บททั้งหมดของ เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): บทที่ 221 - บทที่ 230

...การเทศนาเต๋าครั้งนั้นของหลินเซียนกลายเป็นที่เล่าขาน ไม่เฉพาะแค่ทั่วทั้งแคว้น แต่ปากต่อปากยังเล่าต่อไปยังหลายๆแคว้นจนเป็นที่แซ่ซ้องไปทั่ว ส่วนหนึ่งก็เพราะเขาสามารถเทศนาครั้งเดียวทำให้มนุษย์ธรรมดามากมายที่ฟังเทศนามีรากวิญญาณเซียนขึ้นมาได้(สามารถฝึกเป็นเซียนได้) ซึ่งไม่เคยมีเซียนผู้ใดทำได้มาก่อนในประวัติศาสตร์ยิ่งหลินเซียนชอบออกไปเดินตลาด แรกๆชาวบ้านก็ประหม่า แต่พอเห็นหลินเซียนยิ้มแย้มทักทายดั่งวัยรุ่นชายปกติก็เริ่มสนิทสนมกัน ร้านบะหมี่ ร้านซาลาเปาที่หลินเซียนมาซื้อประจำถึงขนาดขอให้หลินเซียนเขียนป้ายผ้าให้เป็นสิริมงคล ซึ่งหลินเซียนก็ไม่ขัดเขาเสกพู่กันสวรรค์มาเขียนให้ (แต่หลินเซียนไม่ยอมกินฟรีหรือรับแถม เขาจ่ายเงินทุกครั้ง) พอเขียนเสร็จก็มีละอองสีทองคล้ายมังกรทองลอยวนออกจากป้ายผ้าด้วย สร้างความฮือฮาต่อผู้พบเห็นมากๆความติดดินของหลินเซียน ผู้เป็นบรรพาจารย์อันดับ 1 ของโลก เกิดเป็นกระแสศรัทธาหลินเซียนไปทั่วเมือง บางคนอุ้มลูกมาให้เขาลูบศรีษะ หรือตั้งชื่อเด็กทารกให้ก็มี หวงเจี้ยนไห่เองก็ได้หน้า เขายืดอกภูมิใจที่เป็นศิษย์หลินเซียนๆให้เขาเลือกศิษย์ตัวเองที่หน่วยก้านดีมา เดี๋ยวให้หลิวเซี่ยงม

ณ ตำหนักโบราณแห่งหนึ่ง มีค่ายกลวางซ้อนกันหลายชั้น ผู้เข้าไปล้วนสวมผ้าคลุมปกปิดใบหน้า เจ้าหน้าที่ตรวจแผ่นป้ายอย่างละเอียดก่อนจะอนุญาตให้ผ่าค่ายกลไปแต่ละชั้นๆนี่คือการประชุมใหญ่ของกลุ่มจู้อี้เหมิง(พันธมิตรสังหารสิ่งแปลกหลอม)ภาคตะวันออก“ไหนป้ายเจ้า!”พอชายผ้าคลุมยื่นป้ายให้เท่านั้นเจ้าหน้าที่ก็รีบโค้งศรีษะอย่างสั่นกลัว เขาคือหัวหน้ากลุ่มระดับ 6 เสินหุ่นขั้นต้นครั้งที่แล้วที่บุกสำนักกระบี่เลือด วิญญาณเซียนเขาที่ถูกตัดขาขาดกลับมาดีขึ้นแล้วพอเข้ามาถึงห้องประชุมใหญ่ เขาก็ขึ้นชั้นที่ 3 ห้องส่วนตัวนั่งในฐานะผู้บริหารระดับสูง ระหว่างรอประธานเขาหยิบพัดหรูหราของตัวเองมาปิดใบหน้าช่วงล่าง สอกส่ายสายตามองไปทั่ว“น้ำชาขอรับ”“ขอบใจ...อ้าว!”เป็นหลินเซียนที่ปลอมตัวเป็นเด็กยกชา แต่ยังไม่ทันที่เขาจะตะโกน หลินเซียนก็พูดว่า“นายท่านจะรีบร้อนไปใย เราไม่ใช่คนอื่นคนไกลกัน ข้าน้อยมาคนเดียว ไหนเลยจะสู้ท่านได้ ให้ข้าได้นั่งจิบชากับท่านสักชั่วครู่ก่อนดีไหมขอรับ?”ชายถือพัดมองแววตาและยิ้มหวานๆของหลินเซียนแล้วใจอ่อน จึงให้เขานั่งเป็นเพื่อน หลินเซียนจึงเทชาและยกจอกชาคาราวะเพื่อขอบคุณและแล้วประธานก็ออกมา“ระดับ

...ณ แผ่นดินแห้งแล้ง ชายแดนฉินและจ้าว กองทัพใหญ่หลายแสนนายกำลังจัดทัพเตรียมปะทะกันเสียงเกือกม้า ดาบเหล็กเคาะโล่ หรือแม้แต่เสียงย่ำเท้า ฝุ่นที่ฟุ้ง เสียงที่ดินอื้ออึง ราวกับพลังเทพเซียนสวรรค์ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนเหล่าแม่ทัพใหญ่ทั้ง 2 แคว้นนั่งบนหลังม้าแยกกันควบคุมพลทหารกว่าหมื่นนาย เหล่าเซียนอาวุโสตั้งแต่ระดับ 3 แกนปราณ ไปจนถึงระดับ 5 หลิงเฉิงต้นมากมาย ลอยเหนือกองทัพทุกคนมีอาวุธเซียนในมือเหนือบัลลังก์ที่ประทับฮ่องเต้ คือบรรพาจารย์ฉินผิง และแคว้นจ้าวคืออดีตองค์ชายที่หลินเซียนรับไปฝึกดาววารีนิรันดร์ แต่ไม่มีจ้าวหานเฟิงอยู่“ศิษย์พี่! เจ้าผิดต่อคำพูดท่านอาจารย์แล้ว!”“ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์! เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้รึว่าเจ้าวางแผนสิ่งใด!”ทั้ง 2 คนเป็นระดับ 7 เจินเสิน(เทวะแท้จริง) กลายร่างเซียนทั้งคู่เพื่อเรียกขวัญกำลังใจองค์ชายแคว้นจ้าวกลายร่างเป็นเซียนวารีผู้มีกระแสน้ำ 9 ชนิดไหลวนรอบร่างกายส่วนฉิงผิงกลายร่างเป็นปฐมกษัตริย์ผู้ก่อตั้งแคว้นฉินที่ชาวฉินนับถือบูชา มือซ้ายถือตำรา มือขวาถือดาบ เป็นสัญลักษณ์แห่งบู๊และบุ๋น“ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ฉินจักไม่มีวันล่มสลาย!”เสียงทหารฉินเฮลั่น“เพื่อ

(ขอบจักรวาลทิศตะวันออก)มือขนาดใหญ่ทะลุออกจากดวงอาทิตย์สีขาวที่ใหญ่กว่าดวงอาทิตย์ของโลกถึง 1 ล้านเท่า แล้วมือนั้นค่อยๆหดตัวลงกลายร่างเป็นเซียนร่างแสงคนหนึ่งวัยราวๆ 30 ปี ชุดของเขาเป็นสีแดงขอบขาว เขาโยกคอจนกระดูกลั่นกร๊อบๆแล้วเหาะไปด้วยความเร็วเหนือแสง(ขอบจักรวาลทิศใต้)เศษอุกาบาตและสสารต่างๆมากมายเป็นอนันต์รวมกันจนเป็นร่างเหลว และค่อยๆหดตัวลงกลายร่างเป็นเซียนร่างวารีคนหนึ่งวัยราวๆ 70 ปี ชุดของเขาเป็นสีน้ำเงินขอบขาว เขาเอามือทุบหลังตุบๆแล้วหายวับไป(ขอบจักรวาลทิศตะวันตก)หลุมดำจู่ๆหมุนด้วยความเร็วสูงผิดปกติก่อนที่จะมีร่างๆหนึ่งยืนกลางหลุมดำ เป็นเซียนชุดสีดำขอบขาวใส่หน้ากากเหล็กสีดำไว้ไม่เห็นใบหน้า ผิวก็เป็นอวกาศสีดำสนิท จึงไม่รู้อายุ เขาหยิบผลึกธาตุมืดเข้มมา เปิดรอยแยกมิติ แล้วค่อยๆย่างเท้าเข้าไปอย่างสุขุม(ขอบจักรวาลทางทิศเหนือ)ชายจ้าวดวงดาวอายุหลายล้านปีเซียนระดับ 1 รวมปราณที่หลินเซียนเคยไปหา ตื่นขึ้นมามองฟ้า เขาเข้าไปหยิบภาพเซียนหญิงที่เขานับถือออกมาแล้วคุกเข่าก้มศรีษะคำนับฟ้าแล้วเขาก็กำผลึกอะไรสักอย่างบีบอัดอย่างแรง“ว่ะ..ว๊าก!”ชายชอบนอนตกใจมาก ร่างลอยออกนอกดวงดาวและพุ่งไปด้วยค

(จักรวาลดับสูญในร่างหลินเซียน)....ณ ดวงดาวที่กลุ่มสีเทา(กลุ่มศิษย์ลับของหลินเซียน)อาศัยอยู่ หลินเซียนพาหลี่ม่อเหาะเข้ามายังดวงดาวเพื่อแนะนำตัว“ทุกคน นี่คือหลี่ม่อ ตั้งแต่วันนี้เขาจะมาอยู่กับพวกเจ้าที่นี่”ทุกคนใบหน้ายิ้มแย้มเข้าไปรับหลี่ม่อๆหันหลังมองหลินเซียนที่ยิ้มบางๆให้“เจ้าคงต้องอยู่ที่นี่ไปก่อน จนกว่าอาจารย์จะหาวิธีนำเจ้าและทุกคนออกไปนะ”“อาจารย์ ท่านไม่ถามหน่อยหรือว่าทำไมข้าถึงทำเรื่องเหล่านั้น?”“ไม่ล่ะ เพราะข้าเชื่อว่าทุกสิ่งที่ทำนั้นเจ้าไตร่ตรองดีแล้ว และที่สำคัญข้ามั่นใจว่าเจ้าหวังดีกับข้า”หลี่ม่อมองหลินเซียนมีน้ำตาซึมนิดๆ หลินเซียนตบที่ไหล่เขา“อยู่ที่นี่ฝึกไปก่อน สักวันข้าจะพาเจ้าออกไปให้ได้ ข้าสัญญา”คืนนั้นหลินเซียนอยู่ร่วมทานอาหารกับทุกคน พวกเขาล้วนเป็นเซียนขั้นสูงระดับ 9 – 11 กันทุกคน เขาจัดทำทิวทัศน์ใหม่รอบๆที่พักอาศัยทั้งภูเขา บึงน้ำ ลำธาร เหลือแค่ให้หลินเซียนมาเสกต้นไม้ ดอกไม้ สมุนไพร ทุ่งหญ้า สัตว์บกสัตว์น้ำให้เท่านั้น ซึ่งวันรุ่งขึ้นหลินเซียนก็ใช้ลูกแก้วเขียวเสกให้ตามต้องการหลินเซียนนั่งใต้ต้นไม้ตรงบึงน้ำหยิบตำราที่ชายชอบนอนให้มา“เต๋า?”เขาค่อยๆนั่งอ่านทีละ