บททั้งหมดของ เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): บทที่ 231 - บทที่ 240

...เช้าวันรุ่งขึ้นหลินเซียนแล้วเทพธิดานัดเจอกันที่สำนักซากศพส่วนอาคารขายศพและวิญญาณระดับเอิ่ม...ถ้าเป็นยุคปัจจุบันคือ luxury เลย ประมาณนั้นเสื้อหลินเซียนมีกลิ่นม้านิดๆเพราะนอนคอกม้ามา เทพธิดาจึงใช้ผงหอม(บดจากดอกไม้และสมุนไพร)โรยบนเสื้อผ้าหลินเซียนให้ภายในอาคารนี้เป็นซากศพเกรดสูงมาก – สูงลิ่ว หลินเซียนไปหยุดยืนที่ศพร่างใหญ่ผิวสีฟ้า“เผ่ามารยักษ์!”“ท่านก็รู้จักหรือ? ร่างกายพวกนี้แข็งแกร่งมาก แต่เป็นเผ่าลึกลับที่ชายขอบจักรวาล ศพนี้คือกายาระดับเงินเชียวนะ ราคาจึงสูงมาก”หลินเซียนมองที่ราคาก็ตาเบิกโพลง เงินในกระเป๋าข้าที่ว่ารวยแล้วก็ยังซื้อไม่ได้เลย เขาหันไปถามเทพธิดา“อะไรคือระดับเงินขอรับ?”“เท่าที่เรามีข้อมูล พวกเผ่ามารยักษ์จะมีระดับความแข็งแกร่งร่างกายอยู่ 4 ระดับ กายาทองแดง เงิน ทองคำ และเพชร อย่างระดับกายาเงินนี่เขาสามารถใช้พละกำลังอย่างเดียวเอาชนะเซียนที่เหนือกว่าตนเอง 1 ระดับได้เลย”“โห! ขี้โกงจัง!”เธอยิ้มและพูดต่อ“ว่ากันว่าพวกราชวงศ์ของเขาเป็นระดับทองคำทุกคน ราชาของพวกมีข่าวลือว่าถึงระดับกายาเพชรเชียวนะ”“หากเขาเป็นระดับ 10 เทียนจุน ระดับกายาเพชรนี่จะข้ามขั้นขึ้นไปแค่ไหนขอรับ

ก๊อก ก๊อก ก๊อกหลินเซียนเปิดประตูกระท่อมหน้าบ้านออกไปดู เป็นจางหลิงเขาพาศิษย์วัยรุ่นคนหนึ่งมาด้วย“มีอะไรหรือ?”“ท่านอาจารย์ เขามีเรื่องอยากคุยกับท่านขอรับ”“ได้ๆ เข้ามาๆ”จางหลิงไม่เข้า เขาเดินกลับ หลินเซียนก็แอบงงนิดๆ แต่ก็พาศิษยคนนั้นเข้ามานั่งคุยบนโต๊ะอาหารเนื่องจากตอนนี้หลินเซียนมีศิษย์ 10 ล้านคนกระจายอยู่ดวงดาวต่างๆทั้ง 108 ดวง ยิ่งหลินเซียนเป็นคนให้ความสำคัญกับเวลาส่วนตัวหมายถึงถ้าเขาเข้าบ้านแล้วงานทั้งหมดกองไว้ด้านนอกในบ้านคือเวลาส่วนตัวของเขา อย่างมากก็มีสืออัน,หลินเล่ย,ลูกสาวครูฝึกผู้เป็นลูกบุญธรรมเท่านั้นที่เข้ามานั่งกินข้าวด้วย ดังนั้นการได้มานั่งพูดคุยส่วนตัวแบบนี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยเขาก้มหน้าประหม่า หลินเซียนเลยรินน้ำชาให้ เขาตกใจมากรีบรับน้ำชานั้นมือสั่นๆ“มีสิ่งใดในใจ…ก็จงเอ่ยออกมาเถิด ข้าฟังอยู่”เขารีบลุกจากเก้าอี้ คุกเข่า ก้มหน้าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ“คือ...คือ....ข้าอยากเชิญท่านอาจารย์ไปที่บ้านขอรับ”“แม่ข้า ท่านแม่นางใกล้สิ้นลมเต็มทีแล้ว ฮือๆ”“ข้าเคยส่งจดหมายไปให้นางหลายฉบับว่าข้าคือศิษย์รักของท่าน”เขาโขกศรีษะที่พื้นหลายครั้ง“ข้าผิดเองที่โกหกท่านแม่ แ

สืออันลืมตา นี่ข้ายังไม่ตายหรือหลินเซียนร่างดาราดับสูญที่ไร้ความรู้สึกนั้นมีปราณน้ำสีฟ้าเป็นเส้นยาวๆบางๆมากมายหลายเส้นออกมาจากอกและมัดดึงแขนเขาไว้ไม่ให้แทงไปถึงคอสืออันเส้นปราณน้ำสีฟ้านั้นอีกหลายเส้นยังออกมารัดแขนทุกแขนและขาไว้อือ!!หลินเซียนส่งเสียงไม่พอใจและพยายามดิ้นราวกับสัตว์ป่าตัวหนึ่ง“นี่มันปราณวารีอะไร?”มันคุ้นตามากเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ไม่นาน แล้วสืออันก็คิดออก และตะโกนเสียงดังอย่างดีใจ“หลี่ม่อ!”เป็นหลี่ม่อ ตอนนี้เขาบรรลุระดับ 10 เทียนจุนขั้นต้นแล้ว เขาใช้เส้นปราณขนาดเล็กทะลุออกจากจักรวาลดับสูญ ด้วยธาตุดึกดำบรรพ์บางอย่างที่เขาและศิษย์พี่ร่วมกันค้นคว้าวิจัย มันเปิดมิติออกมาไม่ได้ก็จริง แต่ปราณเส้นเล็กๆนั้นพอแทรกลอดออกมาได้เซียนหญิงชราระดับ 12 รีบเข้ามาหาสืออัน“เร็ว รีบมัดตัวเขาไว้!”แล้วศิษย์หลายคนก็เอาสมบัติเซียนเป็นเชือกเซียนที่แข็งแกร่งมากหลายเส้นมัดหลินเซียนไว้แน่นหนาทุกคนโล่งใจ และจะพาหลินเซียนหลับไปที่ห้องลับสำนักเพื่อกักขังเขาไว้ก่อน แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงดังเข้ามาในจิตทุกคน“ไอ้พวกฝุ่นธุลี! ชิชะ! บังอาจมาก! ยอมรับความตายซะ! จงยินดีและปลาบปลื้มที่ได้รับเกีย

...หลินเซียนออกมาจากจักรวาลดับสูญ ทันทีที่เขาเปิดประตูกระท่อมออกมา ก็ตกใจ เพราะศิษย์ทั้ง 10 ล้านคน, คนจากสมาพันธ์เซียน, เซียนดวงดาวใกล้เคียงต่างๆ มารอคำนับอยู่มากมายจนล้นออกไปนอกดวงดาว(อยู่บนเรือ,พาหนะเซียน)“พ่ะ...พวกท่านมีอะไรกัน?”หลินเซียนประหม่าเขินมากเป็นเจ้าสำนักวารีนิรันดร์(อดีตฮ่องเต้)เข้ามา“ท่านนักบุญบรรลุระดับ 12 รับดาราแล้ว ศิษย์และเซียนทุกท่านต่างมาร่วมแสดงความยินดีครับ”ผู้นำสมาพันธ์ดาราจักรและเซียนหญิงชราระดับ 12 ขั้นกลางลอยเข้ามาหา“ท่านหลินเซียนท่านรับพลังดาราอะไรมา? ทำไมพวกข้าถึงไม่รู้สึกคุ้นเคยกับพลังปราณในกายท่านเลย”แล้วก็มีเสียงเชียร์ดังกระหึ่มให้หลินเซียนโชว์พลังปราณ ตอนแรกหลินเซียนจะปฏิเสธแต่คุณหนูน้องสาวเข้ามากระซิบว่าท่านพี่สร้างบารมีสักหน่อยเถอะ เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจเพราะบางคนเขามาไกลมากและรอท่านมาหลายปีแล้วด้วยหลินเซียนนิ่งสักครู่ เขาก็สร้างค่ายกลเล็กๆครอบร่างตนเองแล้วจึงค่อยๆกลายร่างเป็นร่างดาราดับสูญ เหล่าศิษย์ที่อยู่ตกใจมากบางคนกำลังจะวิ่งหนีเพราะยังขยาดครั้งที่แล้วไม่หาย แต่หลิงเอ๋อกลับยืนมองใกล้ๆอย่างไม่หวาดกลัว“ทุกคนไม่ต้องกลัว ข้ายังมีสติอยู่!”เป

...หลินเซียนและหลิวเซี่ยงเหาะมาที่เฟิงหลิวชุน พูดคุยกับอาจารย์ปีศาจมังกรเขียว พบว่าเขาเองก็มีคนในเผ่ามาขอร้องให้ช่วยและพยายามค้นคว้ามาตลอด แต่ยังหาทางรักษาไม่ได้เช่นกัน (อย่างไรก็ดีหลินเซียนได้เอกสารข้อมูลการรักษากลับมาเพียบ)หลิวเซี่ยงเสนอว่าให้หลินเซียนใช้เส้นสายและชื่อเสียงตนเองเรียกประชุมแพทย์ทุกเผ่ามาระดมสมองหาวิธีรักษาร่วมกันเลยดีกว่า ซึ่งหลินเซียนก็เห็นด้วย ก่อนกลับหลินเซียนแวะไปทำปลาย่างและนั่งกินข้าวกับเด็กชายตกปลาเช่นเดิม ส่วนหลิวเซี่ยงเดินไปนั่งฟังนิทานจากชายแก่ร่างอ้วนกับเด็กๆที่กลางหมู่บ้านเมื่อหลินเซียนเดินมาเรียกพวกเขาก็เหาะไปด้วยกันไปหาจอมมาร, จักรพรรดินีปีศาจ และเทพโอสถบนสวรรค์(หลินเซียนรู้จักเป็นการส่วนตัว) ซึ่งทุกคนเห็นด้วย“ติดที่เผ่ามนุษย์นี่แหละ พวกเขาไม่มีผู้นำ”หลิวเซี่ยงเอานิ้วจิ้มอกหลินเซียน“ท่านอาจารย์ไงเจ้าค่ะ! ศูนย์รวมจิตใจของเผ่ามนุษย์”หลินเซียนยิ้ม เขาเรียกวารีจากแม่น้ำ,บึง,ทะเลสาป ฯลฯ ของแต่ละแคว้นกลายเป็นร่างเขาขนาดใหญ่มากที่เมืองหลวงและเมืองใหญ่ต่างๆ (แต่แคว้นจ้าว ไม่มีร่างหลินเซียนยักษ์ออกมา มีไปโผล่ลำธารเส้นแบ่งอาณาเขตข้างๆแคว้นจ้าวให้พอมองเห็นไก