《หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า》全部章節：第 641 章 - 第 650 章

ใช่แล้ว หากเธอยอมกลับไปเป็นคุณหนูที่บ้านแต่โดยดี ไม่ว่าจะต้องการสิ่งใดก็ย่อมได้มาอย่างง่ายดาย ยังจะดีเสียกว่าต้องมาตกอับเช่นนี้อันที่จริงเธอเป็นคนทนความลำบากไม่ได้เสียด้วยซ้ำ แค่ไปทำงานพิเศษเพียงครึ่งเดือน เธอก็แทบจะถอดใจไม่อยากทำต่อแล้วหากไม่ใช่เพราะว่า...หลี่ลี่หลบสายตาด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย “ฉัน... ฉันก็ต้องมีวันที่ต้องยืนหยัดด้วยตัวเองบ้าง”“ไร้ความสามารถที่จะพึ่งพาตนเอง แต่กลับเลือกจะดันทุรังลำบากอยู่ข้างนอกแบบนี้ ควรจะบอกว่าคุณหาเรื่องใส่ตัว หรือควรจะสงสารดีล่ะ?”น้ำเสียงที่เขาใช้ประชดประชันนั้นเรียบเฉยจนถึงขีดสุด ทว่าความเรียบเฉยนี้ ในสายตาของเธอกลับดูเหมือนเป็นการดูถูกเหยียดหยาม รวมถึงเป็นการไม่เชื่อใจกันเลยแม้แต่น้อยจากก้นบึ้งของหัวใจเขาไม่เชื่อว่าเธอจะอดทนได้ และไม่เชื่อเลยว่าเธออยากจะยืนหยัดด้วยตัวเองจริง ๆ แม้เธอจะยืนยันกับตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าจะทนต่อไปได้อีกนานแค่ไหน แต่การถูกคนดูถูก โดยเฉพาะคนที่ตนเองแอบชอบนั้น เป็นความรู้สึกที่เจ็บปวดอย่างยิ่งมือที่ทิ้งข้างลำตัวกำแน่น เธอสบสายตาเขาพลางเอ่ย “ฉันไม่ต้องการความสงสารจากนาย! ฉันรู้ดีว่าพวกนายไม่มีทางคิดว่า

บรรยากาศค่อย ๆ เย็นเยียบจนแข็งค้าง ในตอนนั้นเองผู้อาวุโสฉีก็เริ่มไอออกมา พ่อบ้านถือถ้วยยาเดินเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบสาวเท้ามาที่โต๊ะแล้ววางยาไว้เบื้องหน้าเขา “นายท่าน ถึงเวลาดื่มยาแล้วครับ อีกครู่ท่านยังต้องพ่นยาอีกนะครับ”ผู้อาวุโสฉียกถ้วยยาขึ้นดื่มพ่อบ้านหันไปมองฉีหวยหมิง “คุณชายสามครับ ร่างกายของนายท่านเป็นอย่างไรคุณชายย่อมรู้ดี คุณชายจะดันทุรังขัดใจนายท่านไปทำไมกันครับ?”“ฝากดูแลด้วย”ฉีหวยหมิงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไปผู้อาวุโสฉีวางถ้วยยาลง หลังจากพ่อบ้านจัดการเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว ก็ถามขึ้นมาลอย ๆ “นายท่านครับ หากคุณชายสามยังยืนกรานจะพาสองแม่ลูกนั่นเข้าบ้านจริง ๆ ท่านจะทำอย่างไร?”“หลายปีมานี้ เขาเป็นลูกที่เชื่อฟังฉันที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งหมด แต่หากครั้งนี้เขาคิดจะแข็งข้อกับฉันเพียงเพราะสองแม่ลูกนั่นจริง ๆ ... ฉันก็คงต้องเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อน”...ณ คฤหาสน์ปั้นซานวานฉีซื่อเอินกลับบ้านได้ไม่ถึงสองวัน ก็ถูกรสมือในการทำอาหารของฮั่วจินเฉินพิชิตใจเสียแล้ว คนที่ปกติมักจะทำหน้าเย็นชาเมื่อพูดถึงชื่อเขา กลับเอ่ยปากชื่นชมออกมาได้ยากยิ่ง“ห

“หวยหมิง แกเป็นลูกที่ฉลาดที่สุด เป็นคนที่ฉันไว้ใจและรู้จักตัวตนของฉันดีที่สุด” ผู้อาวุโสฉีไพล่หลังเดินไปด้านข้างพลางกล่าวต่อ “หากเมื่อปีนั้นแกยอมเชื่อฟังฉันและแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับคุณหนูตระกูลอัน ป่านนี้ลูกชายของแกก็คงเป็นทายาทที่ฉันหมายตาไว้ไปนานแล้ว ไม่ใช่ฉีเวินเหยียน”หลินซ่งหนิงทอดสายตามองฉีหวยหมิงฉีหวยหมิงสูดหายใจเข้าลึก “หากเมื่อตอนนั้นผมเชื่อฟังพ่อและแต่งงานกับคุณหนูตระกูลอันพ่อคงพอใจ แต่ตัวผมในวันนี้จะยังเป็นตัวผมคนเดิมอยู่เหรอครับ? พ่อครับ บางครั้งผมก็นึกอิจฉาน้องชายคนอื่น ๆ อย่างน้อยพวกเขาก็ยังเลือกทางเดินของตัวเองได้ แต่ผมกลับไม่เคยทำได้เลย พ่อให้ความสำคัญกับผม แต่สำหรับผมแล้ว การให้ความสำคัญนี้มันไม่ใช่พันธนาการที่ล่ามผมเอาไว้หรอกเหรอครับ?”ผู้อาวุโสฉีขมวดคิ้ว “วันนี้แกตั้งใจจะแข็งข้อกับฉันเพื่อคนพวกนี้ใช่ไหม?”“หากพ่อยังยืนกรานที่จะไม่ปล่อยพวกเขาไป ผมก็คงต้องขอลองดูสักตั้ง”บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นตึงเครียดจนน่าอึดอัด แม้แต่บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่นอกประตูก็ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง ส่วนหลินฉงกวงที่ยืนอยู่เบื้องหลังฉีหวยหมิงนั้นเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดตั้งแต่แรกแล้ว และเ

ในวันรุ่งขึ้น งานหมั้นไม่ได้ถูกจัดขึ้นอย่างเอิกเกริกจนเกินไปนัก นอกเหนือจากสถานที่ซึ่งได้รับการตกแต่งอย่างประณีตบรรจงมานานหลายเดือนแล้ว ขั้นตอนพิธีการที่ยืดยาวหลายอย่างก็ถูกตัดทอนให้กระชับลงพอสมควรตระกูลฉีกำลังต้อนรับแขกเหรื่อที่ทยอยเดินทางมาถึง แม้จะเป็นงานมงคลแต่คราวนี้ นอกจากคุณนายฉีแล้ว ผู้อาวุโสฉีก็ไม่ได้มาร่วมงานโดยอ้างเหตุผลว่าล้มป่วยและต้องการพักผ่อนงานเลี้ยงครั้งนี้เชิญเพียงญาติมิตรที่ใกล้ชิดกับตระกูลฉีเป็นหลัก แม้ทุกคนจะพอเดาเหตุผลที่แท้จริงที่ผู้อาวุโสฉีไม่มาได้ แต่ก็ต่างรู้กันดีและไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ออกมาฉีซื่อเอินและฉีเวินเหยียน สองพ่อลูกยืนต้อนรับแขกอยู่บริเวณหน้าโถงใหญ่ แขกเหรื่อทยอยเดินทางมากันเกือบครบแล้ว ทว่ากลับมีเพียงครอบครัวของตระกูลฮั่วเท่านั้นที่ยังมาไม่ถึง“งานสำคัญขนาดนี้ ทางตระกูลฮั่วไม่น่าจะมาช้าไปได้หรอกมั้ง?” ฉีซื่อเอินยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูพลางพึมพำกับตัวเองไม่นานนัก แขกทุกคนก็เข้ามาในงานกันจนครบบรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความจอแจและคึกคักเสิ่นชูแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อยอยู่ภายในห้องพักรับรอง เมื่อเห็นว่าแขกเหรื่อมากันหมดแล้ว เธอจึงถือชายกระโปรง

เธอไม่รู้ว่างานเลี้ยงข้างนอกดำเนินไปอย่างไรบ้าง และไม่รู้ว่าแขกเหรื่อจะคิดเห็นอย่างไรกับงานหมั้น ราวกับว่าขอเพียงแค่ซ่อนตัวอยู่ที่นี่ รอให้งานเลิก ก็ถือว่าได้ทำหน้าที่ตอบแทนตระกูลฉีไปเปราะหนึ่งแล้วเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตูอย่างเงียบเชียบ ชั่วขณะนั้นเงาที่ทับซ้อนกันทำให้หัวใจของเสิ่นชูสั่นไหว เธอตาฝาดไปชั่วครู่ว่าเขามาปรากฏตัวที่นี่เธอเหม่อลอยอยู่หลายวินาที จนกระทั่งกู้ฉือจวินเอ่ยขึ้นอย่างจนใจ “ผมเอง”เสิ่นชูได้สติกลับมา จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนมองเขา “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ...”เธอได้เชิญกู้ฉือจวินมาร่วมงานหมั้นด้วยก็จริง แต่ในเวลานี้เขาควรจะอยู่ในห้องจัดเลี้ยงสิถึงจะถูกกู้ฉือจวินมองไปทางห้องโถงใหญ่แวบหนึ่ง “ผมเห็นว่าคนที่หมั้นกันเปลี่ยนไป เลยไปถามคุณชายฉีมาน่ะ”เธอไม่ได้พูดอะไร“ตระกูลฮั่วน่าจะมีเรื่องเกิดขึ้น หลี่ลี่ขอลาผมเมื่อคืนนี้” กู้ฉือจวินขมวดคิ้ว “เธอไปอย่างรีบร้อนมาก”เธอรีบถาม “คุณพอจะทราบไหมคะว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”กู้ฉือจวินยักไหล่ “ทางนั้นปิดข่าวเงียบมาก ตอนนี้ยังไม่ชัดเจนครับ”เมื่อตระกูลฮั่วเกิดเรื่องใหญ่ สิ่งเดียวที่เธอนึกถึงคือความปลอดภัยของคุณ