공유

บทที่ 53

작가: เจียงจื่อหยา
ตั้งแต่คืนนั้นที่เธอกับฮั่วจินเฉินมีปากเสียงกันแล้วแยกย้ายกันไป เขาก็ไม่ได้กลับมาที่บ้านอีกเลย และหน
이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
잠긴 챕터
댓글 (1)
goodnovel comment avatar
นาง ฉ๊ะ ใจดี
ดูโฆษณา2รายการ แต่จริงๆๆเกือบสิบรายการกว่าจะได้อ่าน10บรรทัด
댓글 더 보기

최신 챕터

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 750

    “ไม่ ไม่ว่าจะยังไง แก แกก็ต้องไปพาตัวเธอกลับมาให้แม่ให้ได้นะ!”แม้การพูดจาของหลี่ม่านยวี่จะยังมีอุปสรรคอยู่บ้าง แต่ก็ถือว่าดีกว่าหลายวันก่อนมากแล้วฮั่วจินเฉินพลันเลิกเปลือกตาขึ้นจ้องมองหลี่ม่านยวี่ความร้อนใจในดวงตาของเธอนั้นเป็นเรื่องจริงการเปลี่ยนแปลงนี้ทำเอาแม้แต่ตัวเขายังต้องประหลาดใจฮั่วจินเฉินเอ่ยหยอกเย้าครึ่งหนึ่ง “เมื่อก่อนคุณแม่ไม่ได้ไม่ชอบเธอหรอกเหรอครับ ตอนนี้ทำไมถึงรีบร้อนอยากพบเธอขนาดนี้ล่ะ?”หลี่ม่านยวี่สะอึกไป พลางลดสายตาก้มลงกะทันหัน “แก แกไม่เข้าใจหรอก ตอนที่ฉันสลบไปฉันฝันไปเรื่องหนึ่ง ในฝันมีเด็กคนหนึ่งบอกฉันว่า แม่ของเขาชื่อ ชื่อเสิ่นชู นั่นต้องเป็นหลานชายของฉันแน่ ๆ!”ฮั่วจินเฉินได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป“ม่านยวี่ นั่นมันก็แค่ความฝันเท่านั้นแหละ” ฮั่วเฉิงเยี่ยเอ่ยปลอบเสียงเบาแววตาของหลี่ม่านยวี่ฉายฉายแววความผิดหวังวูบหนึ่งราวกับว่าเธอได้ยึดเอาความฝันนั้นมาเป็นความจริงไปแล้วความเสียใจเช่นนั้น...“แต่ แต่ว่า เด็กคนนั้นเขา...” หลี่ม่านยวี่ขอบตาแดงช้ำ เด็กในความฝันคนนั้นเธอจำเค้าหน้าไม่ได้แล้ว ทว่าการมีอยู่ของเขานั้นเหมือนจริงสำหรับเธอเหลือเกินเธอถึงขั้

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 749

    ตอนที่พนักงานบริการนำอาหารมาเสิร์ฟ เสิ่นชูยังคงติดต่อกับเจ้าของบ้านผ่านเว็บไซต์เพื่อนัดเวลาเข้าชมบ้านพักตากอากาศไม่นานนัก อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทางออนไลน์ว่า เช้าวันพรุ่งนี้ถ้าดูบ้านแล้วถูกใจก็สามารถเซ็นสัญญาได้เลย ค่าเช่าเดือนละหนึ่งพันเก้าร้อยดอลลาร์สหรัฐเธอยื่นโทรศัพท์มือถือให้ฉีเวินเหยียนดูฉีเวินเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตกลงเซ็นสัญญาง่ายดายขนาดนี้ บ้านหลังนั้นคงไม่ได้มีปัญหาอะไรแอบแฝงอยู่หรอกนะ?”เสิ่นชูชะงักไปนิด ก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือ นำช้อนส้อมขึ้นมาคลุกพาสต้า “คงไม่หรอกมั้งคะ”“หาหลังใหม่ดีกว่าไหม?”“แต่ว่าฉันชอบรูปแบบบ้านของเขามาก ๆ เลยนี่คะ” เสิ่นชูก้มหน้า คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ลองไปดูก่อนแล้วกันค่ะ ถ้ามีปัญหาขึ้นมาจริง ๆ ค่อยพิจารณาอีกหลังก็ยังไม่สาย”“โอเค เอาตามที่เธอว่า”…ฮั่วจินเฉินกับโจวอวี้กำลังนั่งดูการแข่งขันอยู่ที่สนามแข่งรถทว่าตลอดการแข่งขัน เขากลับดูไร้ความสนใจ ราวกับมาเป็นเพื่อนโจวอวี้เท่านั้น“ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ นายก็เอาแต่นั่งเหม่อลอยอยู่สภาพนี้ตลอด ฉันขอบอกนะ ถ้านายอยากตามหาเมีย ทำไมไม่ซื้อตั๋วเครื่องบินบินตามไปประเ

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 748

    “เอาละ เรื่องนี้ถือว่าผ่านไปแล้วก็แล้ว ๆ กันไป ในเมื่อนายมีความจริงใจขนาดนี้ ฉันก็ไม่ตั้งใจที่จะสร้างความลำบากใจให้นายอีก” ฉีซื่อเอินถอนหายใจพลางขยับถ้วยชาเซรามิกบนโต๊ะ พ่อบ้านที่ยืนรออยู่ตรงบาร์เห็นดังนั้น จึงยกกาน้ำชาเดินเข้ามารินน้ำชาให้เขาพูดต่อ “น่าเสียดายที่นายมาไม่ถูกเวลา ลูกสาวฉันเพิ่งออกไปเมื่อกี้นี้เอง”ร่างของฮั่วจินเฉินชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน “ที่ผมมาวันนี้ ความจริงยังมีอีกเรื่องครับ”ฉีซื่อเอินหันไปมองเขา “เรื่องอะไร?”“เสี่ยวชู...เธอตั้งครรภ์อยู่ใช่ไหมครับ?”ชาที่เพิ่งถูกส่งเข้าปากฉีซื่อเอินเกือบทำเอาเขาสำลัก เขาไอออกมาสองสามหน พอหันไปก็เห็นฮั่วจินเฉินยื่นกระดาษทิชชูมาให้พอดีเอาอกเอาใจเก่งเสียจริง...เขาวางถ้วยชาลง รับกระดาษทิชชูมาเช็ดรอยคราบชาที่หลงเหลือบนโต๊ะ พลางมองอีกฝ่ายที่นั่งหลังตรงแน่วแน่ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง ฉีซื่อเอินก็เริ่มใจอ่อนจนหลอกไม่ลงจริง ๆ “เจ้าหนุ่ม อย่างน้อยนายก็ไม่ได้ทึ่มไปเสียทีเดียว”ฮั่วจินเฉินบีบถ้วยชาในมือแน่น ความรู้สึกในใจพวยพุ่งราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกรากเธอตั้งครรภ์จริง ๆ ด้วย...“เรื่องเ

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 747

    ฉีซื่อเอินได้ฟังแล้วก็ชะงักไป เขาเก็บหนังสือพิมพ์ในมือให้เรียบร้อย แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อยู่ดี ๆ ทำไมถึงจะไปต่างประเทศล่ะ?"เสิ่นชูบอกเรื่องสถาบันวิจัยการแพทย์ของประเทศ M ให้ผู้เป็นพ่อฟัง เธออาจจะกลัวพ่อเป็นกังวล จึงพูดเสริมว่า "ไปอยู่แค่สามเดือนเองค่ะ""มันไม่ใช่เรื่องว่าจะไปอยู่นานแค่ไหน" ฉีซื่อเอินมองเธอด้วยน้ำเสียงจริงจังและแฝงไปด้วยความห่วงใย "ลูกกำลังท้องกำลังไส้อยู่นะ ไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตัวคนเดียว พ่อจะไปวางใจได้ยังไง?"เสิ่นชูกำลังจะพูดบางอย่าง แต่ฉีซื่อเอินก็ยกมือขัดขึ้นทันที "พ่อรู้ ลูกเองก็ทำเพื่อแม่ของลูก แถมโอกาสครั้งนี้ก็หายากสำหรับลูก แล้วลูกต้องไปแน่ ๆ พ่อไม่ขัดขวางลูกหรอก แต่ถ้าลูกจะไปประเทศ M ก็ได้ แต่ต้องให้พี่ชายของลูกไปด้วย"เสิ่นชูชะงัก "แต่ว่าที่บริษัท...""ก็มีพ่ออยู่ไม่ใช่เหรอ?" ฉีซื่อเอินพูดอย่างจริงจัง "พ่อยังไม่ตายสักหน่อย จะดูแลบริษัทไม่ได้เชียวหรือ?"เสิ่นชูเขยิบเข้าไปนั่งข้าง ๆ เขา "พูดเรื่องตายทำไมกันคะ พ่อจะต้องอยู่อายุยืนถึงร้อยปีต่างหาก""โอ๊ย ร้อยปีคงไม่ไหว หรอก แก่ตายตามธรรมชาติได้ก็ดีมากแล้ว" ฉีซื่อเอินโบกมือ พูดจบก็หันมามองเธอ

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 746

    มือของฮั่วจินเฉินยังคงจับอุปกรณ์เอาไว้แน่น ลายเส้นมัดกล้ามเนื้อบนท่อนแขนเกร็งตัวโค้งได้รูปอย่างรวดเร็วตามจังหวะการขยับ จนกระทั่งยกน้ำหนักสองสามครั้งสุดท้ายเสร็จจึงยอมวางบาร์เบลลง ดึงผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อ แล้วปรายสายตามองไปที่ฝางถัว “ฉันว่าอาศัยอยู่บนรถบ้านก็น่าจะสบายดีออกนะ”ฝางถัวรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน “ไม่สบายเลยครับ ไม่สบายสักนิด เตียงบนรถบ้านแข็งจะตาย จะไปสบายเหมือนเตียงนุ่ม ๆ ได้ยังไงล่ะครับ! ผมก็แค่เป็นห่วงเมื่อกี้ ตอนที่คุณนายไปไม่ได้บอกลาผมสักคำ แถมยังเก็บข้าวของกวาดเรียบไม่เหลือสักชิ้น ใครมาเห็นก็ต้องคิดว่าคงไม่กลับมาอีกแล้วทั้งนั้น...”“อย่าพูดจาเหลวไหล” หวังน่าเอ่ยเตือนเสียงเบาฝางถัวรีบก้มหน้าลงทันทีฮั่วจินเฉินเช็ดเหงื่อตรงลำคอ พลางครุ่นคิด การที่เสิ่นชูกลับไปฉลองปีใหม่ที่เมืองหรงเขาก็ยังพอเข้าใจได้ แต่ทว่า...เขาวางผ้าขนหนูลง “ก่อนเสิ่นชูจะไป ไม่ได้พูดอะไรอย่างอื่นกับนายอีกเหรอ?”“ไม่มีนะครับ...” ฝางถัวเกาหัว แล้วจู่ ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ย “อ้อ วันนั้นที่คุณนายตกจากชิงช้าไงครับ เธอเคยบอกว่ารู้สึกไม่สบายท้อง”หวังน่ายืนอึ้งไปฮั่วจินเฉินขมวดคิ้ว “เรื่องที

  • หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า   บทที่ 745

    ตู้ เตียง และเฟอร์นิเจอร์อื่น ๆ ต่างสะท้อนถึงความเก่าแก่ แม้แต่บนผนังก็ยังทาสีขาวสลับเขียวเอาไว้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกเสมือนมีเสน่ห์แบบย้อนยุคอย่างบอกไม่ถูกหงซินเยว่ยินยอมนั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ไฟฟ้าตามเดิม สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างยังช่องเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลนหงอวี้ซิ่วค่อย ๆ เดินเข้าไปหยุดอยู่ด้านหลังของเธอ ลังเลอยู่นานครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยปากเรียกลอย ๆ “...แม่คะ”“แกมาทำไม” หงซินเยว่ไม่ได้หันหลังกลับมา น้ำเสียงแฝงความเย็นชาอยู่หลายส่วนความห่างเหินและความเฉยชาเช่นนี้ ยังคงทำให้ภายในใจของหงอวี้ซิ่วเกิดความรู้สึกอึดอัดและเจ็บปวดขึ้นมาลึก ๆ เธอวางกล่องของขวัญที่ถือติดมือมาลงบนโต๊ะอย่างสงบ “พวกเขาบอกว่าแม่อยู่ที่นี่ หนูเลยแวะมาเยี่ยมค่ะ ความเปลี่ยนแปลงและเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตระกูลฉิน แม้หนูไม่อยากจะเอ่ยปากถาม แต่ในใจหนูรู้ดีว่าตลอดหลายปีมานี้ จริง ๆ แล้วแม่ยังคงวางไม่ลงกับเรื่องราวระหว่างแม่กับพ่อ...”“หุบปาก!” ใบหน้าของหงซินเยว่เครียดขรึมลงทันที เธอเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “จนตายแล้วเขายังไม่กล้าแม้แต่จะรับแกเป็นลูกเลยด้วยซ้ำ คำว่าพ่อน่ะ แกยังกล้าเอ่ยปากเรียก

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status