All Chapters of เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Chapter 101 - Chapter 106

....คืนนี้ศิษย์พี่ซีหมิงมาหาหลินเซียนเพื่อช่วยวางแผนสำหรับการต่อสู้รอบที่ 2"พรุ่งนี้เจ้าต้องสู้กับไอ้อ้วนซือหม่า พุงใหญ่ๆนั่นทำให้มันขี้เกียจเคลื่อนไหว""แต่มันสามารถสร้างลูกไฟลอยบนฟ้าพุ่งใส่เข้าได้หลายสิบลูกจากทุกมุม ในขณะที่มันนั่งแคะขี้มูกอยู่""ประมาทไม่ได้" ซีหมิงสอนหลินเซียน"งั้นใช้โล่ท่านบังไหวไหมล่ะ?""นั่นแหละๆ ข้ากำลังจะบอกเจ้าว่าให้ใช้โล่ป้องกันไฟ ตีฝ่าเข้าไปประชิดตัวมัน ทีนี้ก็เผด็จศึกได้ง่ายๆเลย""นี่ศิษย์พี่...""หือ? มีอะไร?""คือ....ข้าสงสัย ที่นี่เป็นนครไร้แสงอาทิตย์ ทำไมสำนักนี้....ไม่สิ! ทั้งเมืองนี้ถึงไม่บูชาราตรีนิรันดร์(จอมมารมู่เยี่ย)?"ซีหมิงทำหน้าครุ่นคิด แล้วจึงตอบ"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ที่นี่มีพวกมาร ลูกครึ่งมาร อยู่ร่วมกับมนุษย์ก็จริง แต่ไม่เห็นจะมีใครบูชาจอมมารมู่เยี่ยนั่นเลยนะ"หลินเซียนทำหน้าครุ่นคิดบ้าง เพราะตอนแรกเขาคิดว่านครไร้แสงนี้จะคล้ายๆเมืองมารใต้ดินที่เขาเคยไปซะอีก แต่ที่ไหนได้เป็นแคว้นธรรมดาๆที่แค่ไม่มีแสงอาทิตย์ก็เท่านั้นเองซีหมิงเห็นหลินเซียนทำหน้าเครียดเขาเลยเข้ามาตบไหล่หลินเซียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"ฮ่าๆ คิดมากเดี๋ยวหน้าหล่อๆจะมีตีนกานะ

.....คุกที่สำนักฮั่วน่วนนี้ช่างไม่ต่างอะไรจากคุกของสำนักอวิ๋นเจิ้งที่ข้าเคยศึกษาเลย มันทั้งมืดทั้งชื้น กลิ่นสนิมเลือดในคุกใต้ดินนั่นข้าเคยสัมผัสมันมาแล้วอย่างเดียวดายใต้คุกแบบนี้ หลินเซียนค่อยๆก้าวเดินลงไปในคุกใต้ดิน โดยไม่มีผู้ใดเฝ้า ทุกคนจงใจเปิดทางให้หลินเซียนปล้นนักโทษศิษย์พี่ซีหมิง ท่านยังโชคดีกว่าข้า ครั้งนั้นหลังจากข้าถูกโบย 40 ไม้เท่ากับท่าน ก็ถูกลากมาขังที่คุกโดยไม่มีใครเหลียวแลแต่....ท่าน คนในสำนักนี้ต่างรักท่าน แม้พวกเขาจะยอมแพ้ต่ออำนาจ ไอ้หวังอันนั่น ไม่ต่างจากไอ้อ้วนหลิวเซี่ยงที่ใส่ร้ายข้าเลย หลินเซียนเดินไปคิดถึงอดีตไปเมื่อลงมาถึงด้านล่าง คุกที่นี่ไม่มีผู้ใดถูกขังอยู่นอกจากซีหมิง เขาไม่ได้ถูกโซ่ล่ามไว้แต่อย่างใด เขานั่งลงขัดสมาธิอยู่กับพื้นฟาง ข้างๆมีผู้เฒ่าผมหงอกสวมใส่ชุดสำนักสีดำที่มีลวดลายสวยงามเช่นเดียวกับพวกผู้อาวุโส เขากำลังค่อยๆใส่ยาด้านหลังให้ซีหมิงอยู่ หลินเซียนจึงยืนนิ่งๆมองเขาเฉยๆจากด้านหลัง ไม่รบกวน "หลินเซียนเจ้ามาแล้วรึ?" ซีหมิงเหลือบเห็นหลินเซียนก็ร้องด้วยความดีใจชายชราจึงหันมามองแล้วเขาก็คำนับหลินเซียน"ขอบพระคุณท่านมากที่ยังเมตตาไม่ทำลายสำนักและแคว้

.....วันนี้บรรพาจารย์เชิญหลินเซียนและซีหมิงมาที่ห้องลับของสำนัก โดยมีเจ้าสำนักและผู้อาวุโสทั้ง 5(รวมโม่อิงด้วย)ก็มาด้วย ด้านในห้องลับนั้นยังมีห้องลับซ้อนอีกชั้นเป็นบันไดทางลงไปด้านล่าง เจ้าสำนักใช้ปราณไฟของตนจุดดวงไฟอ่อนๆพอให้แสงสว่างนำทางบรรพาจารย์จื่ออิงผู้เป็นอาจารย์ด้วยท่าทีนอบน้อมเมื่อลงมาถึงข้างล่าง ชายชราปัดมือทีเดียวก็มีไฟลุกทั้งหมดบริเวณจุดตั้งกระถางคบเพลิงข้างกำแพงจนสว่าง แล้วเขาก็ใช้กุญแจไขกำแพงเพื่อเปิดอีกชั้นหนึ่งบ่งว่าสิ่งที่อยู่ข้างในนี้สำคัญมาก ถึงซ่อนไว้หลายชั้นเช่นนี้ด้านในคือดวงจิตปฐมเป็นคล้ายของเหลวสีดำ มันลอยอยู่เหนือแท่นหินทรงกระบอกเล็กๆ หลินเซียนมองสิ่งนั้นแล้วก็พูดว่า "สิ่งนี้มีพลังมาร"ผู้เฒ่าจื่ออิงตอบ "ใช่ขอรับ นี่คือจิตมาร"ภาพหลินเซียนนึกถึงจิตมารที่ลวงหลอกเขาสารพัดที่วังพฤกษาแห่งความว่างทำให้เขามองจิตมารนี้อย่างไม่ไว้ใจ จนโม่อิงสังเกตุเห็นแววตาระแวงของหลินเซียนเลยอดพูดไม่ได้"ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นก็ได้ เผ่ามารนิสัยดีก็มีเหอะ" (อย่างเช่นข้านี่ไง)หลินเซียนก็เลยคิด มันก็จริงจิตมารนี้ไม่เหมือนเจ้าตัวก่อนที่ข้าเจอมาเลย มันดูสงบนิ่งมาก แล้ว....ทำไมมันถึงดูเห