All Chapters of หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Chapter 311 - Chapter 320

"ซูย่าง เลิกคุยเรื่องวิทยานิพนธ์เถอะ นี่พวกเรามาสนุกกันนะ" เสียงของหลินอีอีราบเรียบซูย่างพยักหน้ารับ พลางหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาชนกับอีกฝ่ายกว่างานเลี้ยงจะเลิกก็ปาเข้าไปเที่ยงคืน ทุกคนพร้อมใจกันกลับโรงแรมที่พักเมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงชั้นที่พักของซูย่าง เธอก็ถูกเอริคเรียกไว้ขณะกำลังจะก้าวออกจากลิฟต์"ซูย่าง"เธอหันกลับไปมองด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอ เอริค?""พรุ่งนี้เจอกันนะครับ" เขาพูดพร้อมส่งยิ้มให้ซูย่างไม่เข้าใจความหมายนัก แต่ก็พยักหน้าตอบรับกลับไปหลินอีอีกำหมัดแน่น ใบหน้ายิ่งดูซีดเซียวลงกว่าเดิมครู่ต่อมา เอริคก็เดินออกจากลิฟต์ เหลือเพียงหลินอีอีที่ยังคงยืนอยู่ข้างในกลุ่มคนที่เหลืออยู่ด้านหลังเริ่มซุบซิบกันอีกครั้ง"สรุปว่าเอริคชอบซูย่างจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย?""น่าจะใช่นะ ซูย่างหน้าตาสะสวยขนาดนั้น ได้ยินว่าวิทยานิพนธ์ของเธอได้รับคำชมจากกรรมการตั้งหลายคนแน่ะ""เก่งขนาดนั้นเชียว?"...วันสอบป้องกันวิทยานิพนธ์ ซูย่างและหลินอีอีเดินทางมาที่หอประชุมเซนต์น็อกตั้งแต่เช้าการสอบจะแบ่งกลุ่มทยอยเข้าห้องประชุม แยกเป็นกลุ่มละห้าคนโดยใช้วิธีจับฉลาก ซึ่งเธอกับหลินอีอีจับได้กลุ่มเด

ซูย่างยืนอึ้งอยู่กับที่ ได้แต่จ้องมองหลินอีอี"ฝีมือเธอเองเหรอ?" ซูย่างมองหลินอีอีด้วยความไม่อยากเชื่อ แต่ถึงจะไม่อยากเชื่อแค่ไหน ตอนนี้ก็ต้องเชื่อแล้วหลินอีอีจ้องกลับมาด้วยความโกรธ "เธอนี่เก่งจริงนะ เอริคเพิ่งรู้จักกับเธอไม่กี่วัน ก็ยอมเสี่ยงมาแข่งไม่ทันเพื่อไปช่วยเธอ ถือว่าฉันประเมินเธอต่ำเกินไปจริง ๆ "ซูย่างยิ้มเยาะตัวเอง "ดูท่าฉันจะเชื่อใจคนผิดจริง ๆ สินะ ตอนที่รู้ว่าเธอเกิดเรื่อง ฉันแทบไม่ได้คิดอะไรก็รีบออกไปตามหาเธอ หลินอีอี แค่เพราะเขาคุยกับฉันไม่กี่ประโยคเนี่ยนะ?"หลินอีอีหัวเราะหยัน "ไม่กี่ประโยค? นั่นมันแค่ไม่กี่ประโยคเหรอ? เธอรู้อยู่เต็มอกว่าฉันชอบเขา แต่ก็ยังคุยกับเขาต่อหน้าฉัน เธอรู้ไหมว่าฉันเกลียดเธอขนาดไหน?""ฉันกับเขาคุยกันแค่เรื่องวิทยานิพนธ์ ไม่ได้พูดเรื่องอื่นเลยสักนิด" ซูย่างขมวดคิ้วมุ่น"ใครจะไปเชื่อ? พวกเธอคุยกันกระหนุงกระหนิงขนาดนั้น อย่ามาหลอกฉันว่าคุยแค่เรื่องงานเลย""ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามเขาดูสิ แต่ที่เธอทำแบบนี้คงไม่ใช่แค่เพราะเรื่องเขาหรอกใช่ไหม?" ซูย่างจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายหลินอีอีไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย "เธอเขียนวิทยานิพนธ์ออกมาได้ดี ใคร ๆ ก

เมื่อคุณหมอตรวจดูหลินอีอีก็พบว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่สำลักน้ำเล็กน้อยเท่านั้น"เอริค ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ" หลินอีอีเอนกายซบชายหนุ่มตาสีฟ้าด้วยท่าทางอ่อนระโหยซูย่างลุกขึ้นยืน เมื่อหลินอีอีเห็นหน้าเธอ ก็รีบขยับตัวไปหลบอยู่ด้านหลังเอริคด้วยความหวาดกลัวทันทีซูย่างมองดูด้วยสายตาเหยียดหยาม หลินอีอีลงทุนทำเรื่องทั้งหมดนี้ คงไม่ใช่เพราะอยากให้เอริคเห็นคนเดียวแน่และก็เป็นไปตามคาด ยังไม่ทันเดินพ้นประตูโรงพยาบาล เธอก็เห็นหัวหน้าฝ่ายจัดการแข่งขันรีบรุดเข้ามา "เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?"เมื่อเห็นสภาพอันอ่อนแอของหลินอีอี หัวหน้าผู้นั้นก็ใจหายวาบซูย่างยังไม่ทันพูดอะไร หลินอีอีก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน "อย่าโทษซูย่างเลยค่ะ เป็นฉันยืนไม่ดีเอง เธอแค่ไม่ทันระวังเดินมาชนฉันเท่านั้น"แต่มีหรือที่หัวหน้าฝ่ายจัดการแข่งขันจะฟังความนัยไม่ออก เขาหันมามองซูย่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ซูย่าง คุณได้ผลักหลินอีอีตกน้ำหรือเปล่าครับ?""ไม่ได้ผลักค่ะ" ซูย่างตอบกลับไปด้วยความหนักแน่นหัวหน้าฝ่ายจัดการแข่งขันหันไปทางเอริค "ไหนคุณลองเล่ามาซิ""ผมเองก็ไม่ทราบครับ พอดีตอนไปถึงผมเห็นหลินอีอีตกน้ำอยู่แล้ว ส่วนซูย่างยืนอย

เมื่อได้ยินคำถามบาดหูเหล่านี้ หลินอีอีก็เบือนหน้าหนีด้วยความอับอายเธอยืนอยู่ฝั่งที่ค่อนไปทางโรงแรม และเมื่อซูย่างเดินใกล้เข้ามาทีละนิด บรรดานักข่าวก็เริ่มสังเกตเห็นหลินอีอีนอกเหนือจากซูย่างที่คว้ารางวัลชนะเลิศแล้ว หลินอีอีย่อมตกเป็นเป้าหมายที่นักข่าวต่างแย่งกันสัมภาษณ์ เพราะในการแข่งขันเดคเกอร์ครั้งก่อน ๆ ก็เคยมีกรณีที่ผู้เข้าแข่งขันใช้เล่ห์เหลี่ยมกลั่นแกล้งคู่แข่งจนได้รับความเดือดร้อนมาแล้วเช่นกันส่วนใหญ่นั้น ผู้เข้าแข่งขันซึ่งถูกตัดสิทธิ์มักจะรีบเดินทางออกจากเซนต์น็อกด้วยความละอายใจ แต่นอกจากหลินอีอีจะไม่ไปไหนแล้ว เธอยังมาปรากฏตัวที่หอประชุมในขณะมีพิธีมอบรางวัลอีกด้วยเพียงครู่เดียว นักข่าวที่เคยมะรุมมะตุ้มรุมล้อมซูย่างก็พากันวิ่งกรูกันเข้าไปหาหลินอีอี"ขอถามหน่อยครับคุณหลิน คุณรู้สึกยังไงบ้างกับเรื่องที่ถูกตัดสิทธิ์จากการแข่งขัน?""ตอนที่คุณขังซูย่างไว้ในห้องน้ำเก่านั่น เคยคิดบ้างไหมครับว่าจะโดนตัดสิทธิ์?"หลินอีอีผงะถอยหลังด้วยความหวาดผวา ถอยไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งแผ่นหลังแนบชิดกับกำแพงอันเย็นเฉียบ เธอถึงได้รู้ว่าตนเองไม่มีทางให้ถอยหนีอีกแล้วถ้อยคำที่รุกไล่ดุดันเหล่านั้นทิ

ถนนชิงพ่าน ซูย่างเดินทอดน่องภายใต้ร่มเงาแมกไม้ สถานที่แห่งนี้มีคฤหาสน์หลังหนึ่งซึ่งเคยเป็นบ้านของเธอกับพ่อแม่ แต่หลังบุพการีจากไป เธอก็ไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย และเนื่องจากในบ้านไม่มีคน จึงไม่มีผู้ใดรอคอยเธอไม่ชอบการต้องยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวในคฤหาสน์อันว่างเปล่า เพราะมันมีแต่จะทำให้รู้สึกจุกอกเท่านั้นทันทีที่ผลักบานประตู เสียง “แอ๊ด” ก็ดังขึ้น ประตูบานใหญ่ซึ่งถูกปิดตายมาเนิ่นนานเปิดออก ฝุ่นหนาเตอะฟุ้งกระจายดั่งหมอกควัน เล่นเอาซูย่างสำลักจนไอโขลกในชั่วขณะนั้น แสงสว่างสาดส่องเข้ามา ภายในห้องรับแขกมีฝุ่นละอองหนาทึบ นอกจากฝุ่นที่จับตัวอยู่ทั่วทุกหนแห่งแล้ว ก็ยังมีกลิ่นอับชื้นและกลิ่นเชื้อราลอยคลุ้งอีกด้วยผ้าม่านสีครีมผืนหนาดูคล้ายยังคงหลงเหลือความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับมารดา เธอเคยกลับมาจากโรงเรียนแล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดแม่นับครั้งไม่ถ้วน เช่นเดียวกับที่โผเข้ากอดพ่อในยามท่านเลิกงานกลับมาแต่ตอนนี้ ทุกสิ่งจางหายไปดั่งควันไฟ เหลือเพียงเธอผู้ยืนอยู่อย่างเดียวดายถ้าพ่อของเธอยังอยู่ เธอคงสามารถไปร้องไห้ฟ้องท่านด้วยความน้อยใจตอนที่ฝู่เฉินซีขอหย่า แต่เธอไม่มีใครให้ทำเช่นนั้นอีกแล้วซูย่างเ