Todos os capítulos de เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Capítulo 141 - Capítulo 150

(100 ปีผ่านไป).....ในที่สุดหลินเซียนก็มาถึงขอบโลกได้สำเร็จ มันไม่ใช่แค่ 1 ล้านลี้อย่างทีคิด แต่มันไกล 300 ล้านลี้ (150 ล้านกิโลเมตร) ที่หลินเซียนมาได้เร็วขนาดนี้เพราะเขาใช้ผลึกจันทราสวรรค์เปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายวันละ 10,000 ลี้แทบทุกวันจึงมาถึงได้ บัดนี้ผลึกจันทราสวรรค์สีซีดจางจนเกือบจะไม่มีพลังเหลืออีกแล้ว คงใช้ได้อีกแค่ 2-3 ครั้งก็หมดพลังต้องโยนทิ้งเสียแล้ว แถมมีท้องทะเลกว้างใหญ่ขวางไว้อีกไกลเป็นแสนลี้ ถ้าหลินเซียนไม่ใช่เซียนธาตุน้ำ คงไม่เดินทางได้ง่ายเลยที่จะมาถึงได้หลินเซียนไม่แปลกใจเลย ว่าทำไมไม่มีใครยอมเสียเวลาชีวิตเพื่อมาสักครั้ง นอกจากบรรพาจารย์ไท่สุ่ยเสินที่มีอายุเป็นแสนปี เพราะมันไกลมาก เสียเวลาชีวิตสุดๆ หากไม่ใช่เซียนระดับหยวนอิงที่มีอายุขัยเป็นพันๆปี ก็ไม่ควรเดินทางมาเลย เนื่องจากจะสิ้นอายุขัยตายก่อนที่จะถึงที่หมายนั่นเองณ ดินแดนขอบทวีป ไม่ได้เป็นทะเล ไม่ได้เป็นภูเขาอย่างที่คิด ด้านหน้ามีม่านพลังบางอย่างไม่สามารถมองออกไปด้านนอกได้เลย เบื้องหน้ามีเจดีย์ทองคำขนาดใหญ่ พลังปราณของมันเกินจะประมาณได้ นี่ไม่ใช่สิ่งของที่มนุษย์ หรือแม้นแต่ขาวสวรรค์ล่างจักสร้างขึ้นมาได้มันต้องเป

หลินเซียนเดินขึ้นๆลงๆแต่ละชั้นในเจดีย์หลายรอบ ซากโครงกระดูกของผู้ที่ตายแม้จะไม่มากแต่ก็มีทุกชั้น คนพวกนี้ล้วนเคยเป็นเซียนระดับหยวนอิง-หลิงเฉิงทั้งสิ้น พวกเขามาแสวงหาคำตอบสิ่งที่อยู่นอกทวีป/ขอบโลก สุดท้ายเขาทำได้เพียงร้องขอให้ท่านตาและคนในหมู่บ้านสูบกินวิญญาณและปราณจนหมดเพื่อจบชีวิตในคุกเจดีย์มรณะแห่งนี้แต่...สมบัติพวกนี้ มันคืออะไรกัน? ล้วนแต่เป็นสมบัติเซียนหายาก หลินเซียนระลึกถึงหอคอประมูล ณ เมืองเจียงไห่(ที่เขาใช้เจ้าปลาหมึกยักษ์สร้างความวุ่นวายเพื่อแย่งชิงแหวนธาราสวรรค์) สมบัติในเจดีย์นี้มีค่าแทบจะไม่ต่างจากแหวนธาราสวรรค์เลย หากมันอยู่ในงานประมูลนั้น แต่ละชิ้นในนี้มันจะต้องเป็นของที่มีค่าสูงสุดของงานประมูลเป็นแน่ เชือกที่มัดมือหลินเซียนไว้สั่น เพราะมือมั้นดิ้นไปเอง มันอยากจะคว้าสมับิตเซียนเหล่านี้สักชิ้นเหลือเกิน มันคืออะไรกันนี่? ข้าไม่อยากได้ แต่กลับมามนต์บางอย่าง คล้ายมนต์เสน่ห์นางปีศาจจิ้งจอก 9 หางยั่วยวนให้ข้าต้องหยิบ และโดนคำสาปขังข้าจนสิ้นอายุขัยเขามองโครงกระดูกหนึ่ง ผู้นี้เซียนระดับ 5 หลิงเฉิงเท่ากับข้าไม่ผิดแน่"พลังขนาดนี้ เขาต้องเคยใช้พลังทะลวงแล้ว แต่ไม่สำเร็จ"หลินเ

.....ในบรรดาศิษย์ของหลินเซียน มีหลันหลิงนี่แหละที่เธอติดดินที่สุด อาจเพราะเธอเคยเป็นทาสมาก่อน(และเกลียดพวกผู้ดีชนชั้นสูงเอามากๆ) เธอจึงเป็นขวัญใจของชนชั้นล่าง ศิษย์ของเธอมีแต่ไพร่และทาส ไม่รับชนชั้นสูงเลยแม้แต่คนเดียวปราณอัคคีของเธอไม่อาจเผาบ้านเรือนดั่งเซียนหยวนอิงปราณไฟนรกที่หลินเซียนต่อสู้ด้วย แต่...มันสามารถเผาปราณและทารกวิญญาณข้างในได้ แม้แต่ทารกวิญญาณก็ไม่อาจรอด หากเซียนคนไหนโดนคือจบสิ้นชีวิตเซียนทันที กลายเป็นคนธรรมดา นั่นจึงทำให้เหล่าผู้ฝึกฝนเซียนต่างหวาดกลัวเธอมากๆแม้แต่เซียนระดับหยวนอิงวันนี้เธอนั่งบนก้อนหินใหญ่ มองพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน และก็มีปัสสาวะนกที่บินผ่านร่วงลงมาที่ศรีษะเธอ ซึ่งจริงๆเธอจะปัดทิ้งก็ได้ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ"นี่ถ้าไอ้หน้าสวย(หลินเซียน)นั่นยังอยู่ มันคงจับข้าสระผมไปแล้วแน่ๆ""ข้าไม่เคยเรียกเขาเแป็นอาจารย์เลย""แต่...เขาคือผู้ดึงข้าขึ้นมาจากโคลน""เจ้าไปอยู่ที่ไหนฟะ!"แล้วเธอก็สะดุ้งโหยง เมื่อมีเสียงเบาๆอยู่ด้านหลังเธอ"ก็อยู่ข้างหลังเจ้านี่ไง"หลันหลิงรีบหันหน้าไปมองชายผู้ที่เธอคิดถึงมาก ชาย....ผู้ที่ตั้งชื่อให้เธอ"ไอ้หน้าสวย!"ใบหน้าห้าวๆนั้นมีรอยยิ้มกว้

.....ณ ที่ดินรกร้างแห่งหนึ่ง มีเศษซากอาคารจากหินเก่าที่พังกองอยู่หลายจุด หินเหล่านี้เก่าแก่มากมีอายุเป็นหมื่นปี บ่งบอกว่าสถานที่แห่งนี้รกร้างมานานแล้ว แต่ก็ยังมีเรื่องเล่าขานที่ทำให้ไม่มีผู้ใดกลามาปรับเปลี่ยนตั้งรกรากที่นี่อีก โดยเรื่องมีเล่าว่าครั้งหนึ่งที่นี่เคยเจริญรุ่งเรืองมาก มีมหาเศรษฐีย้ายมาตั้งรกรากอยู่แต่แล้วก็เกิดโศกนาฏกรรมสะเทือนขวัญเหล่าทาสทนการกดขี่ไม่ไหวจึงรวมพลังกันฆ่าล้างตระกูลเศรษฐีผู้นั้น เศรษฐีผู้นั้นเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญเซียน เขาหวงสมบัติของเขามาก เขาใช้สมบัติเซียนหรือยาเซียนอะไรสักอย่าง ปกป้องทรัพย์สมบัติเขาไว้ แต่กระนั้นเขาก็ไม่อาจทนพิษบาดแผลไหวและเสียชีวิตลงบนกองสมบัติของเขาด้วยพลังแห่งสมบัติเซียนหรือยาเซียนที่เขาใช้ นั่นทำให้วิญญาณของเขาไปไหนไม่ได้ ต้องอยู่เฝ้าสมบัติของเขา และร้องโหยหวน จากการที่สมบัติถูกขโมยไปจนหมดไม่มีเหลือหลินเซียน ยืนอยู่ป้ายหินทางเข้าที่เก่าแก่ผุพัง เขาปล่อยปีศาจดอกบัวน้อยออกมายืนอยู่ข้างกัน ปีศาจดอกบัวน้อยกลัวบรรยากาศวังเวงจนเขาไปเกาะชายเสื้อขาวของหลินเซียนไว้แน่น"พี่เซียน ท่านมาทำไมที่นี่ มันวังเวงและน่ากลัว"ไม่ทันได้ตอบเสียงโหยหวนก็ดั

.....วันเวลาผ่านไปหลินเซียนเริ่มคุ้นชินกับกายเทพเซียนที่เข้ามาแทนที่กายมนุษย์เดิมของเขาแล้ว มันช่างรู้สึกแตกต่างจากเดิมมากๆ และมีสิ่งหนึ่งที่หลินเซ๊ยนค้นพบแล้วสนใจมากนั่นคือ "การออกไปนอกด้านดวงดาว" หลินเซียนทำเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ ไม่รู้ทำอะไร หลินเซียนก็เหาะออกไปนอกวงโคจร นอนดูโลกสวยงามสีน้ำเงินของเขาอย่างมีความสุข มีอยู่ครั้งหนึ่งเขากำมือขึ้นมาใกล้ๆ ซ้อนภาพเหมือนเขากำลังคว้าโลกทั้งดวงดาวไว้แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนเด็กๆหลังๆมาพอชำนาญหลินเซียนเริ่มออกไปห่างไกลจากดาวโลกมากยิ่งขึ้น และในที่สุดเขาก็มาถึงดวงจันทร์ ซึ่งอยู่ห่างโลกถึงเกือบ 8 แสนลี้ (4 แสนกิโลเมตร) บนดวงจันทร์ที่อ้างว้างไร้สิ่งมีชีวิต หลินเซียนนั่งขัดสมาธิมองดูโลก ด้วยความรู้สึกเห็นสัจธรรม"โลกที่ข้าอยู่มันเล็กแค่นี้เองหรือ?""มีคนบางคนพาคนไปตาย ก่อสงคราม เพียงเพื่อแย่งชิงที่ดินเล็กจิ๋วเท่าปลายเล็บข้าตอนนี้""ตอนประมูลแหวนธาราสวรรค์ด้วยเงิน 2 ล้านเหรียญทอง ข้าเคยจินตนาการว่าเงินมากขนาดนั้นมันจะกองโตแค่ไหน?" "บัดนี้ทุกสิ่งในสายตาข้ากลับเล็กเท่าฝุ่งผงธุลี""ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ข้าใช้เวลาวิ่งตามหาอะไรอยู่?"หลินเซียนชี