เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path)의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

....คืนนี้ศิษย์พี่ซีหมิงมาหาหลินเซียนเพื่อช่วยวางแผนสำหรับการต่อสู้รอบที่ 2"พรุ่งนี้เจ้าต้องสู้กับไอ้อ้วนซือหม่า พุงใหญ่ๆนั่นทำให้มันขี้เกียจเคลื่อนไหว""แต่มันสามารถสร้างลูกไฟลอยบนฟ้าพุ่งใส่เข้าได้หลายสิบลูกจากทุกมุม ในขณะที่มันนั่งแคะขี้มูกอยู่""ประมาทไม่ได้" ซีหมิงสอนหลินเซียน"งั้นใช้โล่ท่านบังไหวไหมล่ะ?""นั่นแหละๆ ข้ากำลังจะบอกเจ้าว่าให้ใช้โล่ป้องกันไฟ ตีฝ่าเข้าไปประชิดตัวมัน ทีนี้ก็เผด็จศึกได้ง่ายๆเลย""นี่ศิษย์พี่...""หือ? มีอะไร?""คือ....ข้าสงสัย ที่นี่เป็นนครไร้แสงอาทิตย์ ทำไมสำนักนี้....ไม่สิ! ทั้งเมืองนี้ถึงไม่บูชาราตรีนิรันดร์(จอมมารมู่เยี่ย)?"ซีหมิงทำหน้าครุ่นคิด แล้วจึงตอบ"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ที่นี่มีพวกมาร ลูกครึ่งมาร อยู่ร่วมกับมนุษย์ก็จริง แต่ไม่เห็นจะมีใครบูชาจอมมารมู่เยี่ยนั่นเลยนะ"หลินเซียนทำหน้าครุ่นคิดบ้าง เพราะตอนแรกเขาคิดว่านครไร้แสงนี้จะคล้ายๆเมืองมารใต้ดินที่เขาเคยไปซะอีก แต่ที่ไหนได้เป็นแคว้นธรรมดาๆที่แค่ไม่มีแสงอาทิตย์ก็เท่านั้นเองซีหมิงเห็นหลินเซียนทำหน้าเครียดเขาเลยเข้ามาตบไหล่หลินเซียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"ฮ่าๆ คิดมากเดี๋ยวหน้าหล่อๆจะมีตีนกานะ

.....คุกที่สำนักฮั่วน่วนนี้ช่างไม่ต่างอะไรจากคุกของสำนักอวิ๋นเจิ้งที่ข้าเคยศึกษาเลย มันทั้งมืดทั้งชื้น กลิ่นสนิมเลือดในคุกใต้ดินนั่นข้าเคยสัมผัสมันมาแล้วอย่างเดียวดายใต้คุกแบบนี้ หลินเซียนค่อยๆก้าวเดินลงไปในคุกใต้ดิน โดยไม่มีผู้ใดเฝ้า ทุกคนจงใจเปิดทางให้หลินเซียนปล้นนักโทษศิษย์พี่ซีหมิง ท่านยังโชคดีกว่าข้า ครั้งนั้นหลังจากข้าถูกโบย 40 ไม้เท่ากับท่าน ก็ถูกลากมาขังที่คุกโดยไม่มีใครเหลียวแลแต่....ท่าน คนในสำนักนี้ต่างรักท่าน แม้พวกเขาจะยอมแพ้ต่ออำนาจ ไอ้หวังอันนั่น ไม่ต่างจากไอ้อ้วนหลิวเซี่ยงที่ใส่ร้ายข้าเลย หลินเซียนเดินไปคิดถึงอดีตไปเมื่อลงมาถึงด้านล่าง คุกที่นี่ไม่มีผู้ใดถูกขังอยู่นอกจากซีหมิง เขาไม่ได้ถูกโซ่ล่ามไว้แต่อย่างใด เขานั่งลงขัดสมาธิอยู่กับพื้นฟาง ข้างๆมีผู้เฒ่าผมหงอกสวมใส่ชุดสำนักสีดำที่มีลวดลายสวยงามเช่นเดียวกับพวกผู้อาวุโส เขากำลังค่อยๆใส่ยาด้านหลังให้ซีหมิงอยู่ หลินเซียนจึงยืนนิ่งๆมองเขาเฉยๆจากด้านหลัง ไม่รบกวน "หลินเซียนเจ้ามาแล้วรึ?" ซีหมิงเหลือบเห็นหลินเซียนก็ร้องด้วยความดีใจชายชราจึงหันมามองแล้วเขาก็คำนับหลินเซียน"ขอบพระคุณท่านมากที่ยังเมตตาไม่ทำลายสำนักและแคว้

.....วันนี้บรรพาจารย์เชิญหลินเซียนและซีหมิงมาที่ห้องลับของสำนัก โดยมีเจ้าสำนักและผู้อาวุโสทั้ง 5(รวมโม่อิงด้วย)ก็มาด้วย ด้านในห้องลับนั้นยังมีห้องลับซ้อนอีกชั้นเป็นบันไดทางลงไปด้านล่าง เจ้าสำนักใช้ปราณไฟของตนจุดดวงไฟอ่อนๆพอให้แสงสว่างนำทางบรรพาจารย์จื่ออิงผู้เป็นอาจารย์ด้วยท่าทีนอบน้อมเมื่อลงมาถึงข้างล่าง ชายชราปัดมือทีเดียวก็มีไฟลุกทั้งหมดบริเวณจุดตั้งกระถางคบเพลิงข้างกำแพงจนสว่าง แล้วเขาก็ใช้กุญแจไขกำแพงเพื่อเปิดอีกชั้นหนึ่งบ่งว่าสิ่งที่อยู่ข้างในนี้สำคัญมาก ถึงซ่อนไว้หลายชั้นเช่นนี้ด้านในคือดวงจิตปฐมเป็นคล้ายของเหลวสีดำ มันลอยอยู่เหนือแท่นหินทรงกระบอกเล็กๆ หลินเซียนมองสิ่งนั้นแล้วก็พูดว่า "สิ่งนี้มีพลังมาร"ผู้เฒ่าจื่ออิงตอบ "ใช่ขอรับ นี่คือจิตมาร"ภาพหลินเซียนนึกถึงจิตมารที่ลวงหลอกเขาสารพัดที่วังพฤกษาแห่งความว่างทำให้เขามองจิตมารนี้อย่างไม่ไว้ใจ จนโม่อิงสังเกตุเห็นแววตาระแวงของหลินเซียนเลยอดพูดไม่ได้"ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นก็ได้ เผ่ามารนิสัยดีก็มีเหอะ" (อย่างเช่นข้านี่ไง)หลินเซียนก็เลยคิด มันก็จริงจิตมารนี้ไม่เหมือนเจ้าตัวก่อนที่ข้าเจอมาเลย มันดูสงบนิ่งมาก แล้ว....ทำไมมันถึงดูเห

....เมื่อเรียบร้อยแล้วหลินเซียนจึงขอลากลับ บรรพาจารย์มอบยาเซียนระดับ 7 สมบัติระดับแคว้นใหญ่ เพื่อจะได้ช่วยให้ซีหมิงบรรลุแกนปราณขั้นปลายให้จงได้ ซึ่งซีหมิงรับแล้วก็ขอบคุณ แล้วหลินเซียนก็พาซีหมิงเหาะออกมา"ท่านพี่...""ว่าไง?""ท่านไปที่หนึ่งกับข้าก่อนได้ไหม?""ได้ เจ้าจะพาไปไหนข้าก็ไป ฮ่าๆ"เนื่องจากหลินเซียนใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายไม่ได้ เขาจึงใช้เวลาเป็นเดือนกว่าจะมาถึงภูเขาป่าไผ่อีกครั้งเมื่อมาถึงหลินเซียนเห็นชายถือตำรากำลังปลูกผักอยู่ จึงเข้าไปคำนับ ซีหมิงเห็นก็คำนับด้วยชายถือตำรามองทั้ง 2 คนอย่างเคร่งขรึม"พวกท่านเจอกันจนได้...""ใช่ และเราสาบานเป็นพี่น้องกันด้วย ฮ่าๆ" ชายถือตำราหน้าซีดเล็กน้อย หันมามองหลินเซียน ซึ่งหลินเซียนก็พยักหน้าว่าเป็นเรื่องจริง"ลุงมังกรดำล่ะขอรับ?""เขาออกเดินทางแล้ว ไปหาที่เงียบๆเพื่อบรรลุปีศาจระดับ 16 น่ะ""อยู่กับข้าแล้วเขาหงุดหงิด ....เล่นหมากรุกแพ้ข้าบ่อยๆ...""...พวกท่านกรุณานั่งรอสักครู่"ชายถือตำราพูด แล้วเขาก็เดินไปหยิบธูปมาจุด และพูดเบาๆว่า "ลงมาหน่อย"ทันใดนั้นก็มีชายคนหนึ่งค่อยๆลอยลงมา ใบหน้าเรียบเฉย การแต่งกายดูเป็นผู้สูงศักดิ์เขากำลังเอาดอกไ

....3 วันต่อมา เรือโดยสารพาคนเข้าสู่นครใต้สมุทรก็มาถึง ทุกคนที่จะขึ้นเรือได้ก็ต้องมีป้ายอนุญาต คนที่ไปส่วนมากเป็นพวกพ่อค้าไปติดต่อธุรกิจเมืองใต้บาดาลนี้ ไม่มีเซียนไปสักคนเมื่อถึงคิวของหลินเซียนเขาเอาป้ายให้นายทหารดู"ป้ายนี้เก่ามาก ใช้ไม่ได้แล้ว!" "ตะ....แต่นายท่านขอรับ ข้ามีความจำเป็นต้องเข้าเมืองจริงๆ" หลินเซียนอ้อนนายทหารไม่เห็นซองเงินเขาเลยจะไล่หลินเซียนไป แต่ก็มีเสียงดังมาพอดี"องค์หญิงเสด็จ!"พวกทหารและทุกคนทำความเคารพ หลินเซียนก้มศรีษะแต่ก็แอบมองนิดนึง นางสวยมาก หน้าตาเหมือนหญิงวัยรุ่นอายุราวๆ 19 ปีเท่านั้นเองแต่....เอ๊ะ!"พัดนั่น!" หลินเซียนเผลออุทาน องค์หญิงจึงหันมาดูและยิ้มให้ก่อนที่จะให้ทหารเข้ามากระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง แล้วเดินไปนี่นางเป็นผู้หญิงหรือนี่ บางทีอาจเพราะเวลากลางคืนข้ามองไม่ชัด จึงเห็นนางเป็นผู้ชายเสียได้องครักษ์เข้ามาคุยทหารตรวจป้ายสั่งให้อนุญาตให้หลินเซียนขึ้นเรือได้ หลินเซียนเลยได้ขึ้นเรือแต่เรือนี้ไม่ได้ล่องอยู่บนผิวน้ำ พอแล่นออกไปหน่อย มันก็เริ่มจมลงและล่องไปในน้ำลึกลงไปเรื่อยๆเมืองใต้สมุทรนี้ลึกมากๆ นี่มันลึกลงมากี่ลี้แล้ว น่าจะถึง 100 ลี้แล้ว เร