หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

ซูย่างล้างมืออีกครั้งก่อนจะเร่งไฟจนแรงสุด นำเนื้อสัตว์ที่ซื้อมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตลงไปลวกในหม้อ ฟองสีขาวลอยฟูฟ่องอยู่เหนือผิวน้ำ ไอร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอเม็ดเหงื่อเริ่มผุดพรายขึ้นตามหน้าผาก เธอทำท่าจะยกมือขึ้นปาดออก แต่หรงอวี้กลับคว้ากระดาษทิชชูมาซับให้เธอเสียก่อน“ขอบคุณค่ะ” ซูย่างเอ่ยเสียงเบาหรงอวี้ทิ้งกระดาษลงถังขยะ เช็ดมือจนแห้งแล้วเริ่มลงมือหั่นผักมือของเขาขาวจัดจนเห็นข้อนิ้วเรียวสวยชัดเจน แม้แต่มีดทำครัวเหล็กกล้าเมื่ออยู่ในมือเขาก็ราวกับกลายเป็นงานศิลปะ ยิ่งเมื่อตัดกับสีเขียวสดของผัก มือคู่นั้นก็ยิ่งดูขาวผ่องยิ่งขึ้นซูย่างเหลือบมองเขา สัมผัสอุ่นจากมือที่ช่วยซับเหงื่อเมื่อครู่ดูเหมือนจะยังค้างอยู่ที่หน้าผาก จนหน้าเธอแดงซ่านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเธอตักเนื้อขึ้นจากหม้อ “คุณไปช่วยล้างพริกหน่อยค่ะ”“ได้ครับ” หรงอวี้วางมีดลงทันที ก่อนจะหยิบพริกหวานไปล้างซูย่างรับช่วงต่อมาถือมีดหั่นผัก แต่สายตาเจ้ากรรมกลับเผลอเหม่อมองไปทางหรงอวี้ตลอดเวลา“โอ๊ย!”“เป็นอะไรไปครับ?” หรงอวี้รีบวางพริกลงซูย่างกุมมือตัวเองไว้ เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาตามง่ามนิ้ว เมื่อครู่เธอเ

ซูย่างไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเพียงแค่ดื่มยาจนหมดแก้วด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อตกกลางคืน ขณะที่หรงอวี้กำลังจะกลับ เขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้จึงหันไปบอกกับซูย่างว่า “พรุ่งนี้เช้าผมจะมารับอินอินไปหาคุณปู่นะครับ ขอบคุณมากที่ช่วยดูแลเธอมาตลอดหลายวันมานี้”ซูย่างยิ้มละไม “ฉันเห็นอินอินเป็นน้องสาวมาตั้งนานแล้วค่ะ”เที่ยงวันต่อมา ขณะที่ซูย่างกำลังทานมื้อกลางวัน หรงอวี้ก็มารับหรงอินกลับไปเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นฝู่เฉินซี เธอเผลอกดตัดสายทิ้งตามสัญชาตญาณ แต่เขาก็ยังโทรกลับมาอีกครั้งซูย่างกดรับสายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ฝู่เฉินซี! นี่คุณต้องการอะไรกันแน่?”“ซูย่าง เธออย่าเพิ่งวางสายนะ ที่ฉันโทรมาครั้งนี้ก็เพราะเรื่องของคุณปู่”“คุณปู่? คุณปู่เป็นอะไรคะ?” สีหน้าของซูย่างดูอ่อนลงทันที เพราะในบรรดาคนตระกูลฝู่ทั้งหมด คุณปู่คือคนที่ดีกับเธอที่สุด“ช่วงนี้คุณปู่ทานอะไรไม่ค่อยลง ฉันตั้งใจจะพาท่านไปตรวจร่างกาย ท่านบอกว่าอยากเจอเธอมาก เธอพอจะมาอยู่เป็นเพื่อนท่านหน่อยได้ไหม?”ซูย่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลงถึงแม้เธอจะเกลียดขี้หน้าฝู่เฉินซี แต่เธอก็เป็นห่วงคุณปู่ฝู่มากเช่นกัน“

คุณปู่ฝู่ปรายตามองเธอด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงไม่พอใจ “ฉันสอนใครเดินหมากไม่เป็นหรอก แล้วก็ไม่ได้ชอบเล่นอะไรขนาดนั้นด้วย แค่หวังว่าถ้าย่างย่างพอมีเวลา ก็แวะมาเล่นเป็นเพื่อนคนแก่อย่างฉันสักตาสองตาก็พอแล้ว”แววตาของกู้อวี่หนิงเปลี่ยนไปในทันที เธอไม่อาจปั้นหน้าวางตัวเป็นผู้ดีได้อีกต่อไปเมื่อถูกเมินเฉยซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ เธอไม่เข้าใจเลยว่าซูย่างเอายาเสน่ห์ขนานไหนกรอกปากคุณปู่ ท่านถึงได้ตั้งแง่กับเธอขนาดนี้เมื่อคิดได้ดังนั้น เป็นครั้งแรกที่เธอเผลอใช้น้ำเสียงแข็งกระด้างออกไป “คุณปู่คะ ยังไงซะคุณซูก็เป็นคนนอก หนูต่างหากที่เป็นหลานสะใภ้ตัวจริงของคุณปู่นะคะ”ฝู่เฉินซีรีบพูดทันทีว่า “อวี่หนิงคุณพูดจาเลอะเลือนอะไรออกมา!”“ทำไมคะเฉินซี ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอคะ? ถึงยังไงฉันก็เป็นคนที่คุณจะแต่งงานด้วยอยู่ดี” กู้อวี่หนิงยังคงดื้อดึงไม่ยอมลดละคุณปู่ฝู่วางหมากขาวลงบนกระดานเสียงดัง ก่อนจะเอ่ยเสียงขรึม “เฉินซี ที่บริษัทมีงานไม่ใช่รึไง พวกแกกลับไปเถอะ ฉันสบายดี อย่ามาทำให้ฉันอารมณ์เสียเลย”“คุณปู่ งั้นผมพาอวี่หนิงกลับก่อนนะครับ” เขาหันไปมองซูย่างด้วยสายตาสำนึกผิด แต่กลับพบว่าเธอไม่แม

ซูย่างได้แต่รู้สึกระอาใจ เธอเอ่ยเหน็บแนมกลับไปว่า “เขารักคุณขนาดนั้น แล้วคุณจะมาพูดอะไรกับฉันอีก?”ขณะที่กู้อวี่หนิงกำลังจะอ้าปากเถียง รถคาเยนน์คันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบข้างทาง หรงอวี้ก้าวลงจากรถแล้วปรายตามองมาที่ซูย่างซูย่างเลิกสนใจกู้อวี่หนิง แล้วเดินตรงเข้าไปหาเขา “คุณหรง มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”“ขึ้นรถก่อนแล้วค่อยคุยกัน” หรงอวี้เปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับให้เธอซูย่างชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวขึ้นรถไปกู้อวี่หนิงขอบตาเริ่มแดงก่ำ เธอตะโกนใส่หรงอวี้อย่างไม่ยอมแพ้ “คุณหรง! คุณรู้ไหมคะว่าคุณซูยังพัวพันไม่เลิกกับฝู่เฉินซีไม่เลิก?”หรงอวี้ชะงักไปเล็กน้อย เขาหันกลับมามองกู้อวี่หนิง “เท่าที่ผมรู้ เป็นฝู่เฉินซีเป็นฝ่ายเดียวมากกว่าที่ตามตอแยไม่เลิก และอีกอย่าง แบบนั้นเขาเรียกว่าคุกคามครับ”พูดจบ เขาก็ขึ้นรถทันทีซูย่างเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ว่า “สองคนนี้ศีลเสมอกันจริง ๆ”“ฝู่เฉินซีเรียกคุณมาเหรอครับ?” หรงอวี้เอ่ยถามซูย่างพยักหน้า “เขาบอกว่าคุณปู่ไม่สบายอยากเจอฉัน ฉันก็เลยมาค่ะ”“เขาคิดไม่ซื่อนะสิครับ” น้ำเสียงของหรงอวี้เย็นเยียบ“ใครจะไปรู้ว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่?”“แล้วถ้าแผนของ

“อาจารย์ซูย่างคะ หลังจากที่ได้คุยกับอาจารย์คราวก่อน หนูก็รู้สึกสบายใจขึ้นมากเลยค่ะ อาจารย์รีบกลับมาไว ๆ นะคะ หนูยังมีเรื่องอยากจะระบายให้อาารย์ฟังอีกเยอะเลย”“อาจารย์ซูย่าง ขอบคุณมากนะคะที่ส่งวิทยานิพนธ์ของหนูไปให้ไอดอลดู ท่านตอบอีเมลหนูมาด้วยค่ะ”“อาจารย์ซูย่างครับ ทุกคนเป็นห่วงอาจารย์มากนะ! รีบกลับมาเถอะครับ!”……ถ้อยคำอันอบอุ่นและเป็นกันเองนับร้อยพันหลอมรวมกลายเป็นม่านหมอกในดวงตาของซูย่าง เธอเปิดประตูห้องให้คำปรึกษาด้วยขอบตาที่ชุ่มชื้นทุกอย่างยังคงถูกจัดวางไว้เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เธอสังเกตเห็นว่าตู้เซฟใบที่เคยเสียถูกนำกลับมาวางไว้ที่ตำแหน่งเดิม และมันได้รับการซ่อมแซมจนกลับมาใช้งานได้ดีแล้วเธอนั่งลงประจำที่ เปิดคอมพิวเตอร์ และลงมือทำงานกระทู้ที่เต็มไปด้วยถ้อยคำรุนแรงและบรรยากาศที่เป็นพิษในเว็บบอร์ดถูกลบทิ้งไปจนหมดสิ้น ราวกับว่ามีใครบางคนจงใจเข้ามาจัดการกวาดล้างมันออกไป ตอนนี้ทุกอย่างจึงกลับมาสงบเรียบร้อยและเน้นเนื้อหาทางวิชาการดังเดิมณ สถานีตำรวจหนานเฉิงแม่ฝู่และกู้อวี่หนิงยืนรออยู่หน้าห้องคุมขัง เพียงไม่กี่นาทีถัดมา ประตูบานใหญ่ก็เปิดออก เจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวฝู่หยา