All Chapters of Tuksong Naglalagablab : Chapter 11 - Chapter 20

Pumasok na ako ng elevator, nang mag-angat ako ng tingin nasalubong ko ang dalawang-pares ng mga mata ni Mr. Lim. Saka ko naalala ang paanyaya nito na ilang araw ko na ring hindi naalala. Gosh! Nakaramdam ako ng guilt. Napayuko ako."Good afternoon, Sir," bati ko rito."Good afternoon, Ms. Galvez," pormal nitong sagot. Pumasok na ito sa loob at pinindot ang floor kung saan kapwa ang aming destinasyon. Tahimik lang ako. Nahihiya ako rito. Gusto kong magsalita pero walang ni ano mang salita ang lumabas sa aking bibig. I can hear his deep heavy sigh."By the way, bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko. You forgot my invitation," tugon nito sa halatang nagtatampong boses. Napalunok ako. Nahihiya ako rito. Palibhasa'y pre-occupied ang isip ko sa ibang bagay kaya nakalimutan ko ang imbitasyon nito."I am sorry, sir. Medyo na busy din ako sa school," pagdadahilan ko na lamang. Nakatitig ako sa aking mga daliri, pagdakay nilaru-laro ito. I can feel our awkward moment inside the elevator.

TINITIIS KO ang naturang pagod at gutom. Hindi alintana ang init. Mukhang naikot ko na yata ang lahat ng mga establishment. Naisip kong huminto na lamang sa pag-aaral at magtrabaho na lamang. Dahil kung mag-aaral pa ako at mag-trabaho mukhang hindi kakayanin ng katawan ko. Kailangan kong mag-ipon muna. Mahirap na at baka atakihin na naman ako ng aking hika. Naupo ako sa may karenderya. Kailangan kong mag-budget. Kumakalam na rin ang aking sikmura. Napasulyap ako sa orasan. Alas kuwatro na pala ng hapon. Hindi pa nga pala ako nag-lunch. Siguro, pag-uwi na lang. Mas makakatipid pa ako.Naisipan kong pumara nang taxi. Kailangan kong umuwi. Sa ganitong sitwasyon kailangang matibay ang aking sikmura. Maghihintay na lamang ako nang tawag sa mga pinag-aplayan ko. Umaasa akong sana kahit ni isa ay may tumawag. Nang makarating ako sa bahay. Lihim akong nagpasalamat sa Panginoon at nakauwi ako ng safe. Pumasok ako sa loob at naghanap nang tubig. Kanina pa ako nauuhaw. Gusto kong maiyak sa sit

Mula rito sa Yate nakamasid lang ako sa mga ginagawa ni Seth. Nalaman kong nagbibigay pala ang kanyang grupo ng ilang mga bags, at ilan pang mga gamit para magamit kung paano ang sumulat at bumasa. At nalaman ko ring nagpatayo si Seth sa maliit na lugar na ito ng satellite para makakuha ng signal. May ilang ibinigay na groceries at pabigas pa si Seth sa mga tao. Makikita ang saya sa mukha ng mga bata. Ako man ay nagulat at hindi makapaniwala sa nasaksihan. Ang inakala kong masamang tao ay may mabuting puso pala.Kitang-kita ko sa anyo ni Seth ang kakaibang kaligayahan. It's my first time na makita itong gano'n ka saya. Hindi ko akalaing may ganitong side pala si Seth. Kalat ang pagiging masamang ugali nito dahil sa taglay nitong kasungitan at sa Montenegro temper na tinataglay nito.Pansin ko rin na tila parang bago ang mga bahay ng mga naroon. Halatang bagong ayos. Siguro, pinaayos din iyon ni Seth. Napahikab ako at muling pumasok sa loob ng Yate. Inaàntok ako at nagpasya akong matu

Nagulat ako nang pumutok ang plastic balloon sa aking harapan. Inis na pinukol ko ng tingin ang kaibigang si Delilah. "Ano ba!" inis kong tugon dito."Kanina ka pa tulala. Ano bang iniisip mo at tila ang lalim naman yata? May problema ka bang babae ka?" kunot-noo na tanong nito."Malaki, Del.""What?!" bulalas nito."I think, I am slowly falling for him," saad ko na tila wala sa sarili. Napahiyaw ako sa sakit nang kurutin nito ang aking tagiliran."Hoy, akala ko ba study first?!" inis nitong turan sa akin. Nakasimangot ito."Of course, siyempre naman study first ako. Hindi ko naman nakalimutan ang goal ko," sagot ko rito."For whom?" Seryosong nakatitig ito sa aking mukha. Nananantiya. Pagdakay, tumikwas ang isang kilay nito. Hindi ko alam kung sasabihin dito ang totoo."Kay Cloud," pagsisinungaling ko rito. Dahil kung sasabihin kong si Seth, alam kong magagalit ito sa akin. Yeah, I think I am falling for him. Damn! At 'yon ang problema ko."I don't think so, hindi ka nagsasabi nang t

KASALUKUYAN akong nasa dalampasigan, naisipan kong maglakad-lakad umaasa na maibsan ang bigat sa aking dibdib. Iniiwas ang sarili na makita ang tagpo na maging dahilan para masaktan ang puso kong ilang beses nang nagdurugo. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako magtitiis. Sabagay, sanay na akong magtiis at masaktan. Ano pa bang bago? "Pwede ba kitang makausap?" Narinig ko ang boses na iyon ni Juris. Napalingon ako rito."Ikaw pala, sure," sagot ko rito. Lumapit ito sa akin. At nagulat ako nang sampalin ako nito dahilan para magulat ako. Napasapo ako sa kabila kong pisngi na sinampal nito."Alam mong girlfriend ako ni Seth, hindi ba? Bakit mo siya hinayaan?!" asik nito sa akin.Hinarap ko si Juris. "I am so sorry kung naging mahina ako sa tukso. Aaminin kong hindi ko siya kayang tanggihan," nakayuko kong sagot dito."Ang sabihin mo, makati ka lang!" asik nito sa akin sabay tulak nang marahas.Dahil sa narinig kong hindi maganda sa aking pandinig, matapang na ipinagtanggol ko ang sari