Semua Bab เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Bab 131 - Bab 140

....หลินเซียนเดินออกจากช่องมิติกอไผ่กลับจากแดนปีศาจบรรพกาลออกมาสู่โลกภายนอกอีกครั้ง แต่ไม่มีปีศาจกบนางนั้นแล้ว และทันทีที่หลินเซียนก้าวเดินออกมา กอไผ่ทั้งกอนั้นก็แห้งเหี่ยวและตายไป ไม่เหลือทางเข้าแดนปีศาจบรรพกาลอีกต่อไปหลินเซียนเดินมาเรื่อยๆจนบึงน้ำแห่งหนึ่งน้ำใสสะอาดมาก ที่ริมบึงมีหมู่บ้านเล็กๆของเผ่าปีศาจนากตั้งอาศัยอยู่ เมื่อนากชราเห็นหลินเซียน เขาก็ตกใจตะโกนเรียกคนในหมู่บ้านออกมาปรากฎว่ามีนากหนุ่มแค่ 5 คนเอง นอกนั้นเป็นผู้หญิง คนแก่ และเด็ก ซึ่งพวกเขาต่างหลบอยู่ด้านหลังนากหนุ่มทั้ง 5 ที่มีเพียงจอบเสียมและคราดเป็นอาวุธเท่านั้น ใบหน้าพวกเขาวิตกกังวลมาก เซียนมนุษย์ผู้นี้ไม่ใช่ระดับที่ปีศาจอย่างพวกเขาจะต่อสู้ได้เลยเด็กบางคนเริ่มกลัวจนร้องไห้ หลินเซียนจึงยิ้ม แววตาแสดงความเป็นมิตรไมตรี"ข้าไม่มีเจตนาทำร้ายพวกท่าน ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว"แต่พวกนากหนุ่มยังไม่เชื่อ พวกเขายังคงถือเครื่องมือเกษตร(จอบ,เสียม)ไว้แน่นหลิยเซียนยิ้มและเดินผ่านเข้าไป นากหนุ่มทั้ง 5 ไม่มีใครกล้าจะฟาดอาวุธทำร้ายหลินเซียนเลย แถมยังขาสั่นด้วย และมีคนหนึ่งทำอาวุธตกลงกับพื้นหลินเซียนเดินไปลูบศรีษะเด็กนากน้อยคนหนึ่งแ

....หลินเซียนประคองปีศาจอีกาแล้วใช้ผลึกจันทราสวรรค์พาย้ายมาที่เผ่าปีศาจอีกา ซึ่งตอนแรกทุกคนตกใจมาก แต่พอสักพักก็ทราบความจริงและต้อนรับหลินเซียนเป็นอย่างดีเหล่าผู้อาวุโสยังขอมาดูเกล็ดมังกรดำของหลินเซียนอีกด้วย เมื่อหลินเซียนนำออกมา พวกเขาก็คุกเข่าลงคำนับเกล็ดมังกรดำนั้น หลินเซียนมองพวกเขาแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจ ลุงมังกรดำของข้าเขาก็มีคนรักคนชอบเขา อนาคตข้าจะได้เจอท่านลุงอีกไหมหนอ.....(แหม ทีตอนแรกกลัวจนภาวนาบ่อยๆว่าอย่าเจอๆ เหอๆ ไอ้ตี๋เอ้ย E_E )อยู่ 2-3 วันหลินเซียนก็ลาจากเผ่าปีศาจอีกาและเดินทางต่อไปเผ่าปีศาจเสือเพื่อไปหลุมอเวจี ซึมซับวารีสุดท้าย น้ำจากแดนยมโลกหลินเซียนยังไม่อยากรีบไป เขาจึงไม่ใช้ผลึกจันทราสวรรค์ แต่เลือกที่จะเหาะและหยุดพักเอามากกว่า ทุกคืนหลินเซียนจะทบทวนพลังวารีแดนบรรพกาลทั้ง 2 เพื่อใช้ให้คล่องแคล่วยิ่งกว่านี้ และขบคิดหาคำตอบด้วยว่า 2 วารีนี้ทำอะไรได้บ้างในที่สุดหลินเซียนก็เดินมาถึงเมืองๆหนึ่ง เมืองนี้การค้าขายคึกคักมาก และเมื่อเงินสะพัดดี สิ่งบันเทิงใจเพื่อดูดทรัพย์ก็มีมากตามไปด้วยยิ่งเวลากลางคืน หอคณิกา ร้านสุรา หมอดู ขอทาน กายกรรม แม้แต่คณะละครสัตว์ที่นี้ก็มีห

.....ณ จักรวาลอันไกลโพ้น เด็กชายชุดแดงเหาะอย่าสบายอารมณ์ในอวกาศที่มืดมิด แต่แล้วเขาก็สังเกตุเห็นอะไรบางอย่าง เขาจึงหยุด สิ่งที่มองไปไกลๆทำให้เขาเบิกตาโพลงและมีเหงื่อไหล"ไม่ ไม่จริง ทำไมมันถึงมาเร็วอย่างนี้"หนอนขนาดมหัมาใหญ่กว่าดวงดาว ปากของมันมีฟันแหลมคมไม่รู้กี่หมื่นกี่พันซี่ มันขยายโพรงปากแล้วกลทมกัดกินดวงดาวทั้งดวงย่อยลงในปากของมันเด็กชายชูมือข้างหนึ่งขึ้น แสงสีแดงจ้าพุ่งเข้าไปสะกิดผิวหนอนยักษ์นั้นกี๊ซ!มันร้องอย่างเจ็บปวด บิดตัวไปมา จนส่วนหางไปชนดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่งออกจากวงโคจรไปชนดาวอีกดวงหนึ่งจะแตกระเบิดมันมองมาที่เด็กชายชุดแดงด้วยความโกรธแค้นเด็กชายชุดแดงเรียกว่าวกระดาษอันใหญ่ออกมา แล้วเด็กชายชุดแดงก็รูดสายป่านว่าวให้ว่าวลอยขึ้นจากตนเองว่าวนั้นใหญ่าก เท่ากับครึ่งดาวโลก มันมีพลังมหัศจรรย์ คือเมื่อมันลอยขึ้นไปแล้ว ดวงดาวต่างๆส่งพลังมาที่มันจนว่าวสยายออก แท้แต่กรอบไม้ของว่าวก็เรืองแสงหนอนยักษ์ผงะ หยุดไม่ยอมเข้ามา มันและเด็กชายชุดแดงจ้องมองกันเขม็งอยู่นานสักพัก มันจึงเลี้ยวลำตัวขนาดมหึมานั้นกลับไปเมื่อหนอนยักษ์ไปแล้ว เด็กชายชุดแดงรีบเก็บว่าวลงกระเป๋าสมบัติ เอามือข้างหนึ่

......ณ เป่าแห่งหนึ่ง ซึ่งล้อมรอบไปด้วยค่ายกลอำพรางชั้นสูงหนาหลายชั้น หญิงชราพาหลินเซียนเข้ามาด้านในอย่างง่ายดาย และเมื่อลงมาถึงพื้นดินแล้ว หญิงชราก็พูดกับหลินเซียนว่า"ที่นี่ปลอดภัยแล้ว เจ้าอยู่ที่นี่เพื่อฝึกฝนเลื่อนขั้นเสินหุ่น(วิญญาณเทวะ)เถอะนะ"หลินเซียนโค้งศรีษะแสดงความขอบคุณ"ขอบคุณท่านบรรพาจารย์ ข้าน้อยชื่อหลินเซียนขอรับ ไม่ทราบว่าท่านนามอะไร?""ข้าชื่อไท่สุ่ยเสิน""ข้าเองก็จะอยู่ที่นี่เพื่อช่วยเจ้าด้วย และข้าเองก็จะฝึกตัวเองให้ทะลุขั้นกลางให้ได้เช่นกัน"หญิงชราทำหน้าอ้อมแอ้ม หลินเซียนจึงพูดว่า"ผู้อาวุโสมีสิ่งใดจะให้ข้าน้อยช่วยท่านก็บอกได้เลยขอรับ""คือ....ข้า...เอ่อ....อยากเห็นจอมมารจูเยี่ยสักครั้งได้ไหม?""อาจารย์ท่านถูกเธอสังหารหรือขอรับ?"หญิงชรารีบส่ายหน้า "เปล่าๆ ครั้งนั้นแม้ข้าอยู่ในสงครามด้วย แต่อยู่ด้านหลังสุด จึงปลอดภัย""แต่ก็เห็นการตู่สู้ของมหาเทพอัคคีและมหาเทพวารีแค่ไกลๆ"หลินเซียนโค้งศรีษะขออภัย"ผู้น้อยต้องขออภัยด้วยขอรับ นางเข้าฌานในจิตของข้าๆเรียกนางออกมาไม่ได้เลย""อ่ะ...อ๋อ...เหรอ ไม่เป็นไรๆ ข้าแค่ถามๆดูเฉยๆน่ะ""แล้วตอนนี้เจ้าได้วารีปีศาจบรรพกาลมาด้วยหรือ?

1 ชั่วยามกับการพยายามควักเอาพลังฮุ่นตุ้นออกจากจิตเต๋าหลินเซียน ซึ่งหลินเซียนร้องอย่างเจ็บปวดทรมานมากส่วนจอมมารมู่เยี่ยน้อยยกลับนั่งสมาธิเข้าฌานโดยไม่ได้สนใจพลังฮุ่นตุ้นนั้นล้อมอยู่กับหยดน้ำตาปริศนาที่หลินเซียนได้มาจากหมู่บ้านสกุลหลินโดยบังเอิญ"เอาออกไม่ได้หรือ?"ราชาปีศาจอ้ำอึ้ง เขาเองเป็นถึงปีศาจระดับ 14 (เทียบเท่าระดับ 6 เสินหุ่นขั้นปลายสูงสุด - ระดับ 7 เจินเสินขั้นต้น) หญิงชราพูด "คงต้องให้เขามาช่วยแล้วล่ะ"หญิงชราสร้างปีผีเสื้อวารีเรืองแสงมากมายบินออกไป"นังโง่! ทำอะไรของเจ้า!" ราชาปีศาจตะคอก"ก็...ก็เรียกเจ้านั่นไง""แบบนี้พวกมันก็รู้ที่ซ่อนแห่งนี้สิ!"ไม่ทันขาดคำมีร่างหนึ่งพุ่งลงมากระแทกพื้นตูม!ผู้ที่ลงมาไม่ใช่ใคร หญิงผมสั้น 2 เขาปีก 1 คู่ ใบหน้าห้าวหาญ เธอคือแม่ทัพปีศาจอิงเหรินนั่นเองง้าวปีศาจหมุนวนที่มือเธอพร้อมต่อสู้"หึ! เจ้าจะกลัวสิ่งใด นางระดับต่ำกว่าเจ้า และตอนนี้ข้าก็เสินหุ่นขั้นกลางแล้วด้วย พอสู้สูสีกับนางได้อยู่""บังอาจ!"ตูม! อีกร่างหนึ่งพุ่งลงมาอย่างรวดเร็วจนพื้นดินแตกกระจาย เธอมองไปที่หลินเวียนซึ่งถูกน้ำมัดแขนขาไว้ในท่ายืน ใบหน้าทุกข์ทรมานจนใกล้สลบเธอกัดฟ