All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 651 - Chapter 660

ฮั่วเจินเจินละสายตากลับมาเงียบ ๆ แล้วหันไปจ้องมองเสิ่นชูที่กำลังเดินเข้ามา ความเกลียดชังที่เธอมีต่อเสิ่นชูนั้นยังคงฝังลึกอยู่ไม่เสื่อมคลายหากไม่ใช่เพราะเสิ่นชู คุณย่าคงไม่ตั้งแง่อคติกับเธอ ฮั่วจินเฉินก็คงไม่ส่งตัวเธอไปต่างประเทศ และเธอก็คงไม่ถูกบีบให้ต้องเดินมาถึงจุดที่แตกหักกับพ่อแม่เช่นนี้เสิ่นชูมองไปยังป้ายชื่อของคุณย่าฮั่ว เธอสูดลมหายใจลึก พยายามกลั้นอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้อย่างเต็มที่ จนกระทั่งเธอเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าฮั่วเฉิงเยี่ย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “คุณพ่อค่ะ”ยังไม่ทันที่ฮั่วเฉิงเยี่ยจะได้ตอบสนองอะไร หลี่ซูถิง แม่ของหลี่หลี่ก็กวาดสายตามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ “เธอเองเหรอคือ...”“ใช่แล้วค่ะ! เธอคือลูกสะใภ้คนนั้นของพี่สะใภ้ใหญ่ไงล่ะ” เหอมิ่งโพล่งขึ้นมาทันควันด้วยน้ำเสียงที่ดังเป็นพิเศษ “เมื่อปีที่แล้วมีเรื่องหย่าร้างกับจินเฉิน จนทำให้จินเฉินเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะเธอมาแล้วหนหนึ่ง นี่ถ้าจะพูดไป วันที่แม่กับพี่สะใภ้ใหญ่เกิดอุบัติเหตุ ก็เพราะรีบเร่งจะไปหาเธอที่เมืองหรงไม่ใช่เหรอคะ!”ทันทีที่เหอมิ่งพูดจบ ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็เริ่มกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์ก

หลี่ลี่คลายมือที่กำแน่นข้างลำตัวออก หลังจากพ่นลมหายใจออกมาแล้ว เธอก็หันไปมองอีกฝ่าย “ฮั่วเจินเจิน เลิกเอาฉันไปเป็นเครื่องมือของเธอสักที ฉันไม่เหมือนกับเธอหรอกนะ”ฮั่วเจินเจินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทีไม่ยี่หระ “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันก็แค่เตือนเธอเฉย ๆ ”“ถ้าเธอไม่มีเจตนาแบบนั้นจริง ๆ เธอก็คงไม่พูดอะไรแบบนี้ออกมาหรอก” หลี่ลี่ไม่ไว้หน้า “เธอคิดอะไรอยู่ฉันจะดูไม่ออกเชียวเหรอ? ฉันชอบกู้ฉือจวินก็จริง แต่ฉันไม่มีวันไปตามราวีเสิ่นชูเพียงเพราะเขาชอบเสิ่นชูหรอกนะ ฉันชอบเขาเป็นเรื่องของฉัน มันจะไปเกี่ยวอะไรกับเสิ่นชู?”“มิน่าล่ะ สมัยก่อนเธอถึงได้สนิทกับเหวินฉู่ได้ ตัวเองไร้ความสามารถแล้วพาลไปโทษคนอื่นแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมคุณย่าฮั่วกับพี่ชายถึงไม่ชอบเธอ”หลี่ลี่กลอกตาใส่เธอหนึ่งรอบ ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองทว่าคำพูดเหล่านั้นเปรียบเสมือนมีดเล่มคมที่ปักลงกลางใจของฮั่วเจินเจินอย่างจังใบหน้าของเธอเขียวคล้ำสลับซีดเผือด น้ำตาเกือบจะไหลรินออกมาด้วยความรู้สึกอัดอั้นและน้อยเนื้อต่ำใจสายตาดูแคลนและท่าทีรังเกียจเหยียดหยามเช่นนี้ น่าแค้นใจเสียเหลือเกิน!...กู้ฉือจ

ตระกูลฮั่วจัดงานศพของคุณหญิงย่าฮั่วเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันต่อมาจึงค่อยเปิดเผยข่าวร้ายนี้ต่อสาธารณชน ทันทีที่ข่าวปล่อยออกไป ก็ขึ้นแท่นยึดพื้นที่พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของสื่อทุกสำนักส่วนอุบัติเหตุในครั้งนี้ ถูกระบุไว้เพียงแค่เป็นเพราะระบบเบรกขัดข้องกะทันหันเท่านั้นแม้ว่าในโลกอินเทอร์เน็ตจะมีการวิพากษ์วิจารณ์ถึงอุบัติเหตุครั้งนี้กันอย่างล้นหลาม แต่สิ่งที่ผู้คนให้ความสนใจมากกว่าก็คือการจัดสรรปันส่วนทรัพย์สินของตระกูลฮั่วหลังจากที่คุณหญิงย่าฮั่วจากไปแล้วในเวลานี้ ณ ห้องนั่งเล่นของบ้านใหญ่ทนายความของคุณหญิงย่าฮั่วได้ยื่นพินัยกรรมส่งให้แก่ฮั่วเฉิงเยี่ย ส่วนฮั่วเฉิงหยุนกับเหอเมิ่งแม้จะทำทีเป็นไม่ยินดียินร้าย ทว่าในความเป็นจริงแล้วกลับยิ่งอยากล่วงรู้เนื้อหาในพินัยกรรมมากกว่าฮั่วเฉิงเยี่ยเสียอีกฮั่วเฉิงเยี่ยเปิดเผยเนื้อหาในพินัยกรรม โดยคุณหญิงย่ามอบหุ้นส่วนทั้งหมดของบริษัทยาหยุนซานให้แก่ฮั่วจินเฉิน ส่วนฮั่วซื่อกรุ๊ปนั้น ฮั่วจินเฉินและฮั่วเจินเจินถือหุ้นคนละครึ่งเมื่อได้ยินผลลัพธ์ของฮั่วซื่อกรุ๊ป ทั้งเหอเมิ่งและฮั่วเฉิงหยุนต่างก็อึ้งไปตาม ๆ กันรวมถึงตัวฮั่วเจินเจินเองด้วยเธอไม่อยากจะเชื

“ทั้งสองท่านครับ รบกวนเซ็นชื่อตรงนี้ด้วยครับ” เจ้าหน้าที่วางเอกสารสัญญาที่เป็นลายลักษณ์อักษรลงตรงหน้าของคนทั้งคู่ “การรับเรื่องหย่าจำเป็นต้องมีระยะเวลาไตร่ตรองเพื่อตัดสินใจได้ภายใน 30 วัน หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องการยื่นเรื่องขอถอนคำร้อง ก็สามารถถอนคำร้องได้โดยฝ่ายเดียวครับ”เสิ่นชูหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อ จากนั้นก็เลื่อนเอกสารไปให้ฮั่วจินเฉินฮั่วจินเฉินจ้องมองลายเซ็นบนเอกสารอยู่เนิ่นนาน ถึงได้ยอมหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อของตัวเอง เมื่อเธอเห็นเขาเซ็นเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไปยามเดินมาถึงหน้าประตู ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหลังก็เอ่ยปากเรียกเธอไว้“เสิ่นชู”เธอหยุดฝีเท้าลง หมุนตัวกลับมามองเขา น้ำเสียงเรียบเฉยจนจับอารมณ์ความรู้สึกไม่ได้ “คุณคงไม่ได้คิดจะเปลี่ยนใจหรอกใช่ไหมคะ?”ฮั่วจินเฉินจ้องมองเธอเนิ่นนาน ใบหน้าที่ราวกับแช่อยู่ในสายลมหนาวอันเย็นเยียบถึงได้เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย “ผมอยากให้คุณหมดกังวล ไร้ความทุกข์ มีความสุข แม้ว่าจะไม่มีผมอยู่ข้างกายก็ตาม”ลมหายใจของเสิ่นชูพลันติดขัดขึ้นมา หลบสายตาของเขาไปตามสัญชาตญาณ “ฉันจะทำตามนั้นค่ะ”หลังจากนั้นก็ก้าวขึ้นรถไปโดยไม่หั

เช้าวันต่อมาเสิ่นชูอาเจียนเอาอาหารเช้าออกมาจนหมดอยู่ในห้องน้ำเสิ่นฮ่าวเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็เดินมาเคาะประตูหน้าห้องของเธอ “พี่ครับ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า?”เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีเสียงตอบรับ เสิ่นฮ่าวจึงผลักประตูเดินเข้าไป แล้วก็เห็นเสิ่นชูนอนหมดแรงฟุบอยู่ข้างชักโครก เขาจึงรีบพุ่งตัวเข้าไปช่วยประคองทันที “ผมจะพาพี่ไปโรงพยาบาลนะ!”อุ้มเสิ่นชูก้าวพ้นประตูบ้านมา เพิ่งจะเห็นหลี่ลี่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบสนองอะไร หลี่ลี่ก็จ้องมองเสิ่นชูในอ้อมกอดของเขาที่ใบหน้าซีดเซียวและดูทรมาน พลางเอ่ยถามทันควัน “เธอเป็นอะไรไปน่ะ?”“อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลย ผมต้องรีบพาพี่ผมไปโรงพยาบาลก่อน!”เขาเดินเบียดผ่านตัวหลี่ลี่ วิ่งโร่ออกไปอย่างรีบร้อน“เฮ้ เดี๋ยวสิ ฉันไปด้วย!” หลี่ลี่รีบวิ่งสาวเท้าตามไปติด ๆในเวลานี้ ณ หน้าห้องฉุกเฉิน หลี่ลี่กับเสิ่นฮ่าวต่างยืนรออยู่ตรงโถงทางเดิน ท่าทางดูเหมือนกำลังรอคอยฟังข่าวคราวด้วยความกระวนกระวายใจผ่านไปครู่หนึ่ง คุณหมอก็เดินออกมา “ใครเป็นญาติของผู้ป่วยครับ?”เสิ่นฮ่าวยกมือขึ้น “ผมครับ เธอเป็นพี่สาวของผมเอง!”“ปกติเธอมีอาการแพ้ท้องรุนแรงไหมค