Semua Bab หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Bab 151 - Bab 160

เสียงเพลง Free As A Bird บรรเลงคลอเบา ๆ สร้างบรรยากาศผ่อนคลายภายในโถงจัดเลี้ยง แชมเปญทาวเวอร์สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ เหล่าเซเลบสาวในชุดราตรีหรูหราต่างจับกลุ่มเม้าท์มอยกันอย่างออกรสพวกเธอยืนอยู่กลางแสงสปอตไลท์ เครื่องเพชรบนคอและข้อมือช่วยขับออร่าให้ดูเจิดจ้ากว่าใครผิดกับซูย่างที่ยืนเงียบ ๆ อยู่ในมุมหนึ่ง เธอสวมเดรสกำมะหยี่รัดรูปสีดำสนิท ในฐานะดีไซเนอร์ชุดจีนประยุกต์ตัวแม่แห่งยุค ชุดนี้ถูกออกแบบมาเพื่อดึงความงามแบบคลาสสิกของผู้หญิงเอเชียออกมาได้อย่างไร้ที่ติเธอไม่ได้ประโคมเครื่องเพชรเว่อร์วังเหมือนคนอื่น มีเพียงสร้อยคอมรกตเส้นเดียวที่สวมอยู่ แต่นั่นกลับทำให้เธอดูแพงและมีเสน่ห์จนละสายตาไม่ได้ข้างกายเธอคือหรงอินที่อยู่ในชุดเจ้าหญิงฟูฟ่อง ในมือประคองจานขนมหวานเอาไว้แน่น แม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าภาพของงานเลี้ยงคืนนี้ แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและประหม่าหรงอินยืนห่อไหล่ ผู้คนนับไม่ถ้วนเดินผ่านไปมา ทุกใบหน้าต่างฉีกยิ้มอ่อนโยนให้เธอ แต่ในสายตาของหรงอิน รอยยิ้มพวกนั้นกลับดูบิดเบี้ยวน่ากลัว ราวกับปีศาจที่ซ่อนมีดแหลมคมไว้ข้างหลังสิ่งเดียวที่เธอพึ่งพาได้มีเพียงซูย่าง ใบหน้าที

“ถ้าคุณเฉินกับคุณหนูอีกสองท่านยังไม่หยุดพูดจาว่าร้ายกันอีกล่ะก็ ผมคงต้องขอเชิญให้พวกคุณกลับไปก่อนครับ”“พวกเราไปกันเถอะ” คุณเฉินรีบจากไปด้วยสีหน้าถมึงทึงซูย่างเอาแต่ก้มหน้า เธอไม่รู้เลยว่าควรจะปั้นหน้าอย่างไรเวลาต้องเผชิญหน้ากับหรงอวี้ โดยเฉพาะหลังจากได้ยินประโยคนั้นที่เขาเพิ่งพูดออกมาเธอเอาแต่จ้องมองชายกระโปรงและปลายรองเท้าของตัวเอง ไม่รู้จะแสดงสีหน้าแบบไหนดี“เกือบมีเรื่องกันอีกแล้ว คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?” หรงอวี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเมื่อเห็นว่าซูย่างเงียบไป เขาจึงเรียกเธออีกครั้ง “ย่างย่าง?”“คะ? ฉันฟังอยู่ค่ะ ฉันไม่เป็นไร” เธอตอบกลับไปอย่างคนใจลอยความรู้สึกภายในใจตอนนี้ยุ่งเหยิงตีกันมั่วไปหมดเหมือนเชือกที่พันกันยุ่ง ยิ่งคิด ปมนั้นก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆหรงอวี้หมายความว่ายังไงกันแน่นะ?“เหม่ออะไรอยู่ครับ? เดี๋ยวพองานเริ่มแล้ว ผมขอเชิญย่างย่างเต้นรำสักเพลงได้ไหมครับ?”ซูย่างยังคงจมอยู่ในห้วงความคิด ถ้าหากคุณเฉินเอาคำพูดนั้นไปป่าวประกาศ จะทำให้เขาเดือดร้อนหรือเปล่า?“ย่างย่าง?” หรงอวี้กดเสียงหนักขึ้นเพื่อเรียกสติ“คะ? ว่าไงนะคะ?”“ผมถามว่า อีกเดี๋ยวผมขอเชิญ

คืนนี้บ้านตระกูลฝู่ไม่สงบสุขเอาเสียเลย ต้นเหตุมาจากข่าวลือที่ฝู่หยาฮุ่ยได้ยินมาเธอรีบยื่นหน้าจอโทรศัพท์ไปตรงหน้าทั้งสามคนที่กำลังนั่งล้อมวงกินข้าวอยู่ “แม่! พี่ พี่สะใภ้ รีบดูนี่เร็ว!”บนหน้าจอปรากฏภาพชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเต้นรำ ทั้งสองโอบกอดกัน ชายกระโปรงของฝ่ายหญิงปลิวไสวแม้รอบข้างจะมีผู้คนมากมายเต้นรำอยู่ แต่ฝู่เฉินซีก็จำได้ในทันทีว่านั่นคือซูย่างกับหรงอวี้ตะเกียบในมือที่กำลังคีบอาหารสั่นไหว เขานิ่งเงียบแล้วซดน้ำซุปคำหนึ่งกู้อวี่หนิงสังเกตเห็นสีหน้าของเขา จึงเอ่ยขึ้นอย่างมีนัยว่า “ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร สองคนนั้นก็ตัวติดกันตลอดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”แม่ฝู่กระแทกตะเกียบลงด้วยความโมโห พลางแค่นเสียงหึ “ฉันว่านะ ซูย่างหย่ากับแกไปไม่ทันไรก็ไปสนิทกับคนตระกูลหรงแล้ว แกก็ยังไม่เชื่ออีกว่ามันคบชู้ตอนแต่งงาน แถมยังหน้าใหญ่ให้เงินไปตั้งสี่ร้อยล้าน ทั้งบ้านทั้งรถ รีบไปทวงคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!”พอเห็นแม่พูดเรื่องเงิน ฝู่หยาฮุ่ยก็ลอบมองฝู่เฉินซี หวังจะให้พี่ชายรีบไปทวงเงินคืนมา เพราะแม่ฝู่เคยรับปากไว้ว่าถ้าได้เงินก้อนนั้นคืนมาจะยกให้เธอฝู่เฉินซีวางตะเกียบลง พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “เรื่

เธอมักจะระแวงว่ามีคนปองร้าย มองใครต่อใครเป็นคนเลวไปเสียหมดแต่ในใจเธอกลับสังหรณ์ว่า เรื่องมันไม่ได้จบแค่การลักพาตัว“ตอนที่อินอินถูกลักพาตัวไป ผมตามหาอยู่นานมาก พอเจอตัว เธอก็มีอาการเหมือนวันที่โรคกำเริบนั่นแหละครับ เหมือนคนเสียสติไปแล้ว จำผมไม่ได้ด้วยซ้ำ จิตใจเธอแตกสลายอยู่หลายวัน ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวทุกคืน”ซูย่างขมวดคิ้วมุ่น “เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ หรือว่าหรงอิน...”หรงอวี้ยิ้มอย่างจนใจ “ไม่ใช่หรอกครับ เธอแค่ไปเห็นฉากที่พวกมันทรมานคนอื่นเข้า ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวน เห็นเลือดนองเต็มพื้น เธอเคยบอกจิตแพทย์ว่าแค่หลับตาก็เห็นแต่เลือด โลกทั้งใบกลายเป็นสีแดงฉาน ต่อมามีครั้งหนึ่งที่เธอสติแตกจนช็อกหมดสติไปหลายวัน พอฟื้นขึ้นมาก็ลืมเรื่องนั้นไปหมด แต่กลายเป็นคนขวัญอ่อน ผมรู้ดีว่าเธอยังไม่หายดี”ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง…มิน่าล่ะหรงอินถึงได้ขี้กลัวนัก “คุณหรงคะ อินอินน่าจะใช้สัญชาตญาณเลือกที่จะลืมเรื่องเลวร้ายพวกนั้น ฉันรู้แล้วค่ะว่าควรทำยังไงต่อ”ก่อนหน้านี้เธอเคยถามหรงอวี้แล้ว แต่เขาไม่ยอมบอก คงเพราะมีความกังวลบางอย่างเมื่อรถแล่นมาถึงใต้คอนโด ขณะที่เธอกำลังจะก้าวลงจากรถ หรงอวี้ก็ค

กู้อวี่หนิงพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “เมื่อสักครู่มีตำรวจมาคุมตัวเฉินซีไปค่ะ เห็นบอกว่าข้อหาบุกรุกเคหสถาน!”“เฉินซีก็อยู่บ้านตลอดไม่ใช่เหรอ? จะไปบุกรุกบ้านใครได้ยังไง?”“หลังทานข้าวเขาก็ดูใจลอยตลอดเลยค่ะ พอเกือบห้าทุ่มก็ออกไปข้างนอก ถามก็ไม่ยอมบอกว่าจะไปไหน” กู้อวี่หนิงนึกถึงท่าทางเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่างของฝู่เฉินซีเมื่อครู่ จู่ ๆ ก็เกิดสังหรณ์ใจขึ้นมาหรือว่าเขาจะไปหา?ณ มหาวิทยาลัยเอซูย่างได้รับอีเมลฉบับหนึ่งจากหลินจิ่นที่อยู่ประเทศเอ็ม ตั้งแต่ครั้งก่อนที่หลินจิ่นได้อ่านวิทยานิพนธ์ของเธอ ทั้งสองก็แลกเปลี่ยนความรู้เรื่องงานวิจัยทางจิตวิทยาผ่านอีเมลกันอยู่บ่อยครั้งอีเมลฉบับล่าสุดนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการตีพิมพ์ผลงาน หลินจิ่นเห็นว่างานวิจัยของเธอสามารถนำไปลงในวารสารจิตวิทยาได้เลย อันที่จริงเมื่อก่อนเธอก็เคยคิดเรื่องนี้ไว้เหมือนกัน แต่ยังไม่ทันสำเร็จก็แต่งงานเสียก่อน หลังแต่งงานก็ยอมทิ้งทั้งหน้าที่การงานและอนาคต ทำให้ทุกอย่างต้องหยุดชะงักไปกลางคันพอตอนนี้หลินจิ่นเอ่ยปากขึ้นมา เธอก็เริ่มมีไฟอีกครั้งทว่าเพิ่งจะพิมพ์ไปได้ไม่กี่ตัวอักษร ฝู่หยาฮุ่ยก็พาแม่ฝู่บุกเข้ามาในห้อง โดยมีก