All Chapters of หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Chapter 221 - Chapter 230

ภายในงาน ฝู่เฉินซียังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าไล่ตามไปก็ถูกกลุ่มนักข่าวปิดล้อมเส้นทาง เทียบกับคนอื่นแล้ว พวกเขารู้สึกอยากขุดคุ้ยเรื่องราวของกู้อวี่หนิงมากกว่า"คุณฝู่ครับ ขอถามหน่อยครับว่าคุณรู้เรื่องที่ภรรยาคุณทำร้ายร่างกายผู้อื่นมากน้อยแค่ไหนครับ?""เรื่องนี้คุณเป็นคนบงการหรือเปล่า? หรือว่าคุณเองก็ไม่รู้เรื่องด้วยครับ?""จากสิ่งที่คุณเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ พวกเราสามารถสรุปได้ไหมครับว่า แท้จริงแล้วคุณหนูกู้ต่างหากที่เป็นมือที่สามแทรกแซงชีวิตการแต่งงานของคุณกับคุณซู?""คุณฝู่ครับ สำหรับเรื่องฉีกทะเบียนสมรสกลางงานแต่งที่คุณพูดถึง เราจะถือว่าคุณหนูกู้เจตนาใส่ร้ายได้ไหมครับ?"...หรงอวี้ไล่ตามออกไปจนถึงลานจอดรถ ซูเมี่ยนเองก็หยุดเท้าลง หมุนตัวกลับมาเงื้อหมัดชกเข้าที่ใบหน้าของหรงอวี้เต็มแรง "ไสหัวไป! อย่าได้มาเข้าใกล้ย่างย่างอีกเด็ดขาด"แววตาคู่นั้นฉายชัดถึงความรังเกียจและความเย็นชาอย่างยากต่อการอธิบายซูย่างยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้สติกลับคืนมา "พี่คะ! อย่าทำอะไรเขานะ! เขาช่วยฉันมาตลอดเลยนะ!"ซูเมี่ยนแค่นหัวเราะเยาะหยัน ก่อนจะซัดกำปั้นใส่ไปอีกหมัด "ฉันเตือนนายแล้วใ

ซูย่างหยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ซึ่งก็คือรายงานการรักษาของหรงอินซ่งเจ๋อรับไปเปิดอ่านดู ไม่นานก็วางเอกสารไว้ด้านข้าง "ตอนอยู่ประเทศเอ็ม หลินจิ่นเคยพูดเรื่องนี้กับผม หรงอินมีปมในใจเพราะเหตุการณ์ลักพาตัวเมื่อหลายปีก่อน กรณีแบบนี้พบเห็นได้ไม่น้อยครับ แต่ที่หาได้ยากน่าจะเป็นภาวะที่จิตใต้สำนึกของเธอเกิดความสับสนเรื่องห้วงเวลาเมื่อได้รับแรงกระตุ้น""ดูจากสภาพการณ์ในตอนนั้น ข้างกายเธอไม่น่าจะมีคนที่ไว้ใจได้เลย หลังจากที่ได้เห็นภาพความรุนแรงต่าง ๆ จิตใต้สำนึกจึงสั่งการให้ตัดความทรงจำทิ้งเพื่อปกป้องตัวเอง""แต่เมื่อเธอถูกกระตุ้น จิตใต้สำนึกจึงย้อนกลับไปสู่สภาวะในตอนนั้นอีกครั้ง ซึ่งสิ่งที่ต่างออกไปจากเหตุการณ์ลักพาตัวก็คือ เธอมีคุณอยู่ด้วย""ผมเห็นในรายงานว่าแนวคิดของคุณกับหลินจิ่นคือการรับรู้ผิดเพี้ยน เวลาที่ขาดความมั่นคงทางจิตใจ เธอก็จะดึงตัวคุณซึ่งเป็นคนที่เธอไว้ใจที่สุดในปัจจุบันเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นด้วย สมมติฐานนี้มีความเป็นไปได้ครับ แต่ทิศทางการรักษาของพวกคุณมีจุดบอดอยู่จุดหนึ่ง หรือจะเรียกว่ามันเป็นความย้อนแย้งในตัวเองก็ได้""จุดบอดเหรอคะ?" ซูย่างมองซ่งเจ๋อด้วยความสงส

ซูย่างรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา เธอยืนเกาะขอบหน้าต่างแล้วหัวเราะเบา ๆ “พูดอย่างกับไม่ได้เจอกันเป็นชาติ”“สามวันแล้วนะ คุณไม่คิดถึงผมบ้างหรือไง?”“เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วนี่” ซูย่างนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “คิดถึงสิ”เธออยากจะสัมผัสใบหน้าเขา อยากซบลงบนอกแกร่งเพื่อฟังเสียงหัวใจที่เต้นอย่างหนักแน่น และกุมมือหนาที่แสนอบอุ่นคู่นั้นแต่ตอนนี้ สิ่งที่ทำได้มีเพียงแนบมือลงบนกระจกหน้าต่างที่เย็นเฉียบ ไม่อาจข้ามผ่านระยะห่างสี่ชั้นลงไปสัมผัสมือที่ยื่นออกมาหาเธอได้“จับไม่ถึงค่ะ” เธอพูดเสียงเบาหรงอวี้เปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับ หยิบตุ๊กตาออกมาตัวหนึ่ง เป็นหมีสีชมพู “น่ารักไหม?”“น่ารักค่ะ แต่ฉันเอาไม่ได้” ซูย่างรู้สึกเศร้าใจขึ้นมา“ลองไปหาดูสิครับว่ามีเชือกไหม” หรงอวี้แนะนำซูย่างรื้อค้นข้าวของอยู่นาน ในห้องไม่มี เธอจึงเข้าไปหาในห้องน้ำอยู่อีกพักใหญ่ เกือบจะถูกจับได้เสียแล้ว แต่ในที่สุดก็เจอเชือกเธอหย่อนเชือกลงไปจากชั้นสี่ แล้วดึงเจ้าหมีสีชมพูที่ถูกมัดไว้กลับขึ้นมา เธอรู้สึกว่าตุ๊กตาตัวนี้ช่างเหมือนตัวเธอไม่มีผิดเธอถูกมัดเอาไว้ และปลายเชือกก็อยู่ในมือของซูเมี่ยนเธอกอดตุ๊กตาหมีแล้วโบ

ที่หน้าสถานีตำรวจ ฝู่เฉินซีมองดูกู้อวี่หนิงที่ถูกพาตัวออกมาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าเต็มทีจวบจนตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องพรรค์นั้นจะเป็นฝีมือของกู้อวี่หนิง เขาเคยนึกสงสัยฝู่หยาฮุ่ย เคยระแวงแม่ของตัวเอง แต่ไม่เคยมีความคิดที่จะสงสัยกู้อวี่หนิงเลยแม้แต่น้อยนั่นเป็นเพราะเขาเชื่อมั่นในตัวเองมากเกินไป มั่นใจว่าสามารถกุมหัวใจของกู้อวี่หนิงเอาไว้ได้ และมั่นใจว่ากู้อวี่หนิงที่เขารู้จักนั้นเป็นคนจิตใจดีมาโดยตลอด“เฉินซี ในที่สุดฉันก็ได้ออกมาแล้ว” กู้อวี่หนิงขอบตาแดงก่ำ พยายามจะเอื้อมมือไปจับมือของฝู่เฉินซีแต่กลับถูกฝู่เฉินซีเบี่ยงตัวหลบ เขามีท่าทีรำคาญใจเล็กน้อย “ออกมาแล้วก็รีบขึ้นรถเถอะ”กู้อวี่หนิงไม่อยากจะเชื่อกับท่าทีนั้น พอขึ้นรถเธอก็รีบอธิบายทันที “เฉินซี ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณซูเลยนะคะ ฉันแค่จะสั่งสอนเธอนิดหน่อย แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักหน่อย!”“เรื่องในอินเทอร์เน็ตพวกนั้นคุณเป็นคนโพสต์ใช่ไหม?” ฝู่เฉินซีถามเสียงเย็นกู้อวี่หนิงปาดเหงื่อ “ฉันก็แค่พูดความจริง สิ่งที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น ฉันผิดไปแล้วค่ะ ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วนะเฉินซี ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพ

น้ำตาของซูย่างไหลรินออกมาทันที “หรงอวี้! คุณทำอะไรน่ะ?”ทันใดนั้น หรงอวี้ก็โน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเธอ น้ำเสียงเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ “ทำไมไม่บอกผม? แค่โทรหาผมสักสาย คุณก็ไม่อยากทำงั้นเหรอ? คุณคิดจะทิ้งผมไปใช่ไหม?”ซูย่างมองเขาด้วยแววตาที่ทั้งจนปัญญาแต่ก็หนักแน่น “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น ฉันไม่ได้อยากไป”หรงอวี้คลายอ้อมกอดจากเธอ แล้วเดินไปที่เตียงซูย่างถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะขยับกลับมานั่งลงที่ขอบเตียง ความรู้สึกในใจสับสนปนเปไปหมด“แล้วทำไมถึงไม่บอกผม?”ซูย่างหันข้างให้เขา พึมพำเสียงเบา “ฉันกลัวว่าฉันจะร้องไห้”ถ้าไม่เห็นหน้าหรงอวี้ เธอก็จะเข้มแข็งและกล้าหาญ ไม่เกรงกลัวสิ่งใดแต่พอได้เห็นหน้าเขา เธอก็อดไม่ได้ที่จะอยากพึ่งพิงเขา จนแทบไม่มีความมั่นใจเหลือเลยว่าจะยังเชื่อฟังคำพูดของลูกพี่ลูกน้องได้อีกไหมหรงอวี้ดึงซูย่างเข้ามากอดแน่น สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมของเธอ ไม่รู้ว่าควรจะยิ้มออกมาหรือทำหน้าตึงใส่เธอต่อไปดีสุดท้ายเขาก็ใจแข็งทำหน้าบึ้งต่อไปไม่ไหว ริมฝีปากของซูย่างยังคงมีรอยแดงจาง ๆ จากการถูกขบเม้มเมื่อครู่ เขาจึงแนบริมฝีปากลงไปอีกครั้งซูย่างวาดแขนโอบรอบคอเขา ความร้อน