Semua Bab เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Bab 91 - Bab 100

**คำเตือน** เนื้อหาตอนนี้อาจมีความรุนแรงหรือทำร้ายจิตใจสูง ผู้อ่านควรมีอายุตั้งแต่ 20 ปีขึ้นไปและใช้วิจารณญาณในการอ่าน ทั้งหมดเป็นเพียงนิยายที่ไม่มีมูลความจริง ห้ามลอกเลียนแบบเด็ดขาด!!.......ไกลออกไปหลายพันลี้ หลินเซียนพานางจิ้งจอก 9 หางมาพักที่บ้านเจ้าแมวส้ม เมื่อมาถึงหลินเซียนก็ตกใจเพราะลูกๆของแมวส้มมีถึง 7 ตัว และเป็นแมวทั้งหมด ไม่ได้แม่ซึ่งเป็นปีศาจปลาทองมาเลยสักคนเดียว ที่น่ารักที่สุดคงไม่พ้นลูกชายแมวลายสลิดเพราะทั้งซนทั้งน่ารัก แต่ที่ดูสุภาพเรียบร้อยที่สุดคือเด็กหญิงแมวดำ บรรดาลูกแมวและครอบครัวที่อบอุ่นนี้ช่วยเยียวยาจิตใจให้นางจิ้งจอกได้พอสมควรจนนางเริ่มยิ้มได้ แต่....นางก็ยังไม่บอกข้อมูลอะไรแก่หลินเซียนว่านางหายไปไหนตั้งนาน และยังถูกบังคับให้มาแต่งงานกับจอมปีศาจถึง 3 ตน แม้เวลาจะผ่านมา 1 เดือนแล้วก็ตามวันนี้ในขณะที่หลินเซียนเล่นกับเด็กๆลูกแมวอยู่นั้น ท้องฟ้าก็เปลี่ยนสีกลายเป็นสีดำ เมฆหมุนเป็นวงกลม มีสายฟ้าสีดำและแดงที่อุโมงค์เมฆดำนั้นแล้วก็มีชายผู้หนึ่งออกมาจากอุโมงค์เมฆนั้น ลักษณะชายผู้นี้ช่างรูปงามและดูสง่ายิ่งนัก ชุดสีขาวลายปักลวดลายสีทองดำนั่นช่างทำให้เขาดูสูงศักดิ์ ผ

....ค่ำคืน ณ ค่ายทหารย่อยของเผ่าปีศาจตั้งอยู่รึมบึงน้ำขนาดใหญ่ มีเต็นท์ผ้าเก่าเพียงไม่กี่หลัง แต่ละหลังถูกเสริมด้วยอักขระปีศาจลงอาคมแสงจากคบเพลิงสะท้อนบนตราสลัก ทหารปีศาจเฝ้าประตูยืนตัวตรงเหมือนรูปปั้น ดวงตาแดงวาววับ จับทุกการเคลื่อนไหวของผู้บุกรุกรอบค่ายมีธงสัญลักษณ์ปีศาจคางคกปลิวสะบัด กลางคืนมีทหารเดินถือเปลวไฟคบเพลิงไปมารอบค่าย หลินเซียนใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายแอบเข้ามาในค่ายทหารได้อย่างง่ายดาย เขาเห็นแม่ทัพสวรรค์ที่อยู่กลางค่ายนั้นไม่ยาก"พวกทหารปีศาจนี่ตรงๆดี แทนที่จะเอาเชลยไปซ่อนสักหน่อยก็ไม่ทำ แต่กลับเอามาประจานไว้กลางค่าย""แต่ก็ดี ไม่ต้องเสียเวลาหา" หลินเซียนพึมพรำแม่ทัพสวรรค์ถูกล่ามโซ่และใส่กรงสัตว์ขังไว้กลางอากาศที่หนาวเหน็บ หน้าเต็นท์หัวหน้านายกองแห่งค่ายนี้ เขาเหลือแค่เสื้อผ้าขาดเก่าๆขาดๆเต็มไปด้วยคราบสกปรกและรอยเลือด นั่งชันเข่าด้วยความหนาวแม้จะมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แต่กรงขังนี้มีค่ายกลอยู่ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับหลินเซียนเลยเขาแก้ค่ายกลได้อย่างง่ายดายและเงียบเชียบ"จุ๊ๆ"หลินเซียนทำปากให้แม่ทัพเงียบเสียง เมื่อเขาสวมใส่ชุดสีดำปิดบังใบหน้าเข้าไปอยู่ที่ข้างกรง ซึ่งแม

......น้ำพุยมโลกที่ 7 นั้นอยู่ไกลจากน้ำพุที่ 6 มาก และมันอยู่ลึกลงไปจนถึงก้นแม่น้ำหวังชวน เมื่อมองขึ้นไปก็แทบจะไม่เห็นผิวน้ำเบื้องบนแล้ว มันมืดลงมาก แต่ความหนาแน่นของวิญญาณกลับเข้มข้นสูงกว่าน้ำพุที่ 6 ที่ช้าแทบจะทนไม่ไหวนั่นแล้ว ที่นี่ราวกับทุกอากาศ ทุกอณูเต็มไปด้วยวิญญาณ และเป็นวิญญาณที่จมอยู่ที่แห่งนี้มานานแสนนานไม่ไปผุดไปเกิดเสียด้วย บ้างมีห่วงที่ตัดไม่ขาด บ้างอาฆาต บ้างรักผูกพัน บางเศร้าโศก บ้างเดียวดาย หลินเซียนสัมผัสอารมณ์เหล่านั้นถาโถมเข้าสู่ตัวเองไม่หยุดไม่หย่อนเขาพยายามใช้สมาธิควบคุมจิตตัวเองอย่างหนัก เพราะหากเผลอนิดเดียว ข้าคงหลุดกลายเป็นบ้าไปได้เลยน้ำพุที่ 7 เบื้องหน้านี้มันเป็นน้ำสีเหลืองสว่างที่ซึมออกมาจากพื้นหินใต้แม่น้ำหวังชวนนิดๆหน่อยๆ ไม่เหมือนน้ำพุก่อนๆเลยสักนิด แถมยังมีลูกอะไรก็ไม่รู้สีฟ้าขาวอ่อนๆ ผุดขึ้นมาเป็นระยะๆด้วย"ข้าจะต้องเอามันมาให้ได้"หลินเซียนกลืนน้ำลายดังอึ่กแล้วตัดสินใจไปนั่งเข้าฌานอยู่ตรงกลางลานหินที่มีน้ำยมโลกไหลขึ้นมานั้น พลังของมันแผ่ซ่านไหลผ่านทุกอย่างในตัวหลินเซียนขึ้นไปด้านบนเขาพยายามนั่งอยู่อย่างนั้นไม่ขยับแต่ก็มีหลายครั้งที่เขาทนไม่ไหวเอา

.......เช้าวันนี้ที่ภูเขาป่าไผ่ หลินเซียนพักอาศัยอยู่ที่กระท่อมชายถือตำรา แม้จะเป็นชีวิตที่เรียบง่ายแต่เขาก็ไม่อยู่เฉยๆ เขาช่วยชายถือตำราดูแลแปลงผักเล็กๆ และปัดกวาดเช็ดถูให้ ซึ่งชายถือตำราในชุดเขียวก็มักจะมองหลินเซียนแล้วยิ้ม วันนี้เหหมือนทุกๆวัน ลุงชุดดำมาเยี่ยมที่กระท่อมและเตรียมนั่งเรียนพร้อมเด็กๆและหลินเซียน เขามีรูปร่างกำยำและสวมใส่ชุดดำเสมอ หนวดเครายาวลงถึงอกหลินเซ๊ยนทำอาหารให้ชายถือตำรา ลุงชุดดำ และเด็กๆกินทุกวันๆ ทำเช่นนี้มา 2-3 เดือนนั่นทำให้ลุงชุดดำคอยแนะนำและนั่งดูหลินเซียนฝึกกระบี่ให้ทุกวันๆ ลุงบอกว่าหลินเซ๊ยนทำอาหารอร่อยถูกใจ"เจ้าหนุ่ม!....หลินเซียน จำไว้ กระบี่นั้นไม่ได้อยู่ในกระบวนท่าเท่านั้น แต่อยู่ที่ความตั้งใจของเจ้าด้วย" เขามักพูดสอนหลินเซียนบ่อยๆ เวลาหลินเซียนฝึกไม่ดีบางครั้งเขาก็ลงดวลกระบี่กับหลินเซียนอีกด้วย ซึ่งชายถือตำราและเด็กๆก็มักจะมานั่งเชียร์เสมอๆ การฝึกกับผู้เก่งกาจเช่นนี้ทำให้หลินเซียนมีพื้นฐานวิชากระบี่ดีขึ้นมาก แม้ลุงชุดดำจะสอนเขาแค่กระบวนท่าเดียว(กระบี่เงาปีศาจ)เท่านั้นก็ตามหลินเซียนเป็นคนตั้งใจ นอกจากนั่งฟังชายถือตำราสอนปรัชญาเต๋าพร้อมเด็กๆแล้

.....แผ่นดิน ณ ขั้วโลก สถานที่ๆไม่เหมาะสมกับการใช้ชีวิต มีแคว้นอันฮั่นโจว(มืดและหนาว)อยู่อย่างโดดเดี่ยว ถึงจะเรียกว่าแคว้น แต่จริงๆมีประชากรอาศัยอยู่แค่ไม่กี่พันคนเท่านั้น ไม่ต่างจากเมืองเล็กๆเมืองหนึ่ง อาหารส่วนมากก็จะเป็นปลาที่พอมีอยู่บ้างใต้ทะเลสาปน้ำแข็ง และสัตว์ทนหนาวได้ไม่กี่ชนิด บ้านเรือนก็สร้างจากต้นไม้ที่ทนหนาวได้เช่นกัน พระราชวังที่นี่จึงสร้างจากหินและไม้ ไม่สวยงามมากนักเหมือนวังแคว้นอื่นๆ กลางเมืองมีหลุมหินละลายหลุมใหญ่มากหลุมหนึ่ง แม้ไม่ลึกมากนัก แต่หินและแร่รอบๆขอบบหลุมนั้นบ่งว่าโดนไฟที่ร้อนมากๆละลายมัน ซึ่งมีน้ำแข็งอยู่ด้านล่างจนกลางเป็นลานน้ำแข็งเล้กๆให้เด็กๆในเมืองเล่นสกีน้ำแข็งกันจริงๆแล้วนครที่ฟ้าไม่ยอมส่องแสงนี้ก็ไม่แย่เสียทีเดียวในทุกๆ 1 ปีจะมีอยู่ราวๆ 14 - 16 วันเท่านั้นที่แสงอาทิตย์จะโผล่ขึ้นเหนือขอบฟ้า ช่วงนี้ของทุกๆปีชาวเมืองก็จะออกมาจัดงานรื่นเริง สำนักเซียนมีเพียงหนึ่งเดียวนั่นคือสำนักฮั่วน่วน(ไฟที่อบอุ่น) แต่บรรพจารย์สำนักนี้ไม่ธรรมดาเป็นถึงระดับ 5 หลิงเฉิงขั้นต้น เขามีอายุมาเกินหมื่นปี เป็นที่เคารพนับถือของชาวเมืองและเซียนทุกคนในเมืองอย่างมาก บ้างเล่ากัน