All Chapters of หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Chapter 231 - Chapter 240

คราวนี้เธอยังคงใช้วิธีดำดิ่งสู่จิตใต้สำนึก เพียงแต่ในห้วงภวังค์นั้นจะไม่มีเธอเข้าไปเกี่ยวข้องอีกซูเมี่ยนตั้งใจยกห้องทำงานของตนเพื่อให้หรงอินเข้ารับการรักษาโดยเฉพาะ เขาหรี่ไฟลงจนสลัวจัดแจงให้หรงอินนั่งลงบนโซฟา บรรยากาศทุกอย่างถูกจัดวางให้เหมือนกับตอนอยู่ที่มหาลัยไม่มีผิด“อินอิน หลับตาลง จินตนาการว่าตนเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไพศาล รอบกายมีแต่ผืนทรายสีเหลืองสุดลูกหูลูกตา และไกลออกไปมีพายุหมุนลูกใหญ่กำลังพัดตรงเข้ามาหาเธอ”“เธอรู้สึกถึงสายลมพัดผ่าน แสงแดดอุ่น ๆ ตกกระทบลงบนร่าง ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดหรืออึดอัดใด ๆ มีเพียงความเหนื่อยล้าที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ความเพลียนั้นทำให้เธอทิ้งตัวลงนอนแผ่ไปบนผืนทรายที่นุ่มละเอียด...”หรงอินหลับตาพริ้ม คิ้วที่เคยขมวดมุ่นค่อย ๆ คลายออกซูย่างยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ในส่วนลึกที่สุดของทะเลทราย เธอมองเห็นอูฐตัวหนึ่ง มันเห็นเธอแล้ววิ่งตรงเข้ามา มันเข้ามาเพื่อขอความช่วยเหลือ หรือต้องการจะทำร้ายเธอ?”“ทำร้าย มันอยากจะทำร้ายหนู”“ได้ แต่เธอหลบมันได้ ทันใดนั้นก็มีกลุ่มนายพรานจับตัวเธอไป เธอตะโกนร้องขอความช่วยเหลือสุดเสียง แล

ฝู่เฉินซีมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง จู่ ๆ สติก็หลุดลอยไปในวินาทีสุดท้าย แล้วเผลอหลุดปากเรียกชื่อ... ซูย่าง“ขอโทษนะ” มาถึงขั้นนี้แล้ว นอกจากคำคำนี้ เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรได้อีกกู้อวี่หนิงไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้ เธอกรีดร้องร้องไห้ปานจะขาดใจ มองฝู่เฉินซีผ่านม่านน้ำตาที่นองหน้า “เฉินซี ทำไมคะ? ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้? ทำไมต้องเป็นตอนอยู่บนเตียงแล้วเรียกชื่อเธอ? หรือว่าคุณเสียใจที่แต่งงานกับฉัน เสียใจที่หย่ากับเธออย่างนั้นเหรอ?”“เปล่า ผมไม่เคยเสียใจที่แต่งงานกับคุณเลย” ฝู่เฉินซีพยายามจะเข้าไปโอบกอดกู้อวี่หนิง แต่กลับถูกเธอผลักไสออกมาอย่างแรง“ถ้าไม่เสียใจ แล้วทำไมเมื่อกี้คุณถึงเรียกชื่อเธอล่ะ? หรือว่าคุณหลงรักเธอเข้าแล้ว?” ดวงตาของกู้อวี่หนิงแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นฝู่เฉินซีรีบส่ายหน้า “อวี่หนิง เมื่อกี้ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เหมือนสติมันเบลอไปชั่ววูบ ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายจิตใจคุณเลยจริง ๆ นะ”แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจสภาวะจิตใจของตน เพียงแค่ได้ยินเสียงครวญครางของกู้อวี่หนิง เขากลับหวนนึกถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดช

ซูย่างยังคงอยู่ที่เดิม พลางครุ่นคิดถึงคำพูดเมื่อครู่ของซูเมี่ยน ครั้งที่สองคืออะไรกันแน่? ครั้งแรกคือตอนที่เธอแต่งงานกับฝู่เฉินซีอย่างนั้นหรือ?แต่เธอจำได้ว่าตอนที่เอ่ยปากเรื่องแต่งงาน พี่ก็ไม่ได้มีท่าทีคัดค้านรุนแรงอะไร เพียงแต่ภายหลังพอเห็นความตั้งใจแน่วแน่ของเธอ ถึงได้ยอมเปิดใจให้เธอลองคบหากับฝู่เฉินซีดูจริง ๆถ้าอย่างนั้นที่ลูกพี่ลูกน้องพูดถึง หมายถึงหรงอวี้จริง ๆ หรือ?ขวดไวน์แดงถูกซูเมี่ยนหยิบออกไปแล้ว เหลือเพียงไวน์ก้นแก้วปริมาณเล็กน้อย เธอจึงยกแก้วขึ้นเลียนแบบท่าทางของซูเมี่ยนเมื่อครู่ แล้วดื่มรวดเดียวจนหมดพอกลับถึงห้อง เธออาศัยความมึนเมาเล็กน้อยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอที่เปิดค้างไว้คือห้องแชทระหว่างเธอกับหรงอวี้ ผ่านไปเพียงแค่สามวัน แต่บทสนทนาของพวกเขากลับสั้นลงยิ่งกว่าเดิม มีเพียงไม่กี่บรรทัด แถมข้อความที่เธอส่งไปวันนี้ก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับเลย“อยู่ไหมคะ?”“ไปทำงานแล้ว”“คิดถึงฉันไหม?”ข้อความที่เธอส่งไป ทุกประโยคล้วนอัดแน่นด้วยความคิดถึง แต่กลับไร้สัญญาณตอบรับ เธอมองประโยคคำถามเหล่านั้น หรือว่าเธอจะเผลอไปล่วงเกินอะไรเขาเข้า?ซูย่างรู้สึกราวกับย้อนกลับไปใน

“แน่นอนอยู่แล้ว ปู่ของหนูคิดถึงหนูมาก” คุณปู่หรงหันไปมองคุณปู่เวินเวินจ่านมองดูคนเฒ่าทั้งสองท่านแล้วยิ้มออกมา “ไม่ไปไหนแล้วค่ะ จากไปนานขนาดนี้ หนูเองก็คิดถึงทุกคนเหมือนกัน พี่หรงอวี้คิดถึงฉันไหมคะ?”หรงอวี้พยักหน้าส่ง ๆ อย่างใจลอย ในหัวของเขาเอาแต่ครุ่นคิดถึงสายที่เขาไม่ได้รับเมื่อครู่นี้เวินจ่านยิ้มกว้างจนตาหยี “คุณปู่หรงคะ หนูกลับมาคราวนี้จะไปหาคุณปู่บ่อย ๆ นะคะ ถึงตอนนั้นคุณปู่ห้ามรำคาญหนูนะ”“ฉันจะรำคาญได้ยังไงกัน!” คุณปู่หรงยิ้มกล่าวที่หน้าประตูมหาลัยเอ สีหน้าของซูเมี่ยนเคร่งขรึมดำทะมึนราวกับพายุตั้งเค้า เลิกเรียนผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่เขาโทรหาซูย่างหลายสายเธอก็ไม่รับเลยยัยเด็กคนนี้ต้องจงใจแกล้งปั่นหัวเขาอีกแน่ ๆแต่พอรอต่ออีกสักพักเขาก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ ยัยหนูของเขาต่อให้อยากจะแกล้งเขาจริง ๆ ก็คงไม่ใช้วิธีแบบนี้เขารีบไปสอบถามกับรปภ. ทางรปภ. จึงลองโทรไปที่ห้องให้คำปรึกษาแต่ก็ไม่มีคนรับสาย ซูเมี่ยนยิ่งรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี จึงรีบบุกลงไปที่ห้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา แต่กลับไม่พบใครเลย ข้าวของของซูย่างถูกเก็บเรียบร้อย กระเป๋าและของใช้อื่น ๆ ก็หายไปหมดเห็นได้

พูดจบเขาก็เดินออกจากคฤหาสน์ไปโดยไม่หันกลับมามอง มีเสียงเรียกของกู้อวี่หนิงดังมาจากเบื้องหลัง “คุณจะไปไหน?”เขาไม่สนใจและไม่มีอารมณ์จะสนใจด้วย เขาโทรหาซูเมี่ยนเมื่อขึ้นรถมาแล้ว จิตใจของเขาก็ยากจะสงบลงได้ เขาพยายามอย่างที่สุดที่จะควบคุมอารมณ์ ไม่คิดถึงซูย่าง ไม่คิดเรื่องที่เธอหายตัวไป แต่ยิ่งพยายามห้ามใจไม่ให้คิดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอดคิดเตลิดไปในทางนั้นไม่ได้สายของซูเมี่ยนไม่ว่าง น่าจะกำลังคุยกับคนอื่นอยู่ เขาอดไม่ได้ที่จะโทรหาซูย่างอีกหลายสาย แต่ก็ติดต่อไม่ได้เลยเธอหายไปไหนกันแน่? ไปหาหรงอวี้ตามที่กู้อวี่หนิงบอกจริง ๆ หรือว่าถูกใครจับตัวไป?ความมืดมิดปกคลุมไปทั่ว เธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน รับรู้ได้เพียงข้อมือทั้งสองข้างถูกมัดติดกันแน่น ปากก็ถูกอุดไว้ ร่างกายปวดร้าวไปหมดอย่างยากจะบรรยายเธอได้ยินเสียงคนคุยกันด้วยความหวาดกลัว “ลูกพี่ นังนี่หน้าตาสวยขนาดนี้ พวกผมชักจะอดใจไม่ไหวแล้วนะ!”“หุบปาก! เราแค่รับเงินมาทำงาน อะไรที่ไม่ได้สั่งอย่าทำ อีกอย่างงานนี้เงินดีมาก ถ้าแกยังคิดเรื่องพรรค์นั้นอีก ก็ไสหัวไปซะตั้งแต่ตอนนี้”ใครกัน?คนที่จับตัวเธอมาคือใคร?แล้วใครเป็นคนจ้างวาน?เธอไ