้งหลักฐานที่เป็นประโยชน์ไว้ป้องกันตัวผู้อาวุโสฉีให้คนนำหนังสือหย่าไปส่งให้เกาสื่อ โดยยังเห็นแก่ความเป็นแม่ที่ให้กำเนิดฉีซือหนาน จึงมอบเงินก้อนหนึ่งให้เป็นทุนตั้งตัว ทว่าจากนี้ไปตระกูลฉีจะตัดขาดจากเธอโดยสิ้นเชิง...หลังจากผู้อาวุโสฉีพักฟื้นร่างกายอยู่หลายวัน อาการก็เริ่มดีขึ้นมาก เมื่อสามีภรรยาตระกูลหลัวพาหลัวเทียนเป่ามาเยี่ยมเยียน จึงไม่ลืมที่จะเอ่ยเรื่องการแต่งงานระหว่างตระกูลฉีกับตระกูลหลัวคุ

เสิ่นชูพิงกำแพงตรงโถงทางเดินรอคุณพ่อ ความรู้สึกอ่อนล้ากัดกินหัวใจเมื่อต้องเผชิญกับอาการของคุณแม่แม้อัลไซเมอร์จะเป็นโรคที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่ความเจ็บปวดเมื่อมันเกิดขึ้นกับคนในครอบครัว เปรียบดั่งมีดทื่อ ๆ ที่คอยกรีดลงบนเนื้อซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นสิ่งที่คนนอกยากจะหยั่งถึงฉีซื่อเอินเดินออกมาจากห้อง เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของลูกสาว จึงเดินเข้าไปหา “อย่ากังวลไปเลย แม่ไม่มีวันลืมลูกหรอกนะ”เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “เรื่องการทดลอง ถ้าลูกทำไปเพื่อแม่ ไม่ว่าลูกอยากจะทำอะไร พ่อก็พร้อมสนับสนุนเต็มที่”คำปลอบโยนและกำลังใจจากฉีซื่อเอินทำให้เสิ่นชูรู้สึกมีแรงขึ้นมาบ้างเธอเงยหน้าขึ้น ขอบตาที่แดงระเรื่อพยายามสะกดกลั้นน้ำตา น้ำเสียงเจือความแห้งผาก “พ่อคะ ขอบคุณนะคะ”เขายิ้มพลางเอื้อมมือไปตบไหล่เธอเบา ๆ “เอาล่ะ จะทำอะไรก็ทำ พ่อจะเป็นหลังพิงให้ลูกเอง”...ภายในสถาบันวิจัย“พี่หลี่ลี่ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเอาเอกสารไปส่งที่แผนกให้”หลี่ลี่กอดปึกเอกสารไว้ในอ้อมแขนพลางยิ้มให้เพื่อนร่วมงานชาย “ไม่เป็นไรเลย ฉันว่างอยู่พอดี งานวิจัยอาจจะไม่ถนัด แต่ถ้างานหยุมหยิมพวกนี้ให้ฉันจัดการได้เลยค่ะ!”ทัน

ผู้อาวุโสฉีเหลือบสายตามองไปยังบอดี้การ์ด เห็นเพียงอีกฝ่ายเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกาย ก่อนจะก้มตัวลงกระซิบกระซาบบางอย่าง หลังจากฟังจบ ใบหน้าของผู้อาวุโสฉีก็พลันมืดมนลงทันตา จากนั้นเขาก็ตวัดสายตาไปยังสองสามีภรรยาตระกูลหลัวคุณนายหลัวและหลัวเซิ่งยังไม่ทันจะได้สติกลับคืนมา หลัวเซิ่งก็ได้รับสายโทรศัพท์จากเลขาฯ ของตนเสียก่อนหลัวเทียนเป่าถูกจับข้อหาซื้อบริการทางเพศแล้วข่าวนี้ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางหัว ผ่าร่างของหลัวเซิ่งจนทำให้เขาถึงกับลุกพรวดขึ้นมายืนด้วยความตกใจ “อะไรนะ?!”เขารีบวางสายโทรศัพท์ลงทันที ก่อนจะหันไปพูดกับผู้อาวุโสฉีว่า “เรื่องงานแต่งคงต้อง... เลื่อนออกไปก่อนชั่วคราวนะครับ พวกเราขอตัวกลับไปจัดการเรื่องภายในครอบครัวก่อน”เขาและคุณนายหลัวรีบจากไปอย่างลนลาน ตอนที่เดินออกไปไม่แม้แต่จะกล้าเหลือบมองสีหน้าของผู้อาวุโสฉีเลยด้วยซ้ำนับตั้งแต่ที่ตกลงเรื่องการแต่งงานครั้งนี้กับตระกูลฉีได้สำเร็จ พวกเขาก็กวดขันห้ามไม่ให้หลัวเทียนเป่าไปก่อเรื่องอื้อฉาวข้างนอก ซึ่งนอกจากเรื่องของเสิ่นชูในครั้งนั้นแล้ว ก็แทบจะไม่มีเรื่องอื่นอีกเลยทว่าเรื่องอื้อฉาวของหลัวเทียนเป่าในครั้งนี้ กลับแพร่สะ

ใบหูของเธอนึกร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ จนต้องรีบก้มหน้าก้มตาทำเป็นง่วนอยู่กับจานขนมตรงหน้าท้องฟ้าภายนอกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเข้ม แสงไฟจากตึกรามบ้านช่องและท้องถนนค่อย ๆ ทยอยเปิดต้อนรับราตรีค่ำโอบล้อมเมืองทั้งเมืองเอาไว้ภายใต้ความอบอุ่นหลังจากพากันเดินเที่ยวมาตลอดทั้งวัน สายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านเริ่มหอบเอาความเย็นเยือกมาด้วย เสิ่นชูที่สวมเสื้อผ้าค่อนข้างบางจึงเริ่มรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาเล็กน้อยฮั่วจินเฉินเห็นดังนั้นก็ถอดเสื้อสูทตัวนอกของตัวเองออกมาคลุมไหล่ของเธอ “เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”เธอเอื้อมไปจับปกเสื้อสูทเอาไว้แน่น กลิ่นอายจาง ๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนเนื้อผ้าลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นน้ำยาซักผ้าคละคลุ้งกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ประจำตัวของเขา กลิ่นที่เธอเคยคุ้นเคย ทว่าในเวลาต่อมากลับพยายามอย่างยิ่งที่จะลบเลือนมันออกไปจากความทรงจำและในวินาทีนั้นเอง จู่ ๆ เธอก็หวนนึกไปถึงเหตุการณ์ในอดีต ตอนที่เธอเคยถูกเหวินฉู่ใช้หน้าที่การงานมาเป็นเครื่องมือเล่นงาน จนเกือบจะต้องเสียตัวภายในห้องรับรองส่วนตัว ซึ่งในตอนนั้นเป็นฉินจิ่งซูที่เข้ามาช่วยพาเธอนำส่งโรงพยาบาลในตอนนั้น ฮั่วจินเฉินที่โรงพยาบาลก็เคยถ

ฉีเวินเหยียนมองท่าทางจริงจังของเธอ แววตาของเขาจึงค่อย ๆ อ่อนโยนลง รอยยับย่นระหว่างคิ้วที่เคยขมวดแน่นพลันคลายออกตามไปด้วยเขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะก้มลงหยิบกระเป๋าไม้แบดมินตันขึ้นมาจากพื้น น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาทุ้มต่ำทว่าแฝงไปด้วยกระแสแห่งการยอมจำนนอย่างเห็นได้ชัด “ช่วงทดลองงาน... ก็ดีเหมือนกัน พี่จะไม่เข้าไปก้าวก่ายการตัดสินใจของเธอหรอกนะ แต่เธอต้องสัญญากับพี่ก่อน ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก เธอต้องบอกพี่ทันที ไม่อย่างนั้นพี่จะไม่สนใจเธอจริง ๆ ด้วย”เสิ่นชูรีบขยับเข้าไปกอดแขนอ้อนทันที “งั้นพี่ก็ห้ามบอกคุณพ่อนะคะ?”เขาใช้นิ้วจิ้มผลักหน้าผากมนของเธอออกเบา ๆ “ตอนนี้จะยังไม่บอกแล้วกัน”หลังจากเรื่องอื้อฉาวของหลัวเทียนเป่าแพร่สะพัดออกไปได้ไม่กี่วัน ทางตระกูลหลัวต้องยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อกดข่าวและปิดปากสื่อสารพัด ถึงแม้ว่ากระแสข่าวตามหน้าสื่อจะเงียบหายไปแล้ว แต่เรื่องคาว ๆ แบบนี้ ต่อให้ผ่านไปอีกหลายปีก็คงยากที่ผู้คนจะลืมเลือนมันไปได้ง่าย ๆ ได้ยินมาว่าหลัวเซิ่งโกรธจัดจนแทบกระอักเลือดเพราะลูกชายตัวดีคนนี้ และเตรียมจะส่งตัวเขาไปดัดนิสัยที่ต่างประเทศ ส่วนเรื่องการแต่งงานเป็นอัน