All Chapters of หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Chapter 241 - Chapter 250

คนอื่นๆ ที่เหลือระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที เหมือนกำลังเย้ยหยันเธอ “เธอนี่ตลกชะมัด ยัยนั่นจะบ้าก็บ้าไปสิ ขอแค่ไม่ตายก็พอ”ซูย่างชะงักไปครู่หนึ่ง จริงสินะ คนพวกนี้โหดเหี้ยมอำมหิต เธอจะเอามาตรฐานของคนปกติไปวัดการกระทำของคนพวกนี้ได้ยังไงเธอจึงเปลี่ยนวิธีเจรจาใหม่ “พวกแกฟังฉันนะ เธอคือคุณหนูตระกูลหรง น้องสาวแท้ ๆ ของคุณชายสามหรง ส่วนฉันก็เป็นคุณหนูตระกูลซู ถ้าพวกแกทำเพื่อเงิน พวกเราจ่ายให้ไม่อั้นแน่นอน เผลอ ๆ จะให้มากกว่าคนที่จ้างพวกแกมาหลายเท่าด้วยซ้ำ แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องเงิน พวกแกยิ่งต้องปล่อยพวกเราไป เพราะสิ่งที่เจ้านายแกทำได้ คุณชายสามหรงก็ทำได้เหมือนกัน หรือต่อให้เป็นเรื่องที่ยากแค่ไหน คุณชายสามหรงก็จัดการให้ได้”เธอพูดหว่านล้อมขนาดนี้ก็เพื่อหวังจะเกลี้ยกล่อมให้พวกเขากลับใจ แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้ผลคนพวกนั้นยังคงทำตามคำสั่งเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เธอทำได้เพียงกวาดตามองสภาพภายในห้อง พยายามหาลู่ทางเผื่อจะหนีออกไปได้“เธอคิดว่าพวกเราเป็นพวกอันธพาลข้างถนนกระจอก ๆ ที่ใครให้เงินเยอะกว่าก็พร้อมจะย้ายฝั่งงั้นเหรอ? ขอร้องเถอะ วงการนี้มันมีกฎของมันอยู่นะ ถ้าถูกเหยื่อซื้อตัวได้ง่าย ๆ ต่อไปใคร

ซูย่างมองดูหรงอินด้วยความตื่นตระหนก หากไม่รีบหยุดหรงอินไว้ตอนนี้ เธอไม่รู้เลยว่ากลุ่มคนที่มีท่าทางดุร้ายราวกับเพชฌฆาตพวกนี้จะทำอะไรลงไปบ้างเธอรีบคว้าจับมือของหรงอินเอาไว้ทันที แม้ว่าตัวเธอเองจะถูกข่วนจนหลังมือและท่อนแขนเต็มไปด้วยบาดแผล แต่เธอก็รู้ดีว่าจะถอยไม่ได้ จึงออกแรงยึดข้อมือของหรงอินไว้แน่นแม้จะพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มี แต่เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงที่รูปร่างบอบบางพอ ๆ กับหรงอิน ยิ่งในตอนนี้หรงอินกำลังสติแตก พละกำลังจึงมหาศาลกว่าปกติหลายเท่าตัว“ฟังฉันนะ! อินอิน ฉันอยู่นี่ เธอเห็นฉันไหม? ฉันอยู่ตรงนี้กับเธอ ไม่ต้องกลัวนะ ตกลงไหม?” ซูย่างแทบจะยื้อยุดมือของอีกฝ่ายเอาไว้ไม่อยู่เธอขยับเข้าไปใกล้ใบหูของหรงอินแล้วพูดย้ำประโยคเดิมซ้ำ ๆ จนกระทั่งถึงครั้งที่สาม หรงอินจึงหยุดกรีดร้องและค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง“พี่ซูย่าง?” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวซูย่างพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัวนะ”หยาดน้ำตาไหลรินออกจากหางตาของหรงอิน เธอมองดูคนตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาแต่ก็พยายามเอ่ยเตือนอย่างระมัดระวัง “พี่ซูย่าง พวกเขาจะฆ่าพี่ พวกเขาจะฆ่าพี่

เมื่อครู่ตอนที่คนกลุ่มนั้นกรูเข้ามา เธอสังเกตเห็นแล้วว่าประตูเหล็กบานนี้ถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่เส้นหนาเท่าแขน และมีแม่กุญแจขนาดใหญ่คล้องล็อกเอาไว้เธอไม่มีทางหนีออกไปได้เลย ยิ่งต้องพาหรงอินที่กำลังอาการกำเริบไปด้วยก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เธอทรุดตัวลงนั่งอย่างเงียบงัน พี่ชายจะต้องมาช่วยเธอแน่ หรงอวี้... ไม่ว่าใครจะมาช่วยก็ได้ทั้งนั้น ครั้งนี้เธอจนปัญญาแล้วจริง ๆ ได้แต่ฝากความหวังไว้ที่พี่ชายเท่านั้นทว่าสิ่งเดียวที่ทำให้เธอกระวนกระวายใจคือ ทำไมหรงอวี้ถึงไม่รับสาย เขารู้หรือเปล่าว่าเธอเกิดเรื่องขึ้นแล้ว?หัวหน้ากลุ่มที่อยู่ห้องข้างๆ รับโทรศัพท์ หลังจากตอบรับคำว่าครับอยู่หลายครั้ง แววตาของเขาก็พลันฉายแววอำมหิตขึ้นมาเขากวาดตามองลูกน้องอีกหลายคน แล้วเดินตรงเข้ามาทันทีเคร้ง!แม่กุญแจร่วงหล่นลงพื้นซูย่างลุกขึ้นยืนมองพวกเขาด้วยท่าทีระแวดระวัง “จะทำอะไร?”เธอถอยหลังไปสองก้าว เอาตัวเข้าบังหรงอินไว้ ไม่รู้ว่าคนพวกนี้คิดจะทำอะไรกันแน่“นังตัวดี ก็จะสั่งสอนเธอไงล่ะ!” หนึ่งในชายฉกรรจ์พูดเสียงเหี้ยมเกรียม ลูกน้องอีกหลายคนที่อยู่ด้านหลังพุ่งเข้ามาหมายจะลากตัวหรงอินออกไป แต่ถูกซูย่างขวางเอาไว้

ยังไม่ทันจะได้ก้าวเข้าไป ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำก็อุ้มหญิงสาวคนหนึ่งเดินสวนออกมา สีหน้าของเขาเย็นชาอย่างถึงที่สุด“ย่างย่าง!”“เธอเป็นยังไงบ้าง? เป็นอะไรมากไหม?”บอดี้การ์ดด้านหลังซูเมี่ยนพุ่งเข้ามาผลักเขาออกไปอย่างแรง ซูเมี่ยนเพียงปรายตามองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ “ยังไม่ตาย”หรงอวี้เข้าไปขวางหน้าเขาไว้ “ผมจะพาเธอไปเอง”“หึ น่าขำสิ้นดี คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดประโยคนี้? ตอนที่เธอโทรหาคุณ ทำไมคุณถึงไม่รับสาย?” ซูเมี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน“ผม...” หรงอวี้พูดไม่ออกบอดี้การ์ดเดินผ่านข้างกายเขาไป ในอ้อมแขนนั้นคือหรงอิน“คุณก็รู้ว่าตอนนี้คนเดียวที่จะช่วยเยียวยาหรงอินได้คือเธอ คุณยังจะพาตัวหรงอินกลับไปอีกเหรอ?” ซูเมี่ยนเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉย“ขอโทษด้วย เป็นความสะเพร่าของผมเอง” หรงอวี้หลุบตาลงซูเมี่ยนพูดหยัน “ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามาพ่นคำสัญญาพล่อย ๆ ต่อหน้าผมอีก แล้วก็ อย่าโผล่หน้ามาให้ย่างย่างเห็นอีก!”เขาอุ้มซูย่างขึ้นรถของตัวเองอย่างแข็งกร้าว โดยมีเหล่าบอดี้การ์ดกันท่าไม่ให้หรงอวี้เข้าใกล้ก่อนไป ซูเมี่ยนทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงดุดันว่า “คุณน่าจะรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าใครเป็นคนทำ? หืม?”“ออ

เป็นเพราะคนที่ไปรับมาจากสนามบินคนนั้นหรือเปล่า? คนคนนั้นเป็นใครกันแน่?“ย่างย่าง วันนั้นผมมีธุระสำคัญมากจริง ๆ ก็เลยไม่ได้รับสาย” หรงอวี้พยายามอธิบายซูย่างยิ้มจาง ๆ “ธุระสำคัญ? ธุระอะไรคะ?”“เพื่อนคนหนึ่งกลับมาจากต่างประเทศ”“คนคนนั้นเป็นใคร? คุณไปอยู่เป็นเพื่อนใครกันแน่?” ซูย่างยันตัวลุกขึ้นมองเขาด้วยความไม่เข้าใจจนกระทั่งหรงอวี้เอ่ยปาก “ครอบครัวเราสนิทกันมาหลายรุ่น ขอโทษนะ ผมไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ไม่อย่างนั้นผมคง...”“คงจะทำไม? เพื่อนสมัยเด็กงั้นเหรอ? ฉันเข้าใจแล้ว คุณไปเถอะ” แววตาของซูย่างค่อย ๆ เย็นชาลงที่แท้ก็เหมือนกันหมด ฝู่เฉินซีเป็นยังไง หรงอวี้ก็เป็นอย่างนั้นมิน่าล่ะ ลูกพี่ลูกน้องถึงคอยบอกอยู่ตลอดว่าหรงอวี้ไม่ใช่คนดี บอกให้เธออย่าเข้าใกล้เขา ตอนนี้ดูเหมือนจะมีแต่เธอเองที่โดนปิดหูปิดตาอยู่คนเดียวบางทีที่ลูกพี่ลูกน้องห้ามเธอเอาไว้ อาจเป็นเพราะเขารู้เรื่องเพื่อนสมัยเด็กคนนี้อยู่แล้วก็ได้พอรักแรกของฝู่เฉินซีกลับมา เธอก็ต้องเก็บข้าวของหลีกทางให้ นึกว่าเจอหรงอวี้แล้วจะต่างออกไป ไม่คิดเลยว่าจะจบอีหรอบเดิมในเมื่อมีคนในใจอยู่แล้ว ทำไมต้องเข้ามาวุ่นวายกับเธอด