Semua Bab เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Bab 111 - Bab 120

....สัปดาห์นี้หลินเซียนมาบ้านอาจารย์ปลาดอกไม้ทะเลผิงอันทุกวัน และองค์หญิงหลงเหลี่ยนก็มารับน้องชายของพระองค์ทุกวันเช่นกัน พอทั้งสองคนได้พูดคุยกันบ่อยขึ้นก็เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นองค์หญิงได้ถามผู้รู้มาแล้วพบว่าด้านนอกเมืองใต้เหวลึกที่สุดของทะเลตะวันออก มีถ้ำเล็กๆถ้ำหนึ่งซึ่งมีพลังปราณดีมาก แต่เหตุที่ยังว่างไม่เคยมีใครใช้ก็เพราะไม่สะดวกสบาย เจ้าหน้าท่ก็ไปดุแลไม่ไหว หากเป็นอะไรก็ติดต่อใครไม่ได้เลย หลินเซียนเลยบอกองค์หญิงว่าจะเอาถ้ำนี้แหละวันนี้องค์หญิงและองครักษ์ 2 คนจึงพาหลินเซียนไปดูถ้ำแห่งนั้น แม้ถ้ำนั้นจะไม่ไกลจากเมืองมากนัก แต่อยู่ใต้หุบเหวลึกมากๆ นี่น่าจะเป็นส่วนลึกที่สุดของมหาสมุทรแห่งนี้แล้ว สถานที่นั้นเงียบเชียบและมืดมิด มีเพียงปลาไม่กี่ชนิดที่หน้าตาแปลกๆอาศัยอยู่ในน้ำลึกนี้เท่านั้นเคราะห์ยังดีว่าแถวนี้ไม่มีภูเขาไฟใต้ทะเล จึงไม่มีแผ่นดินไหวแต่อย่างใด หลินเซียนมองถ้ำนั้นอย่างพิจารณา ทางเข้าค่อนข้างคับแคบ แต่พอเข้าไปด้านในกลับกว้างขวาง องค์หญิงก็นำปะการังและสาหร่ายเรืองแสงมาเพาะไว้ในถ้ำให้พอมีแสงสว่างบ้าง"ข้าเอาที่นี่แหละขอรับ" หลินเซียนมองสถานที่ด้วยความพึงพอใจองค์หญิงยื่นแผ่

....เพราะบ้านเจ้าปีศาจปลาหมึกเสียหายหนัก หลินเซียนเลยเลื่อนการเข้าฝึกบำเพ็ญในถ้ำไปก่อน อยู่ช่วยซ่อมบ้านกับเจ้าปีศาจปลาหมึกหลังเลิกสอนแล้วอาจารย์ปลาดอกไม้ทะเลและองค์หญิงหลงเหลี่ยนก็จะมานั่งให้กำลังใจหลินเซียนทุกวัน หลินเซียนก็ฝากเธอช่วยดูลูกเจ้าปีศาจปลาหมึกซะเลย กลัวเด็กเข้ามาใกล้ที่ก่อสร้าง เดี๋ยวจะมีอันตราย เขาแอบกระซิบถามอาจารย์ปลาดอกไม้ทะเลด้วยว่า"ท่านมังกรวารีบรรพกาล ...ย่าขององค์หญิง มีปัญหาใช่ไหมล่ะ?""เจ้ารู้ได้ยังไง?""แหม! สัตว์ยักษ์ถล่มเมืองซะขนาดนี้ แต่นางไม่ออกมาเลย แค่นี้ก็รู้แล้ว"เจ้าปลาดอกไม้ทะเลถอนหายใจ"ใช่....นางซึมเศร้ารุนแรงจนป่วยหนัก""แต่เจ้าอย่าถามอะไรมากเลยนะ เรื่องนี้เป็นความลับมากๆ"เจ้าปลาดอกไม้ทะเลทำปากจุ๊ๆ หลินเซียนเลยไม่ถามอะไรต่อเพราะไม่อยากมีปัญหาภายหลังพอตกกลางคืนหลินเซียนไม่อยากรบกวนใคร นำเงินที่ได้จากคืนค่าเช่าถ้ำตอนแรกมาเช่าโรงแรมนอนแทนคืนนี้ถนนทางเดินมาจัดงานขายสินค้า หลินเซียนและองค์หญิงหลงเหลี่ยนเดินคู่กันเลือกซื้อของนู่นนี่, กินบะหมี่ และดูการละเล่นด้วยกันพอเริ่มดึกหลินเซียนก็พาเธอมาส่งที่ประตูวัง โดยหารู้ไม่ว่าองค์หญิงใหญ่แอบยืนมองอยู่ด้

...หลังเลิกประชุม ปีศาจเสือขาวก็อุ้มหลานสาวมาเคารพบรรพจารย์เสือ "คาราวะท่านบรรพชนสิหลานรัก"เด็กน้อยโค้งศรีษะคำนับ บรรพาจารย์หัวเราะลั่นเอามือลูบหัวหลานสาวจนผมยุ่ง"ฮ่าๆ ลูกหลานข้า พลังหยินที่รุนแรงนี่ เผ่าเสือมีอนาคตสดใสแล้ว ฮ่าๆ""แต่...." ลุงเสือขาวทำท่าอ้อมแอ้ม"มีอะไรก็พูดมา! เจ้าทำหน้าแบบนี้มันน่าเกลียดมาก""ค่ะ...คือ...แม่ของนางเป็นเผ่ามนุษย์ขอรับ"บรรพาจารย์เสือทำหน้าตกใจ"เจ้าอย่าบอกนะว่านางได้รับพลังธาตุมืดนี่มาจากแม่ของนาง"ลุงเสือขาวพยักหน้าบรรพาจารย์เสือ รีบดึงลุงเสือขาวมามุมที่ห่างผู้อื่น "เจ้าอย่าบอกใครเป็นอันขาด แล้วก็พาข้าไปพบนางตอนนี้เลย"แล้วปีศาจเสือขาวและบรรพาจารย์ก็รีบกลับมาที่เผ่า ซึ่งอยู่แถวๆแคว้นจ้าวบ้านเกิดของหลินเซียนนั่นเองเมื่อมาถึงบ้านของเสือหนุ่มและหลิวเซี่ยง นางกำลังตากเสื้อผ้าลูกๆและสามีนางหน้าบ้านพอดี พอเห็นบรรพาจารย์เสือ ก็คุกเข่าทำความเคารพโดยไม่ต้องมีผู้ใดบอก"โห่! เจ้ารู้รึว่าข้าเป็นผู้ใด?""ข้าสัมผัสพลังหยินในร่างท่านได้ นั่นเป็นปราณหยินเก่าแก่ที่มีอายุมาเกินแสนปี ท่านย่อมต้องไม่ใช่ปีศาจธรรมดาแน่นอนเจ้าค่ะ""ฮ่าๆ ยอดเยี่ยมมาก นางมนุษย์!" "หื

.....ณ ปากถ้ำที่หลินเซียนบำเพ็ญอยู่ บัดนี้มีคนค่อยๆทยอยมาหลายคน แต่มีมารบรรพกาล 3 ตนดังนี้1. มารวารีชำระบาป (ฝ๋อจุ้ยสุ่ยมอ) กำเนิดจากน้ำอาบศพ, น้ำล้างโชคร้าย, น้ำล้างคำสาป และน้ำบูชายัญ ฯลฯ เธอเป็นหญิงร่างเล็กๆที่หน้าตาเศร้า ปราณวารีของเธอนั้นรวมสิ่งอัปมงคลทั้งหมดบนโลกไว้ มันเป็นน้ำพิษแห่งความซวยทุกรูปแบบ ที่ไม่มีผู้ใดอยากสัมผัสแม้แต่เศษละอองน้ำเล็กๆจากปราณของเธอ แม้เธอจะดูไม่อันตรายเลยก็ตาม2. มารน้ำดำโบราณ(เฮยสุ่ยเสวียนมอ) เขาเป็นน้ำดำโบราณที่สะสมจากซากศพที่ตายสะสมกันมายาวนาน(ฟอสซิล) เป็นชายใบหน้านิ่งเฉยๆ ลึกลับ แววตาน่ากลัว เขายืนนิ่งโดยไม่มีผู้ใดกล้าจะยืนใกล้3.ไอมาร(เจิ้งกู่มอ) มาเป็นไอละอองน้ำที่รวมกันเป็นร่างคล้ายมนุษย์ เขาถือคันธนูที่ทำจากน้ำ และลูกธนูวารีมากมายอยู่ด้านหลังของเขา ทั้งหมดคาราวะเด็กมังกรผม 2 สีเด็กชายมังกรมองทุกคนแล้วพูด"มา...กันแค่...นี้เอง....หรือ?"เจิ้งกู่มอคาราวะแล้วพูด"ใช่ขอรับท่านจิ่วโส่วซื่อหลง(มังกรต้นกำเนิด 9 เศียร) เพราะพวกเราอยู่ใกล้เลยสัมผัสถึงนายท่านได้""คนอื่นๆน่าจะอยู่ไกล เลยไม่รู้ถึงนายท่าน พวกเขาเลยไม่ได้มา""อืม" เด็กชายทำหน้าครุ่นคิด

....อิงเหรินนางเหาะไปที่เฟิงหลิวชุนด้วยตัวเอง ไม่ได้มีคำสั่งผู้ใด แต่เป็นเพราะนิสัยนางพูดแล้วต้องทำ นางจึงมาเพื่อแจ้งและเชิญอดีตแม่ทัพปีศาจเชววู่ ซึ่งเป็นปีศาจระดับ 15 ให้มาช่วยปกป้องเผ่าปีศาจหากราตรีนิรันดร์มาถึง"จะไปไหนจ๊ะน้องสาวคนสวย ฮ่าๆ"มีชายคนหนึ่งลอยขวางอยู่เบื้องหน้า ชายผู้นี้หน้าตาเด็กมาก แววตาสดใส แต่รอยยิ้มนั่นแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมเฟี้ยว!ด้วยสัญชาตญาณ อิงเหรินขว้างง้าวคู่กลืนฟ้าหมุนควงไปสังหารทันที แต่ชายลึกลับโยกตัวหลบทันจึงแค่เฉียดเพียงนิดเดียวอิงเหรินมีเหงื่อตก 1 เม็ด เจ้าผู้นี้ มันไม่ใช่ชาวสวรรค์ธรรมดาแน่นอน มันถึงสามารถหลบการโจมตีข้าซึ่งเป็นปีศาจระดับ 13 (เทียบเท่าระดับ 6 เสินหุ่นขั้นกลาง-ปลาย)"โอ๊ะๆ สาวเผ่าปีศาจนี่ดุดันดีแท้ ช่างถูกใจข้าจริงๆ ฮ่าๆ""ถ้าชอบข้าจริง แน่จริงอย่าหลบสิ!""ได้สิจ๊ะที่รัก ฮ่าๆ"อิงเหรินใส่ปราณเข้าไปเต็มอาวุธปีศาจบรรพกาล แล้วขว้างออกไป คมง้าวคู่กลืนฟ้ามีไอมารพุ่งพล่านออกมามหาศาลแต่...ชายลึกลับนั้นยืนยิ้ม ง้าวคู่ลอยเข้าไปหมุนเล่นที่นิ้วที่มือของเขาราวดีใจที่พบเจอเจ้าของอีกครั้ง"ฮ่าๆ ตั้งนานแล้วยังจำได้อีก ไม่เสียแรงที่ข้าใช้ไฟหลอมสร้างเ