All Chapters of เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Chapter 121 - Chapter 130

143 Chapters

ผู้ที่อยู่ในแกนปราณที่ 3

(400 ปีผ่านไป)....ในห้วงจิตเต๋า ความเวิ้งว้างไร้ขอบเขตและไร้ก้นเหว มันมีทั้งความเงียบเหงา ความอบอุ่น และหลากหลายอารมณ์ 400 ปีทุกอารมณ์เหล่านั้นมากมายจนไหลเป็นธารกระแสน้ำไหลเข้าไปที่ไข่แกรปราณนั้นฟองไข่แกนปราณมหึมาอยู่ตรงหน้าหลินเซียน มันสั่นไหว หลินเซียนมองมันด้วยความพิจารณาแล้วมือเล็กๆของเด็กทารกก็กระเทาะเลือกไข่ออกมาจับร่างหลินเซียนไว้หลินเซียนไม่ขัดขืน แต่เขายังพูดต่อ"ที่แล้วมาข้าคิดว่าข้ามีพรสวรรค์ จึงบรรลุเลื่อนระดับเร็วขนาดนี้""แต่...ไม่ใช่เลย""รากวิญญาณเซียนข้ายังต่ำต้อยกว่าผู้ฝึกเต๋าคนอื่นๆอยู่เช่นเดิม""พันปีผ่าน ข้าผู้ต่ำต้อยควรได้แค่บรรลุหยวนอิงและเพิ่งมีทารกวิญญาณเท่านั้น""ปีศาจบรรพกาล และจอมเทพวารีนั้น ไม่ใช่ตัวตนของข้า"เขาชี้ไปที่ไข่ฟองยักษ์นั้น"เจ้าต่างหาก....คือทารกวิญญาณของข้า"ฟองกระเทาะแตก เห็นดวงตาเด็กและเสียงร้องไห้ นั่นคือใบหน้าของหลินเซียนตอนเป็นทารก"เจ้า...ก็คือข้า""ถึงเวลาที่เราจะรวมกันเป็นหนึ่ง"หลินเซียนปล่อยพลังปราณหมดทั้งร่างเข้าสู่ร่างทารกยักษ์นั้น"เอาเต๋าทุกสิ่งที่ข้าบำเพ็ญไปด้วย"เขาส่งพลังเต๋าพันปีของตนเข้าไปในแกนปราณนั้นในบรรดาวารีทั้ง 9
Read more

สัญญาแล้วนะ

....หลินเซียนกลับมาที่นครไร้แสง พอมาถึงเขาก็ตรงหรี่เข้าไปหาซีหมิงทันที ซึ่งซีหมิงโดนทำโทษให้มาหาบน้ำอยู่ตีนเขา เนื่องจากใช้ไฟผิดทำเตาหลอมราคาแพงสำนักระเบิดพอเขาเห็นหลินเซียนก็ดีใจจนน้ำที่หาบอยู่ร่วง แต่หลินเซียนใช้ปราณยกน้ำไว้และใส่กลับไปที่เดิม แล้วทั้งคู่ก็ไปนั่งคุยกันซีหมิงโชว์สกิลใหม่ เขาสร้างลูกไฟสีขาวที่มีแสงสว่างมากพอจนทำให้รัศมี 10 - 15 เมตรนั้นกลายเป็นเวลากลางวันได้เขายิ้มอวดหลินเซียนอย่างภูมิใจ แต่หลินเซียนกลับจ้องลูกไฟสีขาวที่ลอยอยู่นั้นอย่างพิจารณา"นี่คือไฟที่เทพอัคคีสู้กับมู่เยี่ยจริงๆนั่นแหละ" เขาพรึมพรำเบาๆ จนซีหมิงชะโงกหน้ามาใกล้ๆ"เห้ย เป็นไรวะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน มาทำเหม่อลอยอยู่ได้"หลินเซียนมองหน้าพี่ชายร่วมสาบานด้วยแววตาลึกซึ้งจนซีหมิงเขินอาย"จ่ะ...จ้องหน้าข้าทำไมเนี่ย ข้ายังซิงนะตัวเอง""ท่านพี่...""หือ?""ท่านสัญญาอะไรข้าสักอย่างได้ไหม?""ได้!""ท่านไม่ถามหรือว่าข้าจะให้ท่านสาบานอะไร?""ต้องถามด้วยหรือน้องรัก ฮ่าๆ"หลินเซียนรู้สึกอบอุ่นหัวใจมากที่ได้ชายคนนี้มาเป็นพี่ชาย เขาจับมือซีหมิงแน่น"พวกเรามาสัญญากันว่า พวกเราจะไม่ต่อสู้กันเองเด็ดขาด!"ซีหมิงเห็นหน้
Read more

สวรรค์ชั้นที่ 7 อวี่ชิง เทียน

....หลินเซียนขึ้นมาที่แดนสวรรค์ บังเอิญเจอทหารยามเฝ้าประตูเป็นคนที่เขาเคยช่วยรักษาคอนบาดเจ็บมาก่อน อีกทั้งเขาสำเร็จระดับ 5 หลิงเฉิงขั้นปลายแล้วผ่านเกณฑ์แดนสวรรค์ เขาจึงเข้าประตู และเหาะขึ้นมาสวรรค์ชั้นที่ 3 เถียนถิง จงเฉิงได้ง่ายดายแต่ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้หลินเซียนตกใจ ท่านผู้เฒ่าเฝ้าหออาวุธสวรรค์ที่เคยช่วยเหลือเขาตอนบาดเจ็บ กำลังนอนบนเตียงใกล้จะสิ้นอายุขัยเต็มทีแล้วผู้เฒ่าเฝ้าหอตำราเห็นหลินเซียนมาจึงจูงแขนเขาเข้าไปใกล้ๆ ผู้เฒ่าหออาวุธเห็นหน้าหลินเซียน ท่านก็ยิ้ม มือสั่นๆจับแก้มหลินเซียน พูดสั้นๆ"ดี....ดีมาก"บรรดาศิษย์ท่านผู้เฒ่าคุกเข่าสะอื้นไห้ “พวกเจ้าจงอย่าเศร้าใจนัก ชีวิตของข้าไหลครบวงจรแล้วดังสายน้ำจากภูเขาสู่นที จากฟากฟ้าสู่ทะเล ทุกลมหายใจล้วนเป็นของข้าแล้วตอนนี้เจ้าจงปล่อยข้าไปตามทางของมัน และจงเดินต่อด้วยใจเบาสบาย… เหมือนน้ำไหลไม่หยุด”แล้วร่างท่านผู้เฒ่าก็สลายกลายเป็นละอองสีทองลอยขึ้นฟ้าก่อนที่จะสลายหายไปหลินเซียนคุกเข่าก้มศรีษะลงที่ปลายเตียงและร้องไห้ตามคนอื่นๆหากครั้งนั้นข้าไม่ได้ท่านช่วยชีวิต ข้าคงต้องตาย หรือพิการชั่วชีวิตผู้เฒ่าหอตำราเข้ามาพูดปลอบหลินเซียน“ชีวิ
Read more

สัจจเทพ

"เจ้าหนู..."หลินเซียนยังนิ่งหลับตาอยู่"เจ้าหนู!"หลินเซียนยังนิ่งหลับตาอยู่ชายผู้เรียกกำลังจะหันหลังกลับ หลินเซียนลืมตา ชายผู้นั้นจึงหันหน้ามาหาหลินเซียนอีกครั้งเขาก็คือชายผู้ลงมาจากฟ้า และตั้งวงนั่งกินข้าวด้วยกันที่ภูเขาป่าไผ่บ้านชายถือตำรานั่นเองหลินเซียนรีบทำความเคารพ เพราะแดนสวรรค์ชั้นที่ 7 นี้หากไม่ใช่เทพบรรพกาลคงไม่มีทางอยู่ได้"ไม่ต้องมากพิธี"เขาเดินเข้ามาใกล้หลินเซียน และเพ่งพิจารณามอง ดวงตามีเรืองแสงอ่อนๆ"อืม ดีมาก เจ้าไปฝึกใต้ทะเลตะวันออกตามที่ข้าบอกมาแล้ว"เขาตบที่บ่าหลินเซียน และพูดต่อว่า"วารีสวรรค์คือวิถีเซียนสู่ระดับ 6 เสินหุ่น(วิญญาณเทวะ)ของเจ้าหรือ?""ยังมีวารีในแดนปีศาจบรรพกาล และแดนยมโลกด้วยขอรับ"ชายผู้นั้นทำหน้าครุ่นคิด เขาอ้ำอึ้งสักครู่แล้วจึงตัดสินใจถาม"นาง....เป็นยังไงบ้าง?""นางเติบโตมาเพียงนิดหน่อยขอรับ แต่ยังอยู่ในท่านั่งสมาธิไม่ลืมตา""อืม..."หลินเซียนคิดในใจว่าชายผู้นี้จะคว้านจูเยี่ยน้อยในจิตเต๋าข้าออกมาแบบปีศาจบรรพกาลตนนั้นหรือเปล่าหนอคิดแล้วหลินเซียนก็เตรียมใจยอมเจ็บตัว เพราะเขาก็ไม่อยากให้มีจอมมารผู้ยิ่งใหญ่อยู่ในตัวเขาเช่นกันแต่ชายผู้นั้นกลั
Read more

จู๋กั๋วหมู่(ต้นชาดฟ้าบรรพกาล)

....1 เดือนแล้วที่หลินเซียนเข้าฌานซึมซับเต๋าวารีสวรรค์บรรพกาล ในดินแดนสวรรค์ชั้นที่ 7 แห่งนี้ (เวลาโลกมนุษย์ราวๆ 7 ปี)ด้วยเพราะเขาปิดกั้นมู่เยี่ยไว้ไม่ให้ได้รับพลังเพิ่ม และวิญยาณปีศาจบรระกาลก้ไม่อยู่แล้ว จึงเหลือแค่วิญญาณเซียนเขาที่ใช้ซึมซับพลังเต๋าวารีสวรรค์บรรพกาลนี้ อย่างอ้อยอิ่งสุดๆ เพราะวิญญาณเซียนที่ 3 (หลินเซียนเอง) นี้อ่อนแอมากๆ ถ้าเทียบกับ 2 วิญญาณแรก"เห้อ! 100 ปีก็น่าจะยังซึมซับบไม่เสร็จ" หลินเซียนถอนหายใจและพูดอย่างท้อแท้ เพราะนั่นหมายถึงเวลาที่โลกมนุษย์ผ่านไปถึง 8,400 ปีแล้วนั่นเอง"กลับลงไปครั้งนี้ข้าคงแทบไม่มีใครจดจำข้าได้แล้ว เพราะสิ้นอายุขัยกันไปหมด เห้อ"หลินเซียนถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนที่จะให้กำลังใจตัวเอง"อย่าคิดแบบนั้น ข้าเป็นมนุษย์ที่โชคดีที่สุดต่างหาก ที่ได้ขึ้นมาถึงสวรรค์บนแห่งนี้ ขนาดเผ่าสวรรค์ยังขึ้นมาไม่ได้เลย"แล้วเขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และค่อยๆซึมซับวารีสวรรค์บรรพกาลสู่วิญญาณเซียนตนเองต่อและแล้วก็มีเหตุการณืหนึ่งเกิดขึ้น คือพออยู่นานๆกลางสวนธรรมชาติสวยๆโดยไม่มีผู้รับกวน เจ้าเสี่ยวหมิง งูสีฟ้า และแมงมุมก็ออกมาเล่นกันและเป็นเจ้าแมงมุมนี่แหละดึงเอากิ่งไม้
Read more

ผู้เฝ้าประตูแดนปีศาจบรรพกาล

.....หลินเซียนค่อยๆลงจากฟ้าสู่แดนมนุษย์ เขามองลงที่พื้นดิน เห็นปีศาจกบชราสวมใส่ชุดเซียนโบราณสีเขียวตนหนึ่งยืนรออยู่แล้ว "ร่วงจากสวรรค์ลงมาแล้วรึ? หรือเพิ่งรู้ว่าเท้าตนเองไม่เคยแตะฟ้า?"หลินเซียนมองดูใบหน้าปีศาจกบตนนี้ เสียงของนางเป็นหญิงชรา แววตาไม่เป็นมิตร แต่ก็ไม่คิดทำร้าย แต่....ถึงจะทำร้าย ปีศาจกบตัวนี้เป็นแค่ปีศาจระดับ 6 เท่านั้น ระดับต่ำกว่าเจ้าปีศาจปลาหมึกที่ข้าไปนอนบ้านเขาในมหานครใต้ทะเลตะวันออกเสียอีก ดูร่างนางสิ ยังแปลงเป็นมนุษย์ยังไม่ได้เต็มที่เลย เป็นเหมือนครึ่งคนครึ่งกบเท่านั้นเอง"คำพูดท่านไม่รื่นหูเอาซะเลย หนูว่าอ่อนแอแต่เอาตัวรอดได้ตลอด แมลงสาบต่ำต้อยแต่ไม่ยอมตาย แต่กบอย่างท่านสู้ปีศาจทั้ง 2 นั้นยังไม่ได้เลย ท่านไม่กลัวหรือว่าข้าผู้เป็นเซียนระดับสูงเทียบเท่าปีศาจระดับ 12 จะไม่พอใจจนสังหารท่าน?"กบชรามองแววตาหลินเซียนโดยไม่เกรงกลัว และตอบไปว่า"หากเจ้าฆ่าข้าเพราะคำพูด เช่นนั้นข้าก็ไม่กระจอก เพราะเจ้ากลัวแม้กระทั่งกบ"กบชราถอนหายใจ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ และพูดต่อไปอีกว่า"หนูเอาตัวรอดได้ เพราะมันรู้ว่าตนต่ำแมลงสาบไม่ยอมตาย เพราะมันไม่เคยคิดว่าตนสูงส่วนข้า… เป็นกบ ข้าจึงไ
Read more

เทพปีศาจ

......ใช้เวลาถึง 2 ชั่วยาม(4 ชั่วโมง) วางหมากและตอบโต้กันด้วยปรัชญาแห่งเต๋ากันไปมา ในที่สุดหมากกระดานนี้ก็ใกล้ถึงเวลาตัดสินแพ้-ชนะแล้วกระดานแทบเต็มไปด้วยหมากดำ(หลินเซียน) ส่วนหมากขาว(ปีศาจกบ) มีพื้นที่น้อย แม้รูปหมากจะขาดหลายจุด แต่ไม่พร่อง ทุกกลุ่มนั้นยังมีลมหายใจ ประมาทไม่ได้ปีศาจกบ ไม่วางหมากบนกระดาน เธอยกหมากขาวขึ้น แล้ววางลงในกล่องหมากหลินเซียนมองด้วยความพิจารณา เธอไม่ได้แสดงการยอมแพ้ แต่เธฮแสดงในเชิงเต๋าคือการคืนหมากให้เกม"ข้าแพ้แล้ว ท่านชนะ""เหตุใดเจ้าถึงคิดว่าว้าแพ้ ในเมื่อหมากเจ้ามีอยู่เต็มกระดาน?""ก็ตั้งแต่ที่ท่านเก็บหมากขาว นั่นคือจบ ไม่มีการนับแต้ม ไม่มีผู้ชนะทางกระดาน""ข้ารู้สึกทันทีว่าข้ายังไม่ได้ชนะอะไรเลย"ปีศาจกบมองหน้า "อัตตาถูกตัด โดยไม่มีใครลงมือ""ถ้าเจ้ารุกฆาต เจ้าชนะ นั่นคือชนะหมากนี้ แต่จะไม่ได้สิ่งที่เข้าปราถนา""แดนปีศาจบรรพกาล ไม่ยอมรับผู้ชนะ แต่ยอมรับผู้ที่ไม่ต้องการชนะ"เธอลุกขึ้นจากที่นั่งหยิบกิ่งไผ่ขึ้นมากิ่งหนึ่ง ปักมันลงพื้น ทันใดนั้นกิ่งไผ่นั้นก็เติบโตกลายเป็นกอไผ่ และมีโพรงดำมืดอยู่ตรงกลาง"ไผ่ต้นนี้ มิได้เติบโตเพราะมันแข็งแรง แต่มันยืนอยู่ได้
Read more

จักรวาลที่กว้างใหญ่

.....ณ หมู่บ้านสกุลหลิน แคว้นชิว ยังคงมีไร่นาสวยงามและร่มเย็นเช่นเดิม ด้วยพระบารมีองค์ฮ่องเต้แต่ละรุ่นสืบทอดกันมาให้อนุรักษ์หมู่บ้านนี้เพื่อให้เกียรติ์แด่หลินเซียนผู้เป็นบรรพาจารย์ และบัดนี้หานซิ่วศิษย์ของหลินเซียนก็บรรลุระดับ 4 หยวนอิงขั้นต้นได้แล้ว แม้แต่องค์อดีตฮ่องเต้ผู้เป็นหลานศิษย์ของหลินเซียนก็บรรลุแกนปราณขั้นปลายสูงสุดได้แล้ว ทั้ง 2 คอยดูแลรักษาแคว้นชิว แต่ไม่มีใครยอมขึ้นเป็นบรรพาจารย์แทนหลินเซียนเพื่อให้เกียรติ์อาจารย์ของตนนั่นเองวันนี้องค์อดีตฮ่องเต้ พาองค์ชายตัวน้อยผู้มีรากวิญญาณเซียนมากราบไหว้เคารพรูปปั้นบรรพาจารย์หลินเซียนที่ถูกสร้างขึ้นข้างหอบรรพชนที่หลินเซียนเคยบรรลุระดับ 5 หลิงเฉิง(วิญญาณสมบูรณ์) มีเซียนหนุ่มสาวและชราหลายคนมาเข้าฌานทำสมาธิอยู่ที่นี่เพื่อซึมซับเศษจิตเต๋าที่บรรลุของหลินเซียนแต่พอมองไปที่ข้างๆหอฯบัดนี้กลับไม่มีบัณฑิตชราหลินเยว่รับเขียนอักษรขายอีกต่อไปแล้ว เขากลายเป็นเพียงป้ายไม้วิญญาณอยู่บนแถวๆหนึ่งของหอบรรพชนตามคำสั่งเสียที่เขาบอกกล่าวลูกหลานไว้ว่าข้าจากไปแล้ว ความเด่นดังชื่อเสียงใดๆข้าไม่รับรู้ด้วยแล้ว จงให้ความสงบแก่ข้าอดีตฮ่องเต้หลานศิษย์หลินเซียนเ
Read more

ดาบหมิงไฉ(การพิพากษาจากยมโลก)

....ผืนแดนปีศาจบรรพกาลที่แห้งแล้งและเงียบงัน แสงดวงอาทิตย์ใกล้ตกแต่ไม่ยอมตกค้างอยู่อย่างนั้นทำให้หัวใจสั่นไหว อ้าวว้างหลินเซียนยืนอยู่กลางแอ่งดินแตกระแหง ดูสภาพแล้วบริเวณนี้ต้องเคยเป็นสระน้ำแดนปีศาจบรรพกาลเป็นแน่ไม่มีไฟ ไม่มีน้ำ ไม่มีเตาหลอม แต่ข้ามีเต๋าเขาตบกระเป๋านำเหล็กมารโกลาหลออกมา โลหะสีดำแม้ตอนนี้พลังฮุ่นตุ้นไม่ได้อยู่ที่มันแล้ว (ไปพันวนอยู่ที่หยดน้ำตาปริศนา)แต่สีหม่นๆของมันก็ทำให้ดูราวกับก้อนความโกรธของฟ้าดิน มันไม่สะท้อนแสง ไม่ยอมรับความร้อน ดูราวกับไม่ยอมก้มหัวให้กฎใดๆ"เหล็กมารโกลาหลนี้ ข้าคงใช้ไฟหลอมมันไม่ได้ ""เจ้าปีศาจตัวแสบก็ไม่อยู่แล้วด้วย ว่าจะให้มันใช้เล็บตัดให้หน่อยแท้ๆ" หลินเซียนพูดไปพลางก็คิดถึงไป"ข้าจะไม่พยายามหลอมเจ้า แต่ข้าจะปล่อยให้เจ้าหลอมข้า"จิตวารีแห่งน้ำวิญญาณคร่ำครวญบรรพกาลแผ่ซ่าน วารีไอดำทมิฬนั้นซึมเข้าไปในเนื้อโลหะแต่มันไม่ได้อ่อนลง หลินเซียนเพียงใช้วารีทำให้มันยอมฟังเขาและก้ได้ผล เหล็กมารโกลาหลเริ่มสั่น เสียงครวญครางต่ำราวกับปีศาจตื่นจากหลุมศพดังมาจากด้านในหลินเซียนนยิ้ม เขาวางขวดสีเขียวอู่สิงถงหยวนหูลงบนพื้นขวดแห่งธาตุทั้งห้ากลับคืนสู่รากนี้
Read more

ผู้ไม่มีน้ำตา

.....หลินเซียนยังคงสำรวจไปรอบๆดินแดนปีศาจบรรพกาลนี้ เขาวนหาหลายรอบมากแต่ยิ่งตามหาวารีปีศาจบรรพกาล เขากลับยิ่งเพิ่มพูนความสิ้นหวังให้ตัวเอง"หรือมันจะไม่มีจริง?""ก็แล้วทำไมตอนนั้นข้าถึงรับรู้ว่าต้องตามหาวารีนี้เพื่อบรรลุระดับ 6 เสินหุ่น(วิญญาณเทวะ)ด้วย?"หลินเซียนยังคงมีความมั่นใจในตัวเองว่าเขาไม่ได้รับรู้มาผิด แต่ก็ทำไมมันไม่มีน้ำแม้แต่หยดเดียวในดินแดนที่แห้งแล้งไร้สิ่งมีชีวิตแห่งนี้วันนี้หลินเซียนนั่งพิงหินก้อนหนึ่ง เขามองไปทางดวงอาทิตย์สีส้มแดง ที่มันไม่เคยขึ้น และไม่เคยตก มันค้างอยู่อย่างนี้"แสงของเจ้าช่างดูเศร้าเสียจริง จิตใจข้าหดหู่ และตอนนี้ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินจิตใจข้า""ข้ามองเจ้าแล้วข้าหวนคิดถึงอดีตแสนยาวนานของข้า ท่านแม่ คุณหนู(ร้านน้ำชา) หลินเยว่ ....."ทันใดนั้นหลินเซียนก็เบิกตาโพลง"อดีต ความเศร้า ความสิ้นหวัง"เขาอ้าปากและมีอาการปากสั่น"หรือว่า...."หลินเซียนรีบเหาะทางทิศตรงข้ามดวงอาทิตย์ที่ปลายสุดนั้นมีซากโครงกระดูกปีศาจบรรกาล 6 ปีกตนหนึ่ง เขานั่งกอดเข่า หัวกระโหลกเขามองไปทางดวงอาทิตย์ร่างไร้ชีวิตนั้นท่าทางและการมองดูช่างคล้ายกับอารมณ์ที่หลินเซียนมองดวงตะวันใกล
Read more
PREV
1
...
101112131415
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status