All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 621 - Chapter 630

“เธอไม่เคยคิดบ้างเลยเหรอว่าตัวเองถูกคุณนายเกาหลอกมาตลอด” น้ำเสียงของฉีเวินเหยียนแผ่วเบา ทว่ากลับทรงพลังราวกับหินก้อนใหญ่ที่ถูกทุ่มลงกลางผืนน้ำอันนิ่งสงบสีหน้าของฉีซือหนานพลันมืดครึ้มลงทันควัน “หมายความว่าไง?”“เธอไม่ใช่ลูกของหล่อน และเธอก็ไม่ใช่ลูกของตระกูลฉีเหมือนกัน”ฉีซือหนานชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา “เพื่อจะกล่อมฉันให้ได้ นี่มันกล้าแต่งเรื่องโกหกคำโตจริง ๆ ” เธอเดินเบี่ยงจากข้างกายเขาไปอีกด้านหนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “เมื่อก่อนฉันล่ะอยากให้พวกเราไม่มีสายเลือดเดียวกันใจจะขาด ถ้าหากไม่มีพันธะหนี้เลือดก้อนนี้ละก็ บางทีฉันอาจจะ...”เธอไม่ได้พูดต่อจนจบอย่างไรเสีย ความรู้สึกที่เธอมีให้เขามันก็ช่างบิดเบี้ยว แตกสลาย และเป็นดั่งสิ่งต้องห้ามโลกใบนี้ไม่มีวันยอมรับความรักอันน่ารังเกียจนี้ได้หรอกและตัวเขาเอง ก็คงยอมรับมันไม่ได้เช่นกันใช่ไหมล่ะ“นายไม่จำเป็นต้องเปลืองสมองคิดหาทางกล่อมฉันอีกแล้ว ในตอนที่ฉันยังสามารถพูดดี ๆ กับนายได้อยู่ ทางที่ดีนายควรจะไปซะตอนนี้ ไม่อย่างนั้นก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เตือน” ฉีซือหนานยืนหันหลังให้เขา พลางออกคำสั่งขับไล่เป็นครั้งสุดท้ายฉีเวินเหยียนไม

เหอเมิ่งถูกตอกกลับจนจุกจิกพูดไม่ออกไปแม้แต่ครึ่งคำ เรื่องที่เธอกับสามีทำลงไปต่อให้มันจะเกินเลยไปมากขนาดไหน ทว่าคุณหญิงย่าฮั่วจะไปทำอะไรลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองได้ลงคอ อย่างมากที่สุดก็แค่ริบคืนความไว้วางใจไปเท่านั้นแล้วต่อให้เธอจะรู้สึกอัดอั้นแค่ไหนแล้วไงล่ะ ถึงเธอจะอยู่ในฐานะสะใภ้ของตระกูลฮั่ว ทว่าท้ายที่สุดแล้วเธอก็ยังเป็นแค่ “คนนอก” อยู่ดี!บอดี้การ์ดทำการ “เชิญ” เหอเมิ่งขึ้นรถไป เธอไม่ได้ขัดขืนอีก และไม่มีหนทางให้ขัดขืนได้เลยเดิมทีเธอคิดว่าตนเองจะสามารถแอบตกลงกับฉีรุ่ยอันได้อย่างแนบเนียนไร้ร่องรอย ขอเพียงฉีรุ่ยอันสามารถถ่วงเวลาลากตัวเขาเอาไว้ที่เมืองหรงได้ ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ตราบใดที่เขาไม่สามารถกลับไปที่เมืองจิงได้ เมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นเข้าจนกระทั่งยัยแก่สิ้นลม เมื่อนั้นเธอก็จะเป็นฝ่ายชนะทว่าต่อให้คำนวณอย่างรอบคอบมาร้อยแปดพันเก้า เธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่านับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่เมืองหรง เธอก็ตกลงสู่กำมือของฮั่วจินเฉินตั้งนานแล้ว...ฉีรุ่ยอันไม่รู้เลยว่าฮั่วจินเฉินตามไปเช็กบิลกับเหอเมิ่งลับหลัง หลังจากเดินออกมาจากร้านอาหาร เขาก็เป็นฝ่ายเดินทางกลับมาที่บ้านใหญ่ตระกูลฉีด้วยตัว

ฉีซื่อหนานกวาดสายตามองไปรอบๆ ผืนป่าอันเขียวขจี ทุ่งหญ้าสีเขียวมรกตที่เริ่มแซมด้วยสีเหลืองทองอร่าม ทั้งที่จวนจะเข้าสู่ฤดูหนาวอยู่รอมร่อ ทว่าทัศนียภาพรอบกายกลับยังคงงดงามตระการตาไม่เปลี่ยนแปร“ฉันจะไม่ยอมมาพบคุณได้ยังไงล่ะคะ” เธอละสายตากลับมาพลางแค่นหัวเราะเยาะ “ยังไงซะคุณก็ทำหน้าที่เป็นพ่อของฉันมาตั้งหลายสิบปี ต่อให้ไม่มีบุญคุณที่ให้กำเนิด แต่อย่างน้อยก็ถือว่ามีบุญคุณที่ชุบเลี้ยงมาล่ะนะ”“กล้ามาพูดเรื่องบุญคุณชุบเลี้ยงกับฉัน แล้วนี่คือสิ่งที่คุณใช้ตอบแทนฉันงั้นเหรอ?”แววตาของคุณท่านฉีพลันแปรเปลี่ยนเป็นเฉียบคมและดุดันขึ้นมาทันควันทว่าเธอกลับทำเป็นมองไม่เห็น ซุกมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋าเสื้อพลางก้าวเท้าไปด้านข้าง “ฉันก็ตอบแทนไปแล้วไงคะ ฉันยอมเหนื่อยทำเรื่องราวให้มันปั่นป่วนวุ่นวายขนาดนี้ ก็เพื่อให้ลูกๆ ของคุณได้ตระหนักถึงความสำคัญของการหันหน้ามาสามัคคีรวมกลุ่มกันต่างหาก ไม่อย่างนั้นขืนคุณยังไม่ทันจากไป ตระกูลฉีก็คงต้องเปิดศึกสายเลือดแย่งชิงอำนาจกันไม่เว้นแต่ละวันจนคุณเห็นแล้วต้องปวดกะบาลแน่ ๆ ”“ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงต้องขอบใจคุณสินะ” คุณท่านฉีแค่นหัวเราะหึ ก่อนจะเก็บงำสีหน้าท่าทีลงทัน

ตอนที่เสิ่นชูได้รับรู้ข่าวว่านายท่านฉีถูกตำรวจคุมตัวไปเนื่องจากตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆ่าคน เธอก็กำลังอยู่กับซินอวี่พอดี ทั้งสองคนจึงรีบเร่งเดินทางกลับมาที่คฤหาสน์หลังเก่าในทันที ทว่าเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าสู่ลานบ้าน เธอก็เห็นคุณพ่อกับผู้ช่วยกำลังเดินออกมา โดยมีฉีซวงเดินตามหลังมาติด ๆ“คุณพ่อคะ!”เสิ่นชูสาวเท้าขึ้นหน้าอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากถาม ฉีซวงก็หันไปพูดกับผู้ช่วยว่า “พวกเราไปที่โน่นก่อนเถอะ”ผู้ช่วยพยักหน้ารับ แล้วเดินแยกจากไปพร้อมกับเธอทันทีเห็นได้ชัดว่า สถานการณ์ในเวลานี้เข้าขั้นวิกฤตอย่างยิ่งเสิ่นชูมองตามหลังแผ่นหลังของทั้งสองคนที่รีบเร่งจากไป ในใจพลันบังเกิดความระแวงสายหนึ่งขึ้นมา เธอหันหน้าไปหาคุณพ่อ เห็นเพียงสีหน้าท่าทางของเขาที่ดูเคร่งขรึมเครียดขึง ระหว่างคิ้วแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่หาได้ยากยิ่ง“คุณพ่อคะ ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ?”น้ำเสียงของเธอตึงเครียดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ฉีซื่อเอินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยปากออกมา “ฉีซือหนานตายแล้ว เป็นฝีมือของคุณปู่เราเอง เธอใช้ชีวิตของพี่ชายเรามาข่มขู่เพื่อหลอกล่อให้คุณปู่ต้องลงมือ…”เมื่อ

ไม่นานนัก โจวอวี้กับซินอวี่ก็เดินทางมาถึงอย่างรวดเร็ว หลังจากทุกคนเลือกทุ่งโล่งกว้างที่โอบล้อมด้วยขุนเขาและแม่น้ำสายหนึ่งเป็นทำเลตั้งแคมป์แล้ว ก็เริ่มลงมือตระเตรียมข้าวของกันทันทีเสิ่นชูกับซินอวี่กำลังช่วยกันง่วนอยู่กับการเตรียมเตาปิ้งย่าง ส่วนโจวอวี้ ถังจวิ้น และฉีเวินเหยียนกำลังช่วยกันกางเต็นท์ โดยมีหลี่ลี่คอยช่วยอยู่ข้าง ๆ ทั้งส่งสมอบก ทั้งช่วยดึงเชือกขึงเต็นท์ วิ่งวุ่นไปมาจนหัวหมุนเธอสนิทกับโจวอวี้ที่สุด จึงสามารถพูดคุยหยอกล้อกันได้เรื่อย ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ได้บ่นว่าเหนื่อยเลยสักคำ ในทางกลับกัน ดูเหมือนเธอจะค่อนข้างเพลิดเพลินและสนุกกับมันเสียด้วยซ้ำซินอวี่กำลังใช้แปรงทาลงบนเนื้อเสียบไม้ที่หมักไว้ พลางลอบชะเง้อคอมองไปทางกลุ่มผู้ชายอยู่เป็นระยะ ๆเสิ่นชูก้มหน้าเขี่ยถ่านไฟอยู่ พอเงยหน้าขึ้นมาก็บังเอิญมองตามสายตาของเธอไปพอดี จึงหลุดยิ้มออกมา “เธอคิดว่าโจวอวี้เป็นยังไงบ้างล่ะ?”“เอ๋?” พอถูกถามขึ้นมาโต้ง ๆ แบบนี้ ซินอวี่ก็ดึงสติกลับมาทันควัน “เขา…… ก็ดีมากเลยค่ะ ทั้งใจกว้าง ร่าเริง แถมยังเป็นคนตลกด้วย เพียงแต่ว่า……”“เพียงแต่ว่าอะไรเหรอ?”“เขาเป็นคนเข้าสังคมเก่งมากเลย ไม่เหมื