All Chapters of เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Chapter 121 - Chapter 130

....หลินเซียนกลับมาที่นครไร้แสง พอมาถึงเขาก็ตรงหรี่เข้าไปหาซีหมิงทันที ซึ่งซีหมิงโดนทำโทษให้มาหาบน้ำอยู่ตีนเขา เนื่องจากใช้ไฟผิดทำเตาหลอมราคาแพงสำนักระเบิดพอเขาเห็นหลินเซียนก็ดีใจจนน้ำที่หาบอยู่ร่วง แต่หลินเซียนใช้ปราณยกน้ำไว้และใส่กลับไปที่เดิม แล้วทั้งคู่ก็ไปนั่งคุยกันซีหมิงโชว์สกิลใหม่ เขาสร้างลูกไฟสีขาวที่มีแสงสว่างมากพอจนทำให้รัศมี 10 - 15 เมตรนั้นกลายเป็นเวลากลางวันได้เขายิ้มอวดหลินเซียนอย่างภูมิใจ แต่หลินเซียนกลับจ้องลูกไฟสีขาวที่ลอยอยู่นั้นอย่างพิจารณา"นี่คือไฟที่เทพอัคคีสู้กับมู่เยี่ยจริงๆนั่นแหละ" เขาพรึมพรำเบาๆ จนซีหมิงชะโงกหน้ามาใกล้ๆ"เห้ย เป็นไรวะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน มาทำเหม่อลอยอยู่ได้"หลินเซียนมองหน้าพี่ชายร่วมสาบานด้วยแววตาลึกซึ้งจนซีหมิงเขินอาย"จ่ะ...จ้องหน้าข้าทำไมเนี่ย ข้ายังซิงนะตัวเอง""ท่านพี่...""หือ?""ท่านสัญญาอะไรข้าสักอย่างได้ไหม?""ได้!""ท่านไม่ถามหรือว่าข้าจะให้ท่านสาบานอะไร?""ต้องถามด้วยหรือน้องรัก ฮ่าๆ"หลินเซียนรู้สึกอบอุ่นหัวใจมากที่ได้ชายคนนี้มาเป็นพี่ชาย เขาจับมือซีหมิงแน่น"พวกเรามาสัญญากันว่า พวกเราจะไม่ต่อสู้กันเองเด็ดขาด!"ซีหมิงเห็นหน้

"เจ้าหนู..."หลินเซียนยังนิ่งหลับตาอยู่"เจ้าหนู!"หลินเซียนยังนิ่งหลับตาอยู่ชายผู้เรียกกำลังจะหันหลังกลับ หลินเซียนลืมตา ชายผู้นั้นจึงหันหน้ามาหาหลินเซียนอีกครั้งเขาก็คือชายผู้ลงมาจากฟ้า และตั้งวงนั่งกินข้าวด้วยกันที่ภูเขาป่าไผ่บ้านชายถือตำรานั่นเองหลินเซียนรีบทำความเคารพ เพราะแดนสวรรค์ชั้นที่ 7 นี้หากไม่ใช่เทพบรรพกาลคงไม่มีทางอยู่ได้"ไม่ต้องมากพิธี"เขาเดินเข้ามาใกล้หลินเซียน และเพ่งพิจารณามอง ดวงตามีเรืองแสงอ่อนๆ"อืม ดีมาก เจ้าไปฝึกใต้ทะเลตะวันออกตามที่ข้าบอกมาแล้ว"เขาตบที่บ่าหลินเซียน และพูดต่อว่า"วารีสวรรค์คือวิถีเซียนสู่ระดับ 6 เสินหุ่น(วิญญาณเทวะ)ของเจ้าหรือ?""ยังมีวารีในแดนปีศาจบรรพกาล และแดนยมโลกด้วยขอรับ"ชายผู้นั้นทำหน้าครุ่นคิด เขาอ้ำอึ้งสักครู่แล้วจึงตัดสินใจถาม"นาง....เป็นยังไงบ้าง?""นางเติบโตมาเพียงนิดหน่อยขอรับ แต่ยังอยู่ในท่านั่งสมาธิไม่ลืมตา""อืม..."หลินเซียนคิดในใจว่าชายผู้นี้จะคว้านจูเยี่ยน้อยในจิตเต๋าข้าออกมาแบบปีศาจบรรพกาลตนนั้นหรือเปล่าหนอคิดแล้วหลินเซียนก็เตรียมใจยอมเจ็บตัว เพราะเขาก็ไม่อยากให้มีจอมมารผู้ยิ่งใหญ่อยู่ในตัวเขาเช่นกันแต่ชายผู้นั้นกลั

.....หลินเซียนค่อยๆลงจากฟ้าสู่แดนมนุษย์ เขามองลงที่พื้นดิน เห็นปีศาจกบชราสวมใส่ชุดเซียนโบราณสีเขียวตนหนึ่งยืนรออยู่แล้ว "ร่วงจากสวรรค์ลงมาแล้วรึ? หรือเพิ่งรู้ว่าเท้าตนเองไม่เคยแตะฟ้า?"หลินเซียนมองดูใบหน้าปีศาจกบตนนี้ เสียงของนางเป็นหญิงชรา แววตาไม่เป็นมิตร แต่ก็ไม่คิดทำร้าย แต่....ถึงจะทำร้าย ปีศาจกบตัวนี้เป็นแค่ปีศาจระดับ 6 เท่านั้น ระดับต่ำกว่าเจ้าปีศาจปลาหมึกที่ข้าไปนอนบ้านเขาในมหานครใต้ทะเลตะวันออกเสียอีก ดูร่างนางสิ ยังแปลงเป็นมนุษย์ยังไม่ได้เต็มที่เลย เป็นเหมือนครึ่งคนครึ่งกบเท่านั้นเอง"คำพูดท่านไม่รื่นหูเอาซะเลย หนูว่าอ่อนแอแต่เอาตัวรอดได้ตลอด แมลงสาบต่ำต้อยแต่ไม่ยอมตาย แต่กบอย่างท่านสู้ปีศาจทั้ง 2 นั้นยังไม่ได้เลย ท่านไม่กลัวหรือว่าข้าผู้เป็นเซียนระดับสูงเทียบเท่าปีศาจระดับ 12 จะไม่พอใจจนสังหารท่าน?"กบชรามองแววตาหลินเซียนโดยไม่เกรงกลัว และตอบไปว่า"หากเจ้าฆ่าข้าเพราะคำพูด เช่นนั้นข้าก็ไม่กระจอก เพราะเจ้ากลัวแม้กระทั่งกบ"กบชราถอนหายใจ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ และพูดต่อไปอีกว่า"หนูเอาตัวรอดได้ เพราะมันรู้ว่าตนต่ำแมลงสาบไม่ยอมตาย เพราะมันไม่เคยคิดว่าตนสูงส่วนข้า… เป็นกบ ข้าจึงไ

.....ณ หมู่บ้านสกุลหลิน แคว้นชิว ยังคงมีไร่นาสวยงามและร่มเย็นเช่นเดิม ด้วยพระบารมีองค์ฮ่องเต้แต่ละรุ่นสืบทอดกันมาให้อนุรักษ์หมู่บ้านนี้เพื่อให้เกียรติ์แด่หลินเซียนผู้เป็นบรรพาจารย์ และบัดนี้หานซิ่วศิษย์ของหลินเซียนก็บรรลุระดับ 4 หยวนอิงขั้นต้นได้แล้ว แม้แต่องค์อดีตฮ่องเต้ผู้เป็นหลานศิษย์ของหลินเซียนก็บรรลุแกนปราณขั้นปลายสูงสุดได้แล้ว ทั้ง 2 คอยดูแลรักษาแคว้นชิว แต่ไม่มีใครยอมขึ้นเป็นบรรพาจารย์แทนหลินเซียนเพื่อให้เกียรติ์อาจารย์ของตนนั่นเองวันนี้องค์อดีตฮ่องเต้ พาองค์ชายตัวน้อยผู้มีรากวิญญาณเซียนมากราบไหว้เคารพรูปปั้นบรรพาจารย์หลินเซียนที่ถูกสร้างขึ้นข้างหอบรรพชนที่หลินเซียนเคยบรรลุระดับ 5 หลิงเฉิง(วิญญาณสมบูรณ์) มีเซียนหนุ่มสาวและชราหลายคนมาเข้าฌานทำสมาธิอยู่ที่นี่เพื่อซึมซับเศษจิตเต๋าที่บรรลุของหลินเซียนแต่พอมองไปที่ข้างๆหอฯบัดนี้กลับไม่มีบัณฑิตชราหลินเยว่รับเขียนอักษรขายอีกต่อไปแล้ว เขากลายเป็นเพียงป้ายไม้วิญญาณอยู่บนแถวๆหนึ่งของหอบรรพชนตามคำสั่งเสียที่เขาบอกกล่าวลูกหลานไว้ว่าข้าจากไปแล้ว ความเด่นดังชื่อเสียงใดๆข้าไม่รับรู้ด้วยแล้ว จงให้ความสงบแก่ข้าอดีตฮ่องเต้หลานศิษย์หลินเซียนเ

.....หลินเซียนยังคงสำรวจไปรอบๆดินแดนปีศาจบรรพกาลนี้ เขาวนหาหลายรอบมากแต่ยิ่งตามหาวารีปีศาจบรรพกาล เขากลับยิ่งเพิ่มพูนความสิ้นหวังให้ตัวเอง"หรือมันจะไม่มีจริง?""ก็แล้วทำไมตอนนั้นข้าถึงรับรู้ว่าต้องตามหาวารีนี้เพื่อบรรลุระดับ 6 เสินหุ่น(วิญญาณเทวะ)ด้วย?"หลินเซียนยังคงมีความมั่นใจในตัวเองว่าเขาไม่ได้รับรู้มาผิด แต่ก็ทำไมมันไม่มีน้ำแม้แต่หยดเดียวในดินแดนที่แห้งแล้งไร้สิ่งมีชีวิตแห่งนี้วันนี้หลินเซียนนั่งพิงหินก้อนหนึ่ง เขามองไปทางดวงอาทิตย์สีส้มแดง ที่มันไม่เคยขึ้น และไม่เคยตก มันค้างอยู่อย่างนี้"แสงของเจ้าช่างดูเศร้าเสียจริง จิตใจข้าหดหู่ และตอนนี้ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินจิตใจข้า""ข้ามองเจ้าแล้วข้าหวนคิดถึงอดีตแสนยาวนานของข้า ท่านแม่ คุณหนู(ร้านน้ำชา) หลินเยว่ ....."ทันใดนั้นหลินเซียนก็เบิกตาโพลง"อดีต ความเศร้า ความสิ้นหวัง"เขาอ้าปากและมีอาการปากสั่น"หรือว่า...."หลินเซียนรีบเหาะทางทิศตรงข้ามดวงอาทิตย์ที่ปลายสุดนั้นมีซากโครงกระดูกปีศาจบรรกาล 6 ปีกตนหนึ่ง เขานั่งกอดเข่า หัวกระโหลกเขามองไปทางดวงอาทิตย์ร่างไร้ชีวิตนั้นท่าทางและการมองดูช่างคล้ายกับอารมณ์ที่หลินเซียนมองดวงตะวันใกล