All Chapters of หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Chapter 271 - Chapter 280

ทันทีที่คุยกับซูเมี่ยนจบ เธอก็เหลือบไปเห็นข่าวที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์นับตั้งแต่เวินจ่านกลับมา สื่อต่างก็พากันประโคมข่าวเกี่ยวกับเธอกับหรงอวี้อยู่บ่อยครั้ง นอกจากจะคาดเดาความสัมพันธ์ของทั้งคู่แล้ว บรรดานักข่าวก็ยังคอยตามติดทุกฝีก้าวของพวกเขาอีกด้วย#คุณชายสามหรงพาคุณหนูเวินไปเลือกแหวนเพชร หรือนี่จะเป็นการขอแต่งงาน?#หัวข้อข่าวทำนองนี้มีเกลื่อนเต็มไปหมด ปลายนิ้วของซูย่างสั่นระริกขณะกดเข้าไปอ่านข่าวหนึ่งในนั้นในเนื้อข่าวมีคลิปวิดีโอแนบมาด้วย เป็นภาพตอนที่หรงอวี้กับเวินจ่านเดินเข้าไปในร้านเครื่องประดับ หลังจากผ่านไปประมาณสิบนาที ทั้งสองก็เดินออกมาพร้อมกับกล่องของขวัญในมือของเวินจ่านนักข่าวยังไปสอบถามพนักงานในร้าน ซึ่งหลังจากตรวจสอบแล้วก็ยืนยันได้ว่า หรงอวี้กับเวินจ่านเข้าไปซื้อเพชรเม็ดหนึ่งก่อนจะกลับออกมา และนั่นก็คือกล่องของขวัญที่อยู่ในมือพวกเขาตอนเดินออกจากร้านซูย่างปิดหน้าจอลงอย่างเงียบงัน แม้จะไม่อยากรับรู้ แต่เธอก็ยังทันได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหรงอวี้ก่อนที่จะได้รู้จักกับหรงอวี้เป็นการส่วนตัว เธอพอจะรู้กิตติศัพท์ของเขามาบ้างว่าเขาเป็นคนเคร่งขรึมและไม่ค่อยยิ้มให้ใคร

เธอไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน โดยปกติแล้วการบำบัดผู้ป่วยทางจิตผ่านการสนทนากับจิตใต้สำนึก คือการขุดลึกลงไปหาส่วนที่เป็นความจริงแท้ที่สุดในจิตใจของผู้ป่วยกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ภาวะนี้ผู้ป่วยจะไม่สามารถโกหกได้ แล้วทำไมหรงอินถึงเอ่ยถึงเรื่องราวที่ไม่มีอยู่จริงออกมาได้?เธอเอ่ยถามต่อ “เบื้องหน้าของเธอมีหิมะตกลงมาอย่างหนัก รอบกายขาวโพลนไปหมด เธอรู้สึกหนาวเหน็บ ทว่าข้างหูแว่วเสียงเพลงคริสต์มาส เธอจึงรู้ว่าวันคริสต์มาสมาถึงแล้ว เธอเห็นอะไร?”“พี่ชาย หนู แล้วก็พี่ซูย่าง พวกเรานั่งอยู่หน้าต้นคริสต์มาส ร้องเพลงคริสต์มาสด้วยกัน”ซูย่างชะงักงัน มีเธออยู่อีกแล้วหรือ?ไม่ว่าจะเป็นภาพเหตุการณ์ตอนไปดูคอนเสิร์ตในฤดูร้อน หรือภาพการร้องเพลงในวันคริสต์มาส ล้วนไม่เคยปรากฏอยู่ในความทรงจำของเธอเลยจู่ ๆ เธอก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา คนที่เป็นไปได้ว่าจะอยู่ในเหตุการณ์นั้นหรือว่าคนที่อยู่เคียงข้างหรงอวี้กับหรงอินแท้จริงแล้วคือเวินจ่าน แต่เพราะอาการป่วยของหรงอินกำเริบ ทำให้ความทรงจำสับสนปนเปกันไปหมด?แม้จะมีความสงสัย แต่เธอก็ยังคงดำเนินการรักษาจนเสร็จสิ้นกระทั่งตกดึก เมื่อเธอจรดตัวอักษรตัวสุดท้ายลง

“กรณีที่คุณพูดมาผมไม่เคยเจอมาก่อนจริงๆ แต่ก็ตัดความเป็นไปได้เรื่องความทรงจำสับสนทิ้งไปไม่ได้ ถ้าคุณยืนยันได้ว่าพวกคุณไม่รู้จักกันมาก่อนจริง ๆ ก็ยังใช้วิธีสะกดจิตได้ครับ” ซ่งเจ๋อกล่าวอย่างอดทนซูย่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่รู้จักหรงอินมาก่อนจริง ๆ ประสบการณ์ตลอดหลายปีมานี้ถูกบันทึกไว้ในสมองอย่างชัดเจน ไม่มีทางที่จะมีหรงอินอยู่ และไม่มีความทรงจำแบบนั้นอย่างแน่นอน“รุ่นพี่ ฉันเข้าใจที่คุณพูดแล้วค่ะ ฉันยืนยันได้” ซูย่างกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังซ่งเจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ถ้าเป็นไปได้ ผมแนะนำให้ใช้การบำบัดแบบโมริตะครับ”“คุณหมายถึงช่วงพักฟื้นบนเตียงโดยสมบูรณ์เหรอคะ?”“ใช่ครับ แต่ต้องไม่ใช่การนอนพักแบบดั้งเดิม ตอนนี้สภาพจิตใจของหรงอินขาดความมั่นคงทางอารมณ์ แค่มีอะไรกระทบกระเทือนนิดหน่อยก็ตื่นกลัวไปหมด เราอาจจะต้องเริ่มจากให้เธอสร้างเกราะป้องกันตัวเองขึ้นมาก่อน” ซ่งเจ๋อกล่าวอย่างเคร่งขรึม“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”การบำบัดแบบโมริตะที่ซ่งเจ๋อพูดถึงคือวิธีการรักษาสำหรับกลุ่มอาการทางประสาท ตอนนี้หรงอินมีอาการนอนไม่หลับ ความทรงจำสับสน และหวาดกลัวผู้คน ซึ่งถือว่าเป็นอาการทางประสาทที่รุน

ในบัญชีธนาคารของเธอยังพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง บวกกับเงินอีกยี่สิบห้าล้านที่พี่สะใภ้ยินดีให้หยิบยืมก็ถือว่าไม่น้อย แต่มันก็ยังห่างไกลจากยอดสองร้อยห้าสิบล้านอยู่ดี!ณ หอประชุมมหาวิทยาลัยเอ ซูย่างนั่งประจำตำแหน่ง หันหน้าเข้าหากล้องวิดีโอ การสอบป้องกันวิทยานิพนธ์ยังไม่เริ่มขึ้นอธิการบดีหลินและศาสตราจารย์เวินเข้ามากำชับอยู่หลายรอบ รวมถึงก่อนหน้านี้รุ่นพี่หลินจิ่นก็ได้บอกข้อควรระวังให้เธอรู้ไว้หลายข้อเช่นกันเมื่อหน้าจอขนาดใหญ่สว่างขึ้น ซูย่างก็เห็นภาพห้องประชุมอีกแห่งปรากฏขึ้นบนจอ แต่สิ่งที่ต่างออกไปก็คือ ในห้องประชุมฝั่งนั้นมีคณะกรรมการนั่งกันอยู่เต็มไปหมด และเธอก็มองเห็นหลินจิ่นได้ในทันทีส่วนซูย่างนั้นนั่งอยู่ในห้องประชุมเพียงลำพัง เบื้องหน้ามีคอมพิวเตอร์ที่เปิดไฟล์วิทยานิพนธ์ของเธอเตรียมพร้อมไว้ก่อนการสอบจะเริ่มขึ้น เธอได้ไหว้วานให้รุ่นพี่ช่วยพิมพ์วิทยานิพนธ์ออกมา และแจกจ่ายให้กับคณะกรรมการในห้องประชุมเรียบร้อยแล้ว"You can start! (คุณเริ่มได้เลย!) "ซูย่างลุกขึ้นยืน ก่อนเริ่มการนำเสนอด้วยภาษาอังกฤษอันคล่องแคล่วบริเวณโซนพักผ่อนด้านนอกห้องประชุม ศาสตราจารย์เวินและอธิการบดีหลินกำล

เวินจ่านกลับออกมาจากบ้านตระกูลซูพร้อมความรู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่เธอก็เตรียมแผนสำรองไว้แล้ว ด้วยการถ่ายภาพหน้าจอจากกล้องวงจรปิดกลับออกมาด้วยเมื่อไปที่บ้านตระกูลหรง เธอก็จงใจพูดเรื่องอาการของหรงอินให้คุณปู่หรงฟัง"คุณปู่หรงคะ หนูไปเยี่ยมอินอินมาแล้ว อาการของแกตอนนี้แย่มากเลยค่ะ โชคดีที่คุณซูคอยช่วยรักษาให้ แต่ว่าวิธีรักษาของคุณซูนี่แปลกจริง ๆ นะคะ ขังคนไว้ในห้องไม่ยอมให้ลงจากเตียง แถมต้องขังไว้ตั้งเจ็ดวัน เป็นหนูละก็ มีหวังบ้าตายแน่" เธอพูดด้วยความกังวลคุณปู่หรงได้ยินดังนั้น ก็ถามด้วยความสงสัยทันที "หมายความว่าซูย่างขังหรงอินไว้งั้นเหรอ?"เวินจ่านถอนหายใจก่อนตอบ "จะว่าขังก็ไม่เชิงหรอกค่ะ ตอนนี้อินอินกำลังป่วย สิ่งที่คุณซูทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อการรักษา เห็นเธอพูดเรื่องระยะพักฟื้นบนเตียงแบบเบ็ดเสร็จอะไรทำนองนั้นนะคะ"เธอเงียบไปครู่หนึ่งจึงกล่าวต่อ "แต่ว่า พอเห็นแล้วมันทรมานใจจริง ๆ ค่ะ ดีที่คุณซูเธอติดกล้องวงจรปิดไว้ที่ห้องรับแขกเพื่อดูอาการอินอินโดยเฉพาะ วันนี้หนูยังเห็นภาพจากกล้องที่อินอินนอนขดตัวร้องไห้อยู่บนเตียงเลย น่าสงสารมากเชียวค่ะ"สีหน้าของคุณปู่หรงเคร่งขรึมขึ้น "จ