《หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า》全部章節：第 631 章 - 第 640 章

แพรขนตาของเสิ่นชูขยับไหวราวกับปีกนก “แล้วต้องแบบไหนถึงจะพอคะ?”ฮั่วจินเฉินหัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยความอันตรายอยู่หลายส่วน “เสิ่นชู คุณตั้งใจจะแกล้งผมใช่ไหม?”เธอทำเป็นไจสือไม่รู้เรื่อง “ฉันตั้งใจแกล้งอะไรคุณคะ?”นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเคล้าอยู่ที่มุมปากของเธอ “คุณก็รู้ทั้งรู้ว่าผมต้องใช้ความอดทนสะกดกลั้นมากขนาดไหน”เสิ่นชูยกแขนขึ้นโอบรอบคอของเขา โน้มตัวเข้าไปกระซิบที่ข้างใบหูเบา ๆ “อ้อ~ ที่แท้ก็ทนอยู่นี่เอง ฉันก็นึกว่าคุณไม่มีน้ำยาซะอีก—”ยังไม่ทันสิ้นเสียงคำพูด เขาก็โน้มตัวบดจูบลงมาทันที จูบนี้แตกต่างจากการหยั่งเชิงของเธอโดยสิ้นเชิง มันเต็มไปด้วยความดุดันรุกรานเพื่อยึดครองพื้นที่และค่อย ๆ ทวีความลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดสับสน ปลายนิ้วมือจิกแน่นเข้ากับสาบเสื้อเชิ้ตด้านหน้าของเขายังไม่ทันที่เธอจะดึงสติกลับมา ฮั่วจินเฉินก็อุ้มเธอตรงไปยังห้องนอน ร่างกายจมลงไปตามความนุ่มของฟูกเตียง ร่างสูงใหญ่ทาบทับอยู่เหนือตัวเธอ มือข้างหนึ่งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกอย่างรวดเร็ว แฝงแววท้าทายอยู่ในที “ผมไม่มีน้ำยางั้นเหรอ?”เสิ่นชู “……”ผ้าม่านระบบอัตโนมัติค่อย ๆ

เหอเมิ่งยืนอยู่ตรงข้ามหน้าต่าง มองดูฮั่วจินเฉินก้าวลงมาจากรถ ก่อนที่เธอจะเดินกลับมานั่งรอเขาที่ตำแหน่งเดิมอย่างผิดปกติไปจากทุกทีบอดี้การ์ดเปิดประตูออก ไม่นานนัก ฮั่วจินเฉินก็ก้าวเข้ามาในห้องโดยพาคนสนิทเข้ามาด้วยเพียงคนเดียว ส่วนคนอื่น ๆ ต่างยืนสแตนด์บายรออยู่ด้านนอกเหอเมิ่งไม่ได้มีท่าทีฮึดฮัดหรือตั้งแง่เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป แต่กลับเอ่ยปากบอกเล่าด้วยท่าทางที่ดูเหมือนกำลังทบทวนความผิดของตัวเองจริงๆ “เรื่องแยกบ้านที่แกพูดมา ฉันคิดทบทวนดูดีแล้วล่ะ อายุฉันก็ป่านนี้แล้ว คิด ๆ ดูต่อให้ดันทุรังดิ้นรนไปจะดิ้นรนไปได้ถึงเมื่อไหร่กัน? ยังไงซะก็ไม่มีทางสู้พวกเด็กหนุ่มสาวรุ่นใหม่ได้อยู่ดี ในเมื่อฉันทำอะไรก็สู้พวกแกไม่ได้ งั้นถอยออกมาสักก้าวเพื่อหาความสงบสุขใส่ตัวก็คงไม่มีอะไรเสียหาย เพียงแต่ว่าเจินเจินลูกสาวของฉัน…… หล่อนไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ที่ผ่านมาฉันเอาแต่คิดจะวางแผนฮุบผลประโยชน์เพื่อหล่อนให้ได้มาก ๆ เพื่อเอาไว้เป็นหลักประกันในชีวิตก็เท่านั้น สุดท้ายแล้วกลายเป็นฉันเองที่เดินหมากพลาดไป”ฮั่วจินเฉินจ้องมองเธอพลางยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรคำพูดเหล่านั้นฟังดูมีน้ำใสใจจริงและมีความนอบน้อมอยู่บ้าง หร

ช่วงบ่าย รถของฮั่วจินเฉินมาจอดรออยู่ใต้ตึกหน้าประตูสถาบันวิจัยตั้งนานแล้ว หลังจากเขาส่งข้อความสั้นออกไปเสร็จ ก็เก็บโทรศัพท์มือถือลง สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถยังไม่ทันได้เห็นเงาร่างของเสิ่นชูเดินออกมา แต่ทว่าเขากลับเห็นกู้ฉือจวินเข้าเสียก่อนเดิมทีเขาตั้งใจจะผลักประตูลงจากรถ ทว่ากลับเห็นร่างของเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งไล่ตามกู้ฉือจวินมา ท่าทางเหมือนผีเสื้อร่อนดอมดมดอกไม้ คอยบินวนเวียนอยู่รอบตัวของชายหนุ่มเขาเพ่งสายตามองดูชัด ๆ พลางขมวดคิ้วมุ่นความรู้สึกเหมือนได้เผือกเรื่องชาวบ้าน แต่แจ็กพอตดันตกลงใส่คนในบ้านตัวเองซะงั้น“ประธานฮั่วครับ นั่นไม่ใช่…… คุณหนูหลี่ลี่หรอกเหรอครับ?” คนขับรถหันกลับมาถามฮั่วจินเฉินละสายตากลับมา พลางนวดสันจมูกด้วยความรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง ที่ส่งหลี่ลี่มาที่นี่จุดประสงค์ก็เพื่อต้องการให้มากวนน้ำให้ขุ่น ระหว่างกู้ฉือจวินกับเสิ่นชูมันก็ใช่อยู่หรอก แต่เขาไม่ได้บอกซะหน่อยว่าให้ถือโอกาสมาหาลูกเขยให้ตระกูลหลี่ด้วยเนี่ย……หลี่ลี่ไม่ได้สังเกตเห็นรถของฮั่วจินเฉินเลยสักนิด เอาแต่คอยพูดจ้อคุยกับกู้ฉือจวินไม่หยุดปาก จนกระทั่งกู้ฉือจวินหยุดฝีเท้าลงแล้วทอดสายตามองไปทางด้

รอยยิ้มของเหอเมิ่งแข็งทื่อไปในพริบตา เธอหลบสายตาพลางเอ่ยยิ้ม ๆ อย่างนุ่มนวล “เมืองหรงอะไรกันคะ? ฉันไปทำงานต่างจังหวัดที่เมืองเจียงเฉิงต่างหากล่ะ”“เธอยังกล้าโกหกฉันอีกเหรอ!” จู่ ๆ ฮั่วเฉิงหยุนก็ปัดถ้วยชาบนโต๊ะจนคว่ำกระจัดกระจาย พลางหยัดกายลุกขึ้นชี้หน้าเธอแล้วคำรามลั่น “เธอไปหาฮั่วจินเฉินที่เมืองหรง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ!”คราวนี้เหอเมิ่งถึงกับสมองเบลอไปโดยชั่วขณะ ทว่าการมานั่งคาดเดาว่าเขาเขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไรมันก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้ว ในเมื่อถูกเปิดโปงเธอก็ทำได้เพียงยอมรับ “ใช่! ฉันไปหาฮั่วจินเฉินที่เมืองหรงจริง แต่ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่อขัดขวางไม่ให้มันกลับเมืองจิงนะ!”“ขัดขวางไม่ให้มันกลับเมืองจิงงั้นเหรอ?” ฮั่วเฉิงหยุนชี้หน้าตรงปลายจมูกของเธอ “ไม่ใช่เพราะไปตอบตกลงเรื่องแยกบ้านกับฮั่วจินเฉินหรือไง!”“แยกบ้านอะไรกัน! ฉันก็แค่พูดหลอกล่อให้ฮั่วจินเฉินมันตายใจเล่น ๆ เท่านั้นแหละ ฉันจะไปยินยอมเรื่องแยกบ้านได้ยังไง—”ยังไม่ทันสิ้นเสียงคำพูด คลิปเสียงบันทึกการสนทนาของเธอก็ถูกฮั่วเฉิงหยุนเปิดขึ้นมาเหอเมิ่งตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ราวกับเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าพลันซี

เธอคงไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?ถึงแม้ว่าเธอจะต้องการโอกาสในการเข้าใกล้กู้ฉือจวินให้มากขึ้นจริง ๆ ก็เถอะ แต่เธอยังไม่ได้คิดแผนการเลยด้วยซ้ำ! กลับมีคนมาช่วยชี้แนะไอเดียให้เธอซะแล้ว!เธอพยายามสะกดกลั้นรอยยิ้มบนใบหน้า แสร้งทำเป็นใช้ความคิด “มันก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่นะคะ งั้นวันหลังฉันค่อยไปหาเขาแล้วจะลองปรึกษาเรื่องนี้ดูแล้วกัน”หลี่ลี่พูดจบกำลังจะหมุนตัวเดินจากไป แต่ในใจกลับไม่อาจเก็บงำความตื่นเต้นเอาไว้ได้อยู่ดี เธอหันขวับกลับมาคว้ามือของเสิ่นชูเอาไว้แล้วโวยวายเสียงดัง “พี่สะใภ้คะ! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพี่คือพระเจ้าของฉันเลยค่ะ!”พูดจบ เธอก็เดินฮัมเพลงอย่างร่าเริงอารมณ์ดีจากไปเสิ่นชูมองตามหลังแผ่นหลังของเธอ ใบหน้าเผยแววประหลาดใจออกมาเล็กน้อย เมื่อกี้เธอแค่ลองหยั่งเชิงดูเฉย ๆ นึกไม่ถึงว่าแผนลองใจจะได้ผลเข้าจริง ๆ!แต่ก็นะ การที่ได้พบเจอกับคนที่มีความสามารถและยอดเยี่ยมอย่างกู้ฉือจวิน การที่หลี่ลี่จะเกิดความหวั่นไหวขึ้นมามันก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามากต่างฝ่ายต่างก็มีจุดเด่นของตัวเอง นิสัยใจคอก็ดูเข้ากันได้ดีคอยเติมเต็มส่วนที่ขาดหาย หากทั้งคู่สามารถลงเอยกันได้จริง ๆ มันก็คงไม่เลวเลยทีเดีย