EACHEN HAN, The Obsessive CEO のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 170

Pagkalabas ng opisina ni Pola ay dumiretso siya sa ladies room, saglit niyang pinagmasdan ang sarili sa malaking salamin, hanggang ng mga sandaling iyon ay hindi pa rin siya sanay sa nakikitang pagbabago sa sarili niya, bata pa lang yata ay nakasalamin na siya kaya ang makita niya ang sarili na walang suot niyon tila ba nakakailang. Pero kailangan niya ang pagbabagong iyon para magkaroon ng lakas ng loob tulad ng nararamdaman niya kay Morris, kailangan na niyang kalimutan ang binata, pipilitin niya kahit mahirap. Gagawin niya ang lahat para mapunta sa iba ang interes niya, nang sa ganon ay makalimutan na niya ang nararamdaman niya. Nag apply lang siya ng powder at lipstick pagkatapos ay naglakad na palabas ng gusali. Nagtext na ulit ang kanyang ina na naroon na raw sa meeting place ang anak ng kaibigan nito. Malapit lang sa kumpanya ang restaurant kung saan sila magkikita ni Mikel, kanina pa rin niya iniisip kung sino sa mga kaklase niyang lalaki ang may pangalan na Mikel, pero

Sa meeting room ng mga managers, tahimik na nakaupo si Pola sa isang tabi, nakatutok ang atensyon niya sa lap top habang mabilis na tumitipa ang mga daliri sa keyboard, naroon siya para i-record ang minutes of the meeting. Samantala, tahimik na nakikinig si Morris sa mga managers na nagsasalita pero panaka-naka ay sumusulyap siya sa gawi ni Pola. Until his gaze drifted to her, he studied her face. Her eyebrows were delicate, her eyes big and pretty – the warm brown of her contact lenses adding depth to their beauty. Her nose was slender, and her lips soft. The curve of her neck was elegant, and her focus on the screen was intense. He was captivated by the quiet efficiency with which she worked, her posture a testament to her professionalism. Habang pinagmamasdan niya si Pola, tila ba nagbabago ang pagtingin niya dito. Nakikita na niya ito, nakikita na niya kahit ang maliliit na bagay na ginagawa nito, or even the small mole on the edge of her lip. Yes, her lips, so soft and in

"I'm sorry, I'm running late. Tell the warehouse manager to wait a few minutes, I just need a quick break," bungad ni Morris nang bumukas ang pinto ng opisina at pumasok ang binata. Tiningnan ito ni Pola, sa nakikita niyang ekspresyon ng binata mukhang pagod ito. Saan galing ito kasama si Joan? Hindi kaya? No, she shouldn't be thinking about that – she was trying to move on. ‘Yes, I’m trying to move on, wala akong pakealam kung saan pumunta ang mga ito.’ Giit niya sa sarili. “Pola.” Tawag nito sa kanya, pero nanatili siyang nakatulala kaya naman tumayo ito at nilapitan siya. Naramdaman niya ang pagtapik nito sa balikat niya. "Pola?" Nagtatakang tawag nito sa kanya, nang makabawi ay nagulat siya ng makita itong nasa harap niya. “Ha? B-bakit?” Bahagya siyang napapiksi. Nangunot ang noo nito. “Are you okay? Parang wala ka sa sarili mo.” Komento nito, inayos niya ang sarili at umupo ng diretso. "I'm okay, I'll let the manager know you're running a bit behind," sabi niya n

“Pola is my friend and has become family to me, I'm happy to know she's been with me through the saddest moments of my life. That's why I was able to get through all of that.” Sabi ni Morris na nakatingin na sa kanyang mga magulang. ‘Friend. Yeah, she’s always just the friend who’s there for him, never the woman who loves and cares for him.’ Sabi niya sa isip, pinamahayan ng kalungkutan ang puso niya. Masakit pa rin marinig mula dito na kaibigan lang talaga ang tingin nito sa kanya. Nabaling ang tingin niya kay Brent na pinagmamasdan pala siya. His eyes seem to know something—or maybe it’s just her imagination. Pagkatapos ng hapunan ay nagpaalam na rin ang dalawang lalaki. “Salamat po sa masarap na hapunan, auntie,” nakangiting sabi ni Brent. “Dalasan mo ang dalaw para makakain ka ng masasarap na specialty ng aming cook,” nakatawang sabi ng kanyang ina. Nagliwanag naman ang mukha ni Brent. “Sure po! Hindi ko po iyan tatanggihan.” Sagot ni Brent. Nabaling ang tingin n

“Anong sabi ni Brent? Bakit ka niya tinawagan?” tanong ni Morris, binasag nito ang katahimikan sa pagitan nila. Dagling nilingon ni Pola ang binata, nakita niyang nakatuon ang mga mata nito sa daan habang nagmamaneho. Gabi na at papauwi na sila ng mga sandaling iyon. Nagdalawang-isip siya kung sasabihin ba niya ang totoo. “Ah, sinabi niya lang sa akin ang oras at lugar kung saan kami magdedate ngayong weekend,” sagot niya, pilit na pinapakalma ang sarili. Pinili niyang huwag magsinungaling—para sa kanya, walang saysay ang itago ito kay Morris, lalo na’t kaibigan lang naman ang tingin nito sa kanya. Bigla itong napapreno. Mabuti na lamang at papasok na sila sa village kung saan siya nakatira. “B-bakit?” gulat na tanong niya, mahigpit na nakahawak sa strap ng seatbelt. “Ah, sorry. May dumaang pusa kaya napapreno ako,” paliwanag ni Morris. Tumingin si Pola sa labas, pero wala naman siyang nakitang pusa na tumawid. “So, you’ve bought a dress for your date with Brent this weeken