Lahat ng Kabanata ng หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Kabanata 291 - Kabanata 300

กว่าจะค้นพบแนวทางสุดท้าย เธอก็ใช้เวลาไปนานโข แต่พอเริ่มลงมือเขียนจริงถึงได้รู้ว่ามันยากไม่ใช่เล่นหกโมงเย็น เสียงเคาะประตูพลันดังขึ้นบริกรนำอาหารของโรงแรมมาส่ง มีสเต๊ก ไวน์แดง รวมถึงมีกาแฟอีกหนึ่งแก้วอาหารที่โรงแรมจัดเตรียมไว้ให้ผู้เข้าแข่งขันนั้นสามารถเลือกได้ตามใจชอบ แต่เธอไม่มีเวลามานั่งเลือก จึงสั่งสเต๊กให้มันจบ ๆ ไปเวลาทุกนาทีมีค่า การแข่งขันมีระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น และหัวข้อที่เธอเลือกในครั้งนี้ก็ยากมาก ลำพังแค่รวบรวมข้อมูลกับสถิติต่าง ๆ ก็ต้องใช้เวลาไม่น้อย ต่อจากนี้คงเป็นช่วงเวลาของการวัดเรื่องเส้นสายกันแล้วรากฐานของโมเดลวิทยานิพนธ์ที่ดีจะขาดข้อมูลที่มีคุณภาพไปไม่ได้ และข้อมูลที่มีคุณภาพก็ใช่ว่าจะไขว่คว้ามาได้โดยง่ายแต่เธอมีเงื่อนไขที่ได้เปรียบกว่าคนอื่นอยู่เล็กน้อย เพราะซ่งเจ๋อจะช่วยเธอหาข้อมูลงานวิจัยล่าสุดมาให้หลังกำหนดทิศทางได้แล้ว เธอก็เริ่มมองหาโมเดลสำหรับสร้างฐานข้อมูลรูปแบบการเก็บตัวไม่ได้หมายความว่าห้ามออกจากโรงแรม ในช่วงแรกเธอได้ทำความรู้จักกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ บ้างแล้วผู้เข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้มีแปดสิบกว่าคน ในจำนวนนั้นเธอเห็นคนเชื

กลิ่นเหล้าคลุ้งเชียว เขาดื่มมาสินะเมื่อเธอช่วยประคองไปนั่งบนโซฟา มือของหรงอวี้ก็คว้าหมับเข้าที่แขนของซูย่าง ขณะปากพึมพำเรียกหา "ย่างย่าง...""คุณมาทำอะไรที่เซนต์น็อก? แล้วนี่มาหาฉันทำไม?" เธอถามสิ่งที่รู้ดีว่าคงไม่มีการตอบรับหรงอวี้ขมวดคิ้วมุ่น คล้ายกำลังฝันร้าย เอาแต่เรียกชื่อเธอไม่หยุดปาก"อย่าเลิกกันเลยนะ..."ซูย่างเบือนหน้าหนีทนดูไม่ได้ แต่เสียงของเขากลับเหมือนหนามแหลมทิ่มแทงเข้ามาในรูหู ทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบเป็นระลอกพลัน โทรศัพท์มือถือของหรงอวี้ก็ดังขึ้น เธอไม่ขยับ จนกระทั่งมันดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง ซูย่างถึงหยิบขึ้นมา"พี่อวี้คะ ทำไมไม่รับสาย?"เป็นเวินจ่าน!ซูย่างตัวแข็งทื่อ จะให้พูดก็ไม่ได้ แต่ไม่พูดก็ไม่ดีชั่วขณะที่กำลังลังเลอยู่นั้น เวินจ่านก็ผิดสังเกต"แกเป็นใคร? ทำไมถึงมารับมือถือพี่อวี้?" เวินจ่านตวาดถามเสียงแข็งซูย่างตอบกลับไปด้วยความร้อนรนว่า "เขาเมาแล้วค่ะ" จากนั้นก็รีบวางสายทันทีดูท่าเขาคงยังไม่ได้คุยกับเวินจ่านให้รู้เรื่อง และคงไม่ได้คิดจะจัดการเรื่องนี้ด้วยเธอโยนผ้าห่มผืนหนึ่งคลุมตัวหรงอวี้ เตรียมตัวเข้านอนแต่เสียงพึมพำของหรงอวี้ก็ทำให้เธอไม

"พี่คะ ฉันสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ตอนเห็นคลิปฉันก็รู้แล้ว แต่ฉันไม่มีทางเลือก ถ้าไม่ให้เงินผู้ชายคนนั้น มันก็จะปล่อยคลิป แล้วทุกคนก็จะรู้กันหมด จะให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!" ฝู่หยาฮุ่ยปาดน้ำตาฝู่เฉินซีพลันนึกถึงตอนที่ฝู่หยาฮุ่ยมาหาเขาที่บริษัทเพื่อขอไปต่างประเทศ หรือว่าตอนนั้นก็เกิดเรื่องขึ้นแล้ว?"คราวก่อนที่เธอมาหาพี่บอกอยากไปเมืองนอก ที่บอกว่าเผลอเอามีดไปทำร้ายคนน่ะ ก็คือผู้ชายคนนี้ใช่ไหม?" เขาซักถามฝู่หยาฮุ่ยพยักหน้าทั้งน้ำตา "ใช่ค่ะ แต่ตอนหลังฉันถึงมารู้ว่ามันยังไม่ตาย""หยาฮุ่ย ลูกแม่ ทำไมลูกไม่บอกที่บ้านล่ะ? แค่ให้พี่เขาเอาเงินไปจ่าย เรื่องก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ!" แม่ฝู่สงสารลูกสาวจับใจ รู้สึกอยากร้องไห้ตามไปด้วย"มันชื่ออะไร?" เสียงของฝู่เฉินซีเย็นยะเยือก แฝงไว้ด้วยความเดือดดาล"เจิ้งตงค่ะ ไม่รู้ว่าเป็นชื่อจริงหรือเปล่า แต่ฉันมีรูปเขานะ" ฝู่หยาฮุ่ยหยิบมือถือออกมาเปิดรูปให้ฝู่เฉินซีดู นี่เป็นภาพที่เธอแอบถ่ายไว้ตอนอยู่โรงแรมคราวก่อนพูดจบเธอก็เช็ดน้ำตา "พี่ไม่ช่วยฉันไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันจะไปหาซูย่าง แล้วแลกชีวิตกับเธอซะ!""หยาฮุ่ย พี่เขาจะไปไม่ช่วยลูกได้ยังไง!""จะไปเหรอ ซูย่าง

สำหรับการเขียนวิทยานิพนธ์ แนวทางถือเป็นส่วนสำคัญที่สุดอย่างแท้จริงหากผิดพลาดตั้งแต่เริ่มเปิดหัวข้อ ขั้นตอนหลังจากนั้นก็ไม่ต้องพูดถึงแล้วเธอใช้เวลาเพียงสองวันก็เขียนรายงานการเปิดหัวข้อเสร็จสมบูรณ์ เมื่อหลินอีอีเห็นความคืบหน้าของซูย่างก็ถึงกับเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง“นี่เธอทำเร็วเกินไปแล้วไหมเนี่ย”การแข่งขันในครั้งนี้เป็นโครงการวิชาการที่มหาวิทยาลัยชั้นนำในต่างประเทศร่วมกันจัดขึ้น คณะกรรมการผู้ตัดสินล้วนเป็นผู้ทรงคุณวุฒิระดับแนวหน้า นอกจากศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาที่มีชื่อเสียงจากนานาประเทศแล้ว ก็ยังมีบุคลากรจากสถาบันวิจัยจิตวิทยามาเข้าร่วมด้วยและด้วยมาตรฐานของคณะกรรมการ รวมถึงวิธีการคัดเลือกที่เข้มงวด นั่นจึงเป็นเครื่องหมายการันตีถึงคุณภาพการแข่งขันได้เป็นอย่างดีและมีข่าววงในเปิดเผยว่า หลังจบการแข่งขัน ผู้เชี่ยวชาญจากสถาบันวิจัยจิตวิทยาก็จะคัดเลือกคนที่ตนถูกใจให้เข้าทำงานในสถาบันเข้าสู่วันที่ห้าของการแข่งขัน ซูย่างเลิกคิดเรื่องของหรงอวี้ไปแล้วหลังเขียนโครงการวิจัยเสร็จสิ้น เธอก็บิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้า ซ่งเจ๋อได้ส่งข้อมูลที่จำเป็นต้องใช้มาทางอีเมลเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเริ่มล

ในเมื่อเขาไม่ได้อยู่โรงแรม แล้วยังจะไปที่ไหนได้อีก?มีหวังคงไปหาซูย่างอีกแน่ ๆ หลังเขวี้ยงแก้วในมือลงพื้นด้วยความเกรี้ยวกราด อารมณ์เธอถึงค่อยสงบลงเช้าวันถัดมา ซูย่างได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งที่ไม่คาดฝัน เป็นสายจากเวินจ่าน"พอจะมีเวลาไปดื่มกาแฟด้วยกันสักแก้วไหมคะ?" เวินจ่านถาม"มีธุระอะไรคะ?""เจอกันแล้วค่อยคุยดีกว่าค่ะ" เวินจ่านไม่รอให้ซูย่างปฏิเสธ เมื่อบอกวันเวลาและสถานที่เรียบร้อยก็วางสายทันทีซูย่างจ้องมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายทิ้งนิ่งเงียบ รู้สึกประหลาดใจขึ้นมาชั่วขณะ นี่อีกฝ่ายต้องการจะทำอะไรกันแน่?ภายในร้านกาแฟเซนต์น็อก เมื่อซูย่างเดินผ่านประตูเข้าไป ก็เห็นเวินจ่านนั่งดื่มกาแฟอยู่ที่มุมหนึ่งของร้านหลังเดินเข้าไป ก็พบว่าบนโต๊ะมีอเมริกาโน่เย็นถูกสั่งเตรียมไว้ให้เธอแล้วแก้วหนึ่ง "ขอบคุณค่ะ แต่คุณมีอะไรจะพูดกับฉันเหรอคะ?"เวินจ่านคลี่ยิ้มอ่อนโยน กวาดตามองซูย่างตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนเอ่ยปากชมเปาะ "ตอนนี้คุณดูไม่เหมือนที่เคยเจอกันเมื่อก่อนเลยนะคะ ได้เข้าร่วมการแข่งขันที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ คุณนี่เก่งจริง ๆ แต่ที่ฉันมาหาคุณเนี่ยไม่ต้องเกร็งหรอกค่ะ ฉันแค่จะมาให้กำลังใจคุณเท่านั้นเอง