Semua Bab หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Bab 251 - Bab 260

“ไม่ได้นะ! อาการของอินอิน...” ซูย่างตระหนักดีว่าสภาพจิตใจของหรงอินไม่ปกติ ทว่าหลายปีมานี้ต่อให้หรงอวี้จะพยายามเสาะหาหมอมากหน้าหลายตามาทำการรักษาหรงอิน ก็ล้วนสูญเปล่าทั้งสิ้นเธอจะยอมแพ้ไม่ได้ ในเมื่อยามที่อาการกำเริบ หรงอินจำได้เพียงเธอแค่คนเดียวเท่านั้นเมื่อสบสายตามุ่งมั่นของซูย่าง ซูเมี่ยนก็ล่วงรู้ถึงการตัดสินใจของหญิงสาว “พี่ไม่บังคับเธอหรอก ไตร่ตรองให้ดีแล้วกัน”“ขอบคุณค่ะพี่” ซูย่างกล่าวตอบด้วยความซาบซึ้งใจณ ตระกูลฝู่ฝู่เฉินซียังคงกังวลเรื่องซูย่างอยู่ตลอด เขาไม่รู้เลยว่าเธอออกมาได้แล้ว จนกระทั่งได้สอบถามอธิการบดีหลิน จึงได้ความว่าซูย่างออกมาแล้วจริง ๆ ทั้งยังลางานไว้อีกด้วยฝู่เฉินซีวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะพลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก เป็นจังหวะเดียวกับที่กู้อวี่หนิงเดินออกมาจากห้องน้ำและเห็นเขาเพิ่งวางสายพอดี จิตใต้สำนึกของเธอจึงพาลนึกไปถึงซูย่างอีกครั้งคราวก่อนตอนที่พาฝู่เฉินซีไปเยี่ยมพ่อกับแม่ เพราะเขาปลีกตัวกลับมาก่อนดื้อ ๆ จึงทำให้ท่านทั้งสองไม่พอใจอยู่บ้างเธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ในเมื่อซูย่างประกาศตัดขาดกับตระกูลฝู่ไปแล้ว เหตุใดฝู่เฉินซียังคงหักห้ามใจไม่ให้ไปเป็นห่วงเป็

ซูย่างก้มมองตัวอักษรสีทองปั๊มนูนบนบัตรเชิญสีแดง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ หลายวันมานี้เธอรู้สึกหดหู่มากจริงๆ มักจะจมดิ่งอยู่กับห้วงอารมณ์บางอย่างโดยไร้สาเหตุ ทั้งเรื่องของหรงอวี้ เรื่องของหรงอิน และยังรวมถึงเพื่อนสมัยเด็กที่โผล่มาอย่างกะทันหันคนนั้นด้วยบางที เธอควรจะลองเปลี่ยนวิธีดูบ้าง“พาหรงอินไปด้วยนะคะ” เธอเอ่ยขึ้นซูเมี่ยนพยักหน้ารับ “ได้สิ”ณ หนานถิงคลับน้อยคนนักที่จะล่วงรู้ชื่อและที่ตั้งของคลับแห่งนี้ เหตุผลที่หนานถิงคลับยังคงรักษาความลึกลับในเมืองหนานเฉิงไว้ได้ ก็เพราะกฎระเบียบที่เข้มงวดและมาตรฐานที่สูงลิบลิ่วนั่นเองงานประมูลถือเป็นกิจกรรมสำคัญที่สุดของที่นี่ สินค้าที่นำมาประมูลล้วนมาจากทั่วทุกมุมโลก และไม่มีใครคิดจะสืบสาวถึงแหล่งที่มาสมาชิกที่มีสิทธิ์เข้าร่วมงานประมูลจะถูกแบ่งเกรดตามระดับ โดยสมาชิกหนึ่งท่านสามารถพาผู้ติดตามมาได้สองคนวันนี้ซูย่างแต่งกายในชุดลำลองสบาย ๆ ดูไม่เหมือนคนที่จะมาร่วมงานประมูล เธอเพียงแค่หยิบกระโปรงตัวหนึ่งมาใส่แบบลวก ๆ เท่านั้นหรงอินที่อยู่ข้างกายก็เช่นกัน สองสาวเดินตามหลังซูเมี่ยนที่อยู่ในชุดสูทเต็มยศ ทำให้ดูแปลกแยกและไม่เข้าพวกอย่างเห็นได้ช

ทันทีที่ของประมูลชิ้นที่สี่ถูกนำออกมาโชว์ บรรดาสุภาพสตรีทั่วทั้งงานต่างพากันสูดหายใจเฮือกใหญ่ ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบเพชร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเป็นเพชรสีม่วงเหล่าคุณนายและคุณหนูไฮโซในงานต่างรู้ซึ้งถึงมูลค่าของเพชรแฟนซีเป็นอย่างดี เพชรสีม่วงเม็ดใหญ่ที่สุดที่เคยมีการค้นพบในโลกนั้นหนักเจ็ดกะรัต ส่วนเม็ดตรงหน้านี้หนักถึงหกจุดห้ากะรัตแววตาของกู้อวี่หนิงเป็นประกายระยิบระยับยามจ้องมองมัน ฝู่หยาฮุ่ยเองก็จ้องจนตาค้าง เธอดึงแขนฝู่เฉินซีมาเขย่าไปมาทันที “พี่คะ เพชรเม็ดนี้สวยมาก พี่ประมูลให้ฉันนะ”กู้อวี่หนิงกำชายกระโปรงแน่น พลางเม้มริมฝีปากเงียบ ๆเวินจ่านที่นั่งอยู่แถวหน้าก็เห็นสร้อยคอเส้นนี้เช่นกัน เธอหันไปพูดกับหรงอวี้ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “พี่อวี้คะ สร้อยเส้นนี้เหมาะกับฉันมากเลยใช่ไหม?”หรงอวี้หวนนึกถึงเพชรสีชมพูที่เขาประมูลได้ในงานครั้งก่อน เพชรสีม่วงเม็ดนี้กับเพชรสีชมพูเม็ดนั้นมาจากดีไซเนอร์คนเดียวกัน และต่างก็เป็นผลงานที่มีชื่อเสียงเขาพยักหน้าตอบรับไปส่ง ๆซูย่างเผลอยกมือขึ้นแตะลำคอของตัวเอง สร้อยคอที่หรงอวี้เคยมอบให้ เธอไม่ได้สวมมันมาด้วย โชคดีแล้วที่ไม่ได้ใส่มา“สร้อยคอเส้น

“ถ้าคุณปู่ยอมมอบสัญญาโครงการหย่วนเฟิงให้ฉันดูแลก็คงดี ฉันจะได้เป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้ แล้วเราก็จะได้อยู่ด้วยกันบ่อย ๆ” เวินจ่านวาดฝันหรงอวี้ไม่ได้ตอบรับคำพูดนั้น เขาเพียงแค่วางป้ายประมูลลงบนโต๊ะ อันที่จริงเขาแทบไม่ได้ดูรายการของประมูลในค่ำคืนนี้ให้ครบถ้วนเสียด้วยซ้ำ ยกเว้นเพียงเพชรสีม่วงเม็ดนั้น เพชรสีม่วงที่เวินจ่านประมูลไปได้เขาจำได้แม่นว่าเคยประมูลเพชรสีชมพูซึ่งเป็นผลงานของช่างฝีมือปรมาจารย์คนเดียวกันนี้ ครั้งนั้นเขามอบให้กับซูย่าง ตัดหน้าซูเมี่ยนที่ประมูลไม่สำเร็จของสะสมชิ้นรองสุดท้ายคือภาพวาดพู่กัน ซึ่งฝู่เฉินซีประมูลไปได้ในราคาสามร้อยล้าน ส่วนของชิ้นสุดท้ายคือมงกุฎหงส์ที่เป็นวัตถุโบราณมงกุฎหงส์ทองคำบริสุทธิ์ ประดับขนนกกระเต็นและงานฝีมือชั้นสูงตามแบบโบราณตามคำบรรยายของพิธีกร นอกจากตัวมงกุฎจะทำจากทองคำบริสุทธิ์แล้ว สิ่งที่ล้ำค่ายิ่งกว่าคืออัญมณีที่ฝังอยู่กว่าสี่ร้อยเม็ด มูลค่าไม่อาจประเมินได้ ราคาเริ่มต้นอยู่ที่หนึ่งร้อยล้าน ของประมูลระดับสูงเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง แม้แต่ในหนานถิงคลับเองก็ตามทันทีที่เริ่มการประมูล ราคาจากห้าร้อยล้านก็พุ่งทะยานขึ้นเป็นสองเท่าในพริบตาแขกเห

“เธอควรลองคิดทบทวนดูนะ ว่าความผิดที่เธอก่อไว้คราวก่อน ใครกันที่เป็นคนคอยตามแก้ปัญหาและช่วยพาเธอออกมาจากคุก”เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลจิตเวชคราวนั้น ฝู่หยาฮุ่ยก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีกตอนเกิดเรื่องที่โรงพยาบาลจิตเวช เธอเคยได้ยินแม่ฝู่เปรยว่า เป็นเพราะคุณปู่แกล้งป่วยเพื่อให้ซูย่างยอมไปพบ ท่านถึงช่วยพาเธอออกมาได้สำเร็จหากเกิดเหตุการณ์แบบคราวนั้นซ้ำรอยอีก ซูย่างก็คงไม่ยอมไว้หน้าคุณปู่อีกต่อไปแน่บรรยากาศยามค่ำคืนชวนให้เคลิบเคลิ้ม ซูย่างเดินทางกลับมาถึงบ้านตระกูลซูเธอหยิบเพชรสีชมพูเม็ดนั้นออกมาจากตู้เสื้อผ้า พินิจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท้ายที่สุดเพชรในงานประมูลเม็ดนั้นก็ตกไปอยู่ในมือของเวินจ่านจนได้ บางทีหรงอวี้คงจะเห็นดีเห็นงามด้วยตั้งแต่แรกแล้วยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดใจ เธอจึงเก็บเพชรเม็ดนั้นยัดใส่ไว้ที่ก้นลิ้นชักลึกสุดงานประมูลในวันนี้ไม่ได้ช่วยให้อาการป่วยของหรงอินดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย เดิมทีเธอคิดว่าการได้พบหรงอวี้และบรรยากาศแบบนั้นจะช่วยกระตุ้นความทรงจำบางส่วนในอดีตกลับมาได้เสียอีกแต่ดูเหมือนว่า เหตุการณ์ลักพาตัวจะสร้างบาดแผลในใจที่รุนแรงเกินไปสำหรับหรงอินพ