All Chapters of หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Chapter 281 - Chapter 290

สำหรับความทรงจำในคืนนั้น เธอหลงลืมไปเกือบหมดแล้ว แต่กลับจดจำคำพูดของเจิ้งตงได้อย่างแม่นยำ รวมถึงความทรงจำที่วาบผ่านเข้ามาในสมองหลังได้เห็นภาพแคปหน้าจอนั้นด้วยเธอรู้ดี เป็นเพราะความเมามายตนเองจึงกระโจนใส่เขา แต่ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ เธอจะไปมีสติครบถ้วนได้อย่างไร?"แกอย่าให้มันมากเกินไปหน่อยเลย! ฉันให้เงินแกไปแล้วนะ!"แรงกดดันมหาศาลนั้นทำให้ฝู่หยาฮุ่ยได้แต่มองเจิ้งตงผู้ยืนค้ำหัวพินิจเธออยู่อย่างไร้ทางสู้ ความหมายในแววตาคู่นั้นบอกเล่าความคิดของเขาออกมาชัดเจนฝู่หยาฮุ่ยจิกเล็บลงกับพื้น ความเจ็บแปลบแล่นผ่านนิ้วมือเป็นระลอก "ปล่อยฉันไปเถอะ!""ปล่อยเธอไปงั้นเหรอ? อย่าได้ฝัน!" เจิ้งตงลากเธอกลับไปอย่างแรงฝู่หยาฮุ่ยเหลือเพียงความสำนึกเสียใจ ปกติเธอแทบไม่เคยไปเที่ยวผับบาร์ แต่เพราะช่วงนั้นใช้ชีวิตเสเพลฟุ้งเฟ้อถึงได้คิดไปท่องราตรี!"ถ้าแกกล้าทำอะไรฉัน เงินที่เหลือก็อย่าหวังว่าจะได้แม้แต่แดงเดียว! อย่าลืมสิว่าฉันรู้ชื่อแก ขืนแกยังทำแบบนี้อีก ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน!" ฝู่หยาฮุ่ยกรีดร้องเจิ้งตงยิ่งบันดาลโทสะเมื่อถูกข่มขู่ เขากระชากผมฝู่หยาฮุ่ย พลางตวาดถามว่า "เธอจะทำไม? จะแก้แค้นฉันยัง

ฝู่หยาฮุ่ยมองฝู่เฉินซีด้วยความกระอักกระอ่วนใจครู่หนึ่ง ก่อนตัดพ้อว่า "พี่คะ นี่พี่เห็นฉันเป็นคนแบบนี้เหรอ! ฉันเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพี่นะ! ที่ฉันอยากไปต่างประเทศก็เพราะซูย่างดันผ่านเข้ารอบการแข่งขันเดคเกอร์ ฉันรู้สึกว่าฉันเก่งกว่ายัยนั่น ที่ฉันอยากไปเมืองนอกก็เพราะอยากไปเรียนต่อด้านจิตวิทยา พี่คะ นาน ๆ ทีฉันจะรักเรียนขนาดนี้ พี่ยังจะไม่ตามใจอีกเหรอ?"ฝู่เฉินซีรู้จักน้องสาวของตัวเองดีที่สุด แค่บอกว่าจะไปเรียนต่อก็ฟังดูทะแม่ง ๆ แล้ว และเขาก็ไม่ได้มองข้ามความตื่นตระหนกในแววตาน้องสาวด้วยเช่นกัน "บอกมา เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?""เปล่านะ! ไม่มีเรื่องอะไรทั้งนั้น! พี่คะ ทำไมพี่ถึงถามฉันแบบนี้ล่ะ""พี่รู้จักเธอดีที่สุด ถ้าไม่บอกเหตุผลที่แท้จริงมา พี่ไม่มีทางส่งเธอไปเมืองนอกแน่" ฝู่เฉินซีพูดเสียงเย็นชาฝู่หยาฮุ่ยเองก็นึกไม่ถึงว่าพี่ชายจะดูออกเร็วขนาดนี้ จึงเม้มปากแน่น "พี่ไม่ส่งฉันไปไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปขอแม่ก็ได้ แม่ต้องยอมแน่"ฝู่เฉินซีพูดเสียงเรียบว่า "ถ้าเธอไม่พูด พี่รับปากได้เลยว่าแม่ไม่ยอมแน่""ทำไมล่ะ?! พี่คะ ฉันก็แค่จะไปเรียนต่อ ทีซูย่างยังไปแข่งเดคเกอร์ได้เลย ทำไมฉันจะไปไม่ได้" เธ

หรงอวี้หั่นสเต๊กชิ้นเล็ก ๆ ใส่จานตัวเอง ขณะได้ยินเสียงน้องสาวถามว่า "พี่คะ ตกลงพี่คิดยังไงกันแน่? พี่ชอบพี่ซูย่างมากไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงเอาแต่มาขลุกอยู่กับพี่เวินทุกวันเลยล่ะ?"แม้ช่วงก่อนหน้านี้เธอจะตกอยู่ในภาวะปิดกั้นตัวเอง แต่ก็ยังคงจำภาพเหตุการณ์บางอย่างได้ดีดวงตาของหรงอวี้หรี่ลงเล็กน้อย "อินอิน เธอจำได้แล้วเหรอ? เดี๋ยวเรากลับไปหาคุณปู่กันหน่อยนะ คุณปู่เป็นห่วงเธอมาก"หรงอินพลันขึ้นเสียงด้วยความโมโห "พี่คะ พี่ได้ยินที่หนูพูดไหม?""อินอิน เรื่องของผู้ใหญ่ เธอไม่จำเป็นต้องเข้าใจหรอก" หรงอวี้กล่าวเสียงขรึมแต่หรงอินกลับไม่คิดเช่นนั้น เธอนั่งลง หันไปพูดกับจ้าวเสี่ยวชีว่า "พี่ไปทำงานก่อนเถอะ"รอจนกระทั่งเหลือเพียงพวกตนเองสองคน หรงอินถึงได้ถาม "พี่คะ พี่ซูย่างทำอะไรผิดเหรอ?""ไม่ได้ทำอะไรผิด""งั้นทำไมพี่ถึงจะเลิกกับพี่เค้าล่ะ!" เธอตั้งคำถามคาดคั้นหรงอวี้ส่ายหน้า ปฏิเสธทันควัน "ไม่ได้บอกว่าจะเลิก และพี่ก็จะไม่มีวันเลิกด้วย"หรงอินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้นอีกครั้ง "งั้นทำไมถึงซื้ออัญมณีให้ผู้หญิงคนอื่นล่ะคะ? แล้วทำไมต้องไปสนิทสนมกับพี่เวินขนาดนั้น? ไม่กลัวพี่ซูย่างหึงหรื

ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาพบเจอเรื่องแบบนี้ โดยเฉพาะการต้องเผชิญหน้ากับหรงอวี้ในสภาพนี้ด้วยเวินจ่านคีบอาหารให้หรงอวี้ พลางพูดคุยกับเขาอย่างสนิทสนมด้วยถ้อยคำที่เธอฟังไม่เข้าใจความอึดอัดถาโถมเข้ามาต่อเนื่อง ซูย่างยกชาขึ้นจิบ ชาของภัตตาคารหมิงเจินช่างหอมกรุ่นดีแท้หลังเธอย้ายมานั่งด้วย ความเร็วในการเสิร์ฟอาหารของจ้าวเสี่ยวชีก็ยิ่งเพิ่มขึ้น และพอวางจานเสร็จก็รีบผละออกไปทันที"คุณซู อาการของอินอินตอนนี้ยังต้องรักษาต่อเนื่องไหมคะ?""ตอนนี้บอกได้แค่ว่าอาการทรงตัวชั่วคราว แต่ยังไม่ได้รักษาหายขาด หากได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ ก็ไม่แน่ว่าอาการจะกำเริบขึ้นมาอีกหรือเปล่า เพียงแต่โรคทางใจต่างจากโรคทางกาย รักษาให้หายขาดได้ยากกว่ากันค่ะ" ซูย่างตอบเวินจ่านยกถ้วยชาขึ้น "ถ้างั้นก็ต้องรบกวนคุณซูช่วยดูแลด้วยนะคะ"เธอจิบชาคำหนึ่งแล้ววางลง ก่อนหันไปพูดกับหรงอวี้ "พี่อวี้คะ อย่าทำหน้าตึงแบบนี้ตลอดเวลาสิ เดี๋ยวคุณซูตกใจแย่"ไม่รู้เพราะอะไร หัวใจของซูย่างจึงรู้สึกเจ็บแปลบ เธอพลันพูดขึ้นว่า "คุณเวินไม่ทราบเหรอคะ? เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับหรงอวี้ ฉันนึกว่าข่าวลือแพร่สะพัดขนาดนั้

ทิศทางของเสียงร้องไห้นั้นดังมาจากพุ่มไม้ด้านข้าง เธอขมวดคิ้วมุ่นพลางสืบเท้าเดินเข้าไปดูอย่างช้า ๆหรือจะมีใครเอาเด็กทารกมาทิ้งไว้ตรงนี้?ยิ่งเข้าใกล้พุ่มไม้ เสียงร้องไห้ก็ยิ่งดังขึ้น แต่เมื่อเธอชะโงกหน้าเข้าไปดู ก็ต้องเบิกตาโตด้วยความตกใจ!ไหนเลยจะมีเด็กทารก! นี่มันเครื่องบันทึกเสียงต่างหาก!ทันใดนั้น แผ่นหลังพลันเย็นวาบ ตามมาด้วยความเจ็บปวดรุนแรงบริเวณท้ายทอย ก่อนสติของเธอจะดับวูบไปเมื่อฟื้นคืนสติอีกครั้ง ซูย่างก็พบว่าตนเองถูกมัดมือมัดเท้า รอบกายมืดสนิท ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของเชื้อราความเจ็บปวดตรงท้ายทอยยังคงรุนแรง จนเธอนึกสงสัยว่ามีเลือดไหลออกมาหรือไม่นี่เธอถูกลักพาตัวอีกแล้วงั้นเหรอ? ฝีมือใครกัน?ทันใดนั้น! แสงไฟพลันสว่างวาบ แสงสว่างเจิดจ้าบาดตา ทำให้เธอต้องรีบหลับตาลงทันทีได้ยินเสียงหัวเราะดังแว่วมาจากด้านหลัง เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอวดดีและบ้าคลั่ง "ซูย่าง นังแพศยา!"นี่มัน... เสียงของฝู่หยาฮุ่ย!"ฝู่หยาฮุ่ย นี่เธอจับตัวฉันมาเหรอ?" ซูย่างถามเสียงแข็งอีกฝ่ายหัวเราะในลำคอ "คราวนี้ถือว่าแกดวงซวยเองจริง ๆ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ขอแค่พี่ชายแกกับหรงอวี้เอาเงินม