หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง のすべてのチャプター: チャプター 141 - チャプター 150

ณ ตระกูลฝู่ฝู่หยาฮุ่ยหวนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่มหาลัยแล้วก็โกรธจนตัวสั่น ระงับอารมณ์ไม่อยู่ เธอเดินตรงไปยังห้องหนังสือตั้งใจจะนำเรื่องนี้ไปฟ้องฝู่เฉินซีทว่าเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้อง เธอกลับได้ยินเสียงฝู่เฉินซีกำลังคุยโทรศัพท์ ทันทีที่แว่วชื่อซูย่าง เธอก็รีบเอาหูแนบประตูแอบฟังทันที“สุดสัปดาห์นี้เธอว่างไหม? ช่วงนี้คุณปู่ทานอะไรไม่ค่อยลง ท่านบ่นอยากเจอเธอ เธอพอจะมาอยู่เป็นเพื่อนท่านหน่อยได้ไหม?”“ได้ค เดี๋ยวสิซูย่าง ให้ฉันไปรับเธอนะ?”ซูย่าง?!ใบหน้าของฝู่หยาฮุ่ยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฝู่เฉินซีกำลังคุยโทรศัพท์กับซูย่างอยู่!นังแพศยาคนนั้น!ทำไมป่านนี้พี่ชายยังติดต่อกับเธออยู่อีก? ไม่ใช่ว่าเขาเกลียดซูย่างที่สุดหรอกเหรอ?มิหนำซ้ำน้ำเสียงเมื่อครู่ยังฟังดูอ่อนโยนเหลือเกิน เธอไม่เคยเห็นฝู่เฉินซีคุยโทรศัพท์กับใครด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อนเลยพอนึกถึงพี่สะใภ้ที่กำลังปลอกผลไม้อยู่ข้างล่าง แผนร้ายบางอย่างก็ผุดขึ้นในใจ เธอรีบวิ่งลงไปข้างล่าง แสร้งทำหน้าเศร้าสร้อยแล้วคว้าน้ำดื่มรวดเดียวสองแก้วกู้อวี่หนิงสังเกตเห็นความผิดปกติจริง ๆ จึงเดินเข้ามาถามไถ่ด้วยควา

มันคือข้อความรูปภาพจากเบอร์ปริศนา เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งมาและมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ แต่มันกลับปั่นป่วนจิตใจของหรงอวี้ได้อย่างรุนแรง เขาไม่เคยรู้สึกร้อนรนกับเรื่องไหนขนาดนี้มาก่อน แม้ภายนอกจะยังคงดูนิ่งเฉย แต่ภายในใจกลับว้าวุ่นสับสนจนยุ่งเหยิงไปหมดเขาตัดสินใจกดโทรออกไปยังเบอร์นั้น ทันทีที่เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงสองครั้ง ปลายสายก็กดรับพร้อมกับเสียงหัวเราะ “ฮัลโหล? ตอนนี้ซูย่างไม่สะดวกรับสายค่ะ เธอกำลังกอดอยู่กับพี่ชาย... ขอโทษทีค่ะพูดมากไปหน่อย เอาเป็นว่าไว้ค่อยโทรมาใหม่นะคะ”“ตู้ด...”สัญญาณสายถูกตัดไป รอยยิ้มปรากฏชัดขึ้นที่หางตาของฝู่หยาฮุ่ย เธอลบประวัติการโทรทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือกลับไว้ที่เดิมทุกอย่างเงียบเชียบและแนบเนียนราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเธอหันกลับไปมองคนทั้งคู่ ซูย่างและฝู่เฉินซีที่กำลังช่วยกันแกะทุเรียนกลิ่นฉุนจากเปลือกทุเรียนคล้ายจะซึมลึกเข้าสู่ผิวสัมผัส เธอออกแรงบิดเปลือกออกแล้วหยิบเนื้อทุเรียนออกมาเมื่อทิ้งเปลือกไปแล้วก็เหลือเพียงกลิ่นหอมหวานของเนื้อผลไม้ ทว่าไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เธอกลับหวนนึกถึงกลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้สนซีดาร์ขึ้นมาไม่ว่าจะเ

เมื่อได้ยินดังนั้น หรงอวี้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเก็บโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าเสื้อพลางเอ่ยว่า “เธอคงคิดว่าเรามีอะไรกัน เลยอยากฉวยโอกาสนี้เข้ามาทำลายความสัมพันธ์ของเรา”“เธอนี่ว่างจริง ๆ เลย เห็นฉันขยับเข้าใกล้ใครไม่ได้เลย พอเห็นฉันสนิทกับใครหน่อยก็หาว่าฉันมีเจตนาไม่ดีไปเสียหมด คุณอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะคะ เธอแค่เข้าใจผิดค่ะ” ซูย่างหลุบตาลง แพขนตาของเธอสั่นไหวเธอสาวเท้าเดินต่อไม่หยุด ทว่าจู่ ๆ หรงอวี้กลับขยับเข้ามาประชิดตัว แล้วถามว่า “เธอเข้าใจผิดเหรอครับ?”ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดหน้าผาก ทำเอาใบหน้าของซูย่างแดงซ่านขึ้นมาทันที “เข้าใจผิดสิคะ!”เธอไม่กล้าสบตาหรงอวี้ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้าหรงอวี้มองตามแผ่นหลังของเธอที่ดูรนรานทำอะไรไม่ถูก ท่าทางนั้นทำให้เขารู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาที่แท้เรื่องรูปถ่ายใบนั้นเขาเข้าใจผิดไปเอง ต้องโทษที่เขาใช้อารมณ์มากเกินเหตุไม่อย่างนั้น หากแค่ลองวิเคราะห์ดูง่าย ๆ ก็จะรู้ว่าซูย่างไม่มีทางไปสนิทสนมกับฝู่เฉินซีได้เลย ในเมื่อเธอเกลียดผู้ชายคนนั้นเข้ากระดูกดำเสียขนาดนี้เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะรีบสาวเท้าตามเธอไปสวนหย่อมของคอนโดมียุงชุม

“เธอนั่นแหละที่ปัญญาอ่อน! ปัญญาอ่อนกันทั้งตระกูลเลย! ฝู่หยาฮุ่ย นี่เธอกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้?”ฝู่หยาฮุ่ยชะงักไปครู่หนึ่งกว่าจะตั้งสติได้ ทั้งที่เธอเห็นกับตาว่าหรงอินกลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปแล้ว แถมคราวก่อนยังทำท่าทางหวาดกลัวจนต้องไปหลบอยู่ข้างหลังซูย่างแท้ ๆ“เธอ คราวก่อนเธอยัง...”“คราวก่อนทำไม?” ซูย่างผลักประตูห้องเก็บอุปกรณ์เดินเข้ามา แล้วมายืนขวางหน้าหรงอิน บดบังสายตาของฝู่หยาฮุ่ยไว้ฝู่หยาฮุ่ยถอยหลังกรูดด้วยความตกตะลึง ชี้นิ้วไปที่หน้าหรงอินแล้วพูดว่า “ไม่จริง! คราวก่อนเธอปัญญาอ่อนไปแล้วชัด ๆ ฉันเห็นกับตา หรือว่าเธอแกล้งทำ!”“ฝู่หยาฮุ่ย เธอนี่มันเจ็บแล้วไม่รู้จักจำจริง ๆ เรื่องของหรงอินไม่เกี่ยวกับเธอ ครั้งหน้าถ้าคิดจะทำอะไร ก็หัดไตร่ตรองดูบ้างนะว่าตระกูลฝู่จะรับมือกับผลที่ตามมาไหวหรือเปล่า” ซูย่างเอ่ยเสียงเย็นเยียบนึกว่าเรื่องการแข่งขันคราวก่อนจะทำให้เธอสำนึกได้บ้าง แต่ดูเหมือนว่าการโดนกักขังไปหลายวันจะไม่ได้ช่วยให้เธอตาสว่างขึ้นเลยหรงอวี้ไม่ใช่พ่อพระที่จะตอบแทนความร้ายกาจด้วยความเมตตา และหรงอินเองก็ไม่ใช่นักศึกษาธรรมดาที่จะยอมให้ใครมารังแกได้ง่าย ๆ แผนการณ์ของฝู่หยา

นัยน์ตาของหรงอวี้ฉายแววเย็นเยียบ “ไม่เกี่ยวกับเธอ”“คุณหรง ฉันอุตส่าห์หวังดีจะช่วยนำทางให้นะคะ” สีหน้าของเธอดูย่ำแย่ลง“ไม่จำเป็น” หรงอวี้ไม่ชะลอฝีเท้าฝู่หยาฮุ่ยจ้องมองแผ่นหลังที่เดินจากไปพลางกระทืบเท้าด้วยความโกรธจัด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมตัดใจ รีบวิ่งไล่ตามไปอีกครั้ง“คุณหรงคะ พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของคุณ ขอบัตรเชิญให้ฉันสักใบจะได้ไหมคะ?” เธอกะพริบตาปริบ ๆ แสร้งทำสายตาไร้เดียงสามองไปที่หรงอวี้แต่น่าเสียดายที่ครั้งนี้หรงอวี้ไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ เขาเดินตรงดิ่งไปยังห้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาฝู่หยาฮุ่ยจ้องมองแผ่นหลังของเขาอย่างเหม่อลอย ทิศทางนี้เธอรู้จักดี ที่แท้เขาก็ไม่ได้มาหาหรงอิน แต่ตั้งใจมาหาซูย่างต่างหากเมื่อครู่เธออุตส่าห์ยอมลดตัวเอ่ยปากขอเพิ่มบัตรเชิญก็นับว่าขายหน้ามากพอแล้ว แต่หรงอวี้กลับไม่ไว้หน้าเธอเลยสักนิดต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ก็คือซูย่าง!ถ้าไม่มีเธอ เรื่องยุ่งยากพวกนี้คงไม่เกิดขึ้น และตระกูลฝู่ของเธอก็คงได้รับบัตรเชิญไปแล้วณ ห้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาซูย่างกำลังวุ่นอยู่กับการจัดเก็บแฟ้มประวัติของนักศึกษา หลังจากคีย์ข้อมูลเคสสุดท้ายลงคอมพิวเตอร์เสร