All Chapters of เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Chapter 151 - Chapter 160

....วันรุ่งขึ้น ทุกคนทำงานขุดแร่บนดวงจันทร์ปกติ ในมุมที่ไม่มีใคร หลินเซียนปล่อยใช้ประบี่วารีตนเองเจาะลึกลงไปข้างใต้ดวงจันทร์หินข้างใต้ดวงจันทร์นี้นิ่มกว่าที่คิด ไม่อาจต้านทางคมกระบี่วารีหลินเซียนได้ แต่ก็ใช้เป็นวันๆกว่าจะลงไปถึง 15,000 จั้ง (ราวๆ 50 กิโลเมตร)แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันคือแร่ที่หลินเซียนสัมผัสได้นั้นมันไม่ใช่ของแข็งแต่มันคือของเหลว เมื่อมีช่องมันก็ดันขึ้นมา จนทั้งถ้ำสั่นไหวหลินเซียนทำเป็นไม่รู้เรื่อง วิ่งออกจากถ้ำมาพร้อมกับทุกคน ทุกคนยืนหน้าถ้ำไม่นานถ้าก็ระเบิด แร่เหลวนั้นพุ่งขึ้นมาจากดินราวน้ำพุ"เป็น....เป็นไปไม่ได้!"เซียนผู้ดูแลการขุดเจาะแร่ตกใจจนเหงื่อโชก เขารีบขึ้นพาหนะเซียนแล้วพุ่งกลาวดาวไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ศิษย์สายนอกอย่างพวกหลินเซียนทำหน้างงๆสักพัก ผู้ที่เหาะมาโดยไม่ใช้พาหนะ นั่นหมานถึงเขาเป็นระดับ 7 เจินเสิน(เทวะแท้จริง) เช่นเดียวกับหลินเซียนแล้ว เขาคือเจ้าสำนักหลอมดาราปฐพีนั่นเอง (ส่วนรองเจ้าสำนักยังอยู่ระดับ 6 เสินหุ่น(วิญญาณเทวะ)ขั้นกลาง,ปลาย จึงยังคงต้องอาศัยพาหนะเซียนในการเดินทางอยู่ อย่างไรก็ดี พวกเขาตามมาด้วยเช่นกัน แต่มาถึงช้ากว่าพอสมควร)ทุกคนคุกเข่าคำ

(150 ปี ผ่านไป)......วันนี้ทั่วทั้งสำนักหลอมดาราปฐพีต่างคุกเข่าโศกเศร้า เพราะท่านบรรพาจารย์ใกล้จะเสียชีวิตแล้ว โดยเฉพาะที่ด้านหน้าตำหนักเก่าแก่ของสำนักซึ่งเป็นที่พักของบรรพาจารย์ เจ้าสำนัก, รองเจ้าสำนัก, ผู้อาวุโส ต่างคุกเข่าอยู่"ท่านหลินเซียนๆ"เสียงจากลุงคนกวาดพื้นเข้ามากระซิบหลินเซียนๆจึงลุกและดิมตามเขาไปด้านหลังสำนักที่เป็นป่าร่มรื่น มีกระท่อมไม้เก่าๆผุๆหลังหนึ่ง และเมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบกับท่านบรรพาจารย์นอนอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ลมหายใจโรยรินใกล้ถึงแก่เวลา"บ้านข้าน่าอยู่ไหม?" บรรพาจารย์มองหน้าหลินเซียนยิ้มบางๆ"คล้ายกับบ้านเกิดข้าขอรับ แม้ไม้จะเก่า แม้ไม่โออ่าสวยงาม แต่มันรู้สึกอบอุ่น"ชายชรายิ้มมีน้ำตาไหล"บ้านหลังนี้ข้ากับนางสร้างอยู่พักอาศัยด้วยกัน""ตำหนักหรูหราในสำนักนั่นคือที่อยู่บรรพาจารย์ แต่บ้านหลังนี้คือที่อยู่ของคู่ตาและยายแก่ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาทั้งชีวิต"ชายชราเอื้อมมือออกหาหลินเซียนๆจับกุมมือเขาไว้"เจ้าอ่านหนังสือหมดหรือยัง?""ครบหมดแล้วขอรับ""และข้ายังออกเดินทางไปที่ต่างทั่วดาวดวงนี้อีกด้วย""อ่านหนังสือหมื่นเล่ม ไม่เท่ากับเดินทางหมื่นลี้ ไปเห็นด้วยตาตนเอง

....หลังจากเด็กชายปริศนาที่ไม่ยอมลืมตาและเรียกหลินเซียนว่าพ่อๆไปได้ไม่นาน เจ้าแมงมุมหยกก็เลื่อนระดับและยอมกลายร่างเป็นหญิงแก่ร่างท้วม, เจ้างูฟ้ากลายร่างเป็นชายแก่ร่างผอม เพราะทั้งคู่มีอายุหมื่นปีแล้ว ยกเว้นเสี่ยวหมิงลูกหมีแพนด้า เธอกลายร่างเป็นเด็กผู้หญิงสาวแรกรุ่นหน้าตาน่ารัก ซึ่งหลินเซียนแปลกใจมาก หลินเซียนเลยตั้งให้เสี่ยงหมิงเป็นรองเจ้าสำนัก ส่วนแมงมุมหยกฟ้าเป็นผู้อาวุโสฝ่ายซ้ายและเจ้างูฟ้าเป็นผู้อาวุโสฝ่ายขวาพอแแต่งตั้งเสร็จ ทั้ง 4 ก็มองหน้ากันแล้วหัวเราะ เพราะทั้งสำนักก็มีแค่พวกเขา 4 คนแค่นี้เองดาวดวงเล็กๆที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางแค่ 100 ลี้(50 กม.) แต่ที่นี่กลับมาพลังปราณมหาศาลที่อยู่ในแกนดาวปล่อยออกมา พืชทั้งหมดบนดาวดวงนี้มีพลังเซียนหมดแม้แต่หญ้าสัตว์ก็เช่นกัน ตั้งแต่สัตว์ใหญ่เช่นม้า ไปจนถึงสัตว์เล็กมากเช่นไส้เดือน แค่พวกมันเกิดมาก็มีพลังปราณสะสมเท่ากับผู้ที่มีชีวิตอยู่ดาวโลกมาแล้ว 1,000 ปีมีดหั่นผักที่หลินเซียนใช้ปรุงอาหาร มันมีพลังระดับสมบัติแดนสวรรค์ หากมีดนี้ตกอยู่ในมือเซียนขั้นหยวนอิงขึ้นไป สามารถทำลายแค้วนเล็กๆได้ทั้งแคว้นอย่างง่ายดาย ซึ่งหลินเซียนไม่รู้เรื่องนี้เลย บางที

....วันรุ่งขึ้นกลุ่มโจรสลายดาราก็ลาหลินเซียนไป พวกเขาไม่ได้เอาสิ่งใดติดมือกลับไปด้วย แต่หลินเซ๊ยนก็หยิบมีดทำครัวนั้นให้ชายผู้นำ บอกว่าท่านเอาไปหักผักที่บ้านท่านต่อเถอะ ชายผู้นำหัวเราะแล้วก็รับไว้แต่โดยดีเมื่อพาหนะเซียนของพวกเขาลอยพ้นไปไกลแล้ว หลินเซียนก็มานั่งทบทวน บัดนี้ข้าได้ฆ่าคนสมาพันธ์เซียนไปแล้วหลายคน โดยเฉพาะชายธาตุแสงระดับหลิงเฉิงคนนั้น เขาน่าจะมีตำแหน่งสูงข้าต้องตัดสินใจว่าจะหนี หรือจะอยู่ต่อแล้วเตรียมตั้งรับหลินเซียนครุ่นคิดสักพักก็ตัดสินใจอยู่ต่อ เพราะที่นี่ห่างไกลจากดาวสมาพันธ์เซียนสำนักงานใหญ่มาก กว่าข่าวจะถึง กว่าจะส่งคนมา เร็วที่สุดก็น่าจะราวๆ 20 ปี ข้ายังพอมีเวลาวางกับดัก, ค่ายกล และเพิ่มอาวุธ รวมถึงหุ่นเชิดให้มีจำนวนมากกว่านี้ และถ้าได้หุ่นเชิดระดับ 6 เสินหุ่นได้ก็คงจะดีมากๆนี่เองทำให้ทุกวันหลินเซียนมีงานทำ สร้างป้อม สร้างอาวุธ วางค่ายกล สร้างหุ่นเชิดแต่ก็ก็จะหาเวลาเข้าฌานทำสมาธิเสมอ เพราะสิ่งที่ดีที่สุดคือเขาต้องเลื่อนเป็นขั้นกลางให้ได้ นั่นจึงจะปลอดภัยที่สุดยิ่งใกล้ครบ 20 ปีหลินเซียนก็ยิ่งวิตก มีหุ่นเชิดเฝ้ายามทั้งกลางวันและกลางคืน แถมสร้างระฆังเซียนอันใหญ่ขึ้

....ดวงดาวสีขาวในจักวาลอันไกลโพ้น ดาว...ที่มีไอหมอกขาวๆเต็มไปหมด เด็กชายวัย 10 ขวบที่เคยไปอยู่กับหลินเซียนและเรียกหลินเซียนว่าพ่อ เขาหลับตานอนคะแคงท้าวคางอย่างมีความสุข บนมังกรสีขาว 1,000 เศียรตูม!ไอเมฆสีขาวฟุ้งแตกกระจาย มังกรขาวที่เป็นฐานนอนนั้นมีเศียรหนึ่งชูคอขึ้นมองด้วยแววตาจริงจัง นั่นทำให้เด็กชายชุดขาวที่กำลังหลับไหลตื่น(แต่ไม่ลืมตา)"พักนี้มีแต่คนคิดถึงข้าเนอะ"เป็นเด็กชายตกปลา มือข้างหนึ่งของเขาจับคอเสื้อของราชามังกรต้นกำเนิด 9 เศียรซึ่งสลบอยู่มาด้วยเด็กชายตกปลาไม่พูด เด็กชายชุดขาวยิ้มบางๆ และหัวเราะหึหึเบาๆเด็กชายตกปลาเป็นฝ่ายลอยลงไปหาเด็กชุดขาว มังกร 1,000 เศียรมองเด็กชายมังกร 9 เศียรที่สลบอยู่ในมือของเด็กชายตกปลาด้วยแววตาซับซ้อน"ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเจ้าจะออกมาจากจากดวงดาวอันแสนภูมิใจของเจ้าได้ด้วย""จักวาลของเจ้ามีดวงดาวหลายล้านดวง..."เด็กชายชุดขาวชี้หน้าเด็กชายตกปลา"แต่เจ้า! เจ้าทอดทิ้งพวกเขาทั้งหมด อาศัยอยู่แค่ดวงดาวสีฟ้านั้นแค่ดวงเดียว!""จำไม่ได้แล้วหรือว่าหน้าที่ของเจ้าคืออะไร??"กลายเป็นเด็กชายชุดขาวที่พูดจนมีอารมณ์โกรธ แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่ยอมลืมตาเด็กชายตกป