LOGINAng ganda niya'y tukso sa maraming kalalakihan pero hindi sa nag-iisa niyang kaaway na matagal ng may inis at galit sa kanya. Mapait na kapalaran ay dumating sa dagok ng kanyang buhay, ngunit siya'y babalik upang ipaghiganti ang nawasak niyang reputasyon. May pag-asa pa kayang maghilom ang sugat ng kahapon?
View MoreLetharia's POV
I ran past the sun-struck buildings with a gun in my left hand and a bag of food in the right. I looked past my shoulder to see one man chasing me until his very last breath. I grabbed my gun, turned around, and shot 3 rounds of bullets, each one hitting his chest. I stopped running; I then walked back, taking the camera from my back pocket, taking a picture of the man I killed, innocent or not.
But no one is innocent in Xoria, not even the children; the kingdom has been corrupted for centuries, king after king, dictator after dictator. The rich kill the poor, and the poor kill those they get their hands on for revenge, or food. Crime runs rapidly through the streets, but who do the people blame? The King.
I reshot the man for the last time to make sure he was dead. The shots echoed through the streets. I noticed the television sets in the market and watched outside a local shop; they were broadcasting hangings of the rebellion again. I clenched my fists, and I had a feeling Father would be more than angry hearing the news.
As I started to run again, I placed the gun in my back pocket. I ran until I was out of range. I panted as I reached home. I entered the house; the rooms were pitch black. No signs of Jessi, or Lorelei; I walked further into the darkness until I felt a pair of arms around my neck; I struggled to get them off as I elbowed the man behind me. I heard a thump as he fell against a piece of furniture. I blindly put my hands in the air looking to pull the light switch; until I finally pulled the switch, I pointed my gun at him. I saw a man relying on the kitchen table to get up; that man just so happens to be Jessi, my brother. He stared at me then smiled. "You get better every day."
I smiled " I know. But enough of that, it's time for dinner".
I picked up the bag of food I had dropped during our fight. Setting the bag of food down on the table. Jessi had gotten his knife from his back pocket, as he was happy to chop the fruits and vegetables in the bag. I emptied the bag; raw fruits, and vegetables were all we ate occasionally, I'd sneak some candies, ones the rich would eat. "Lorelei! Father! It's supper time"!
From the dim corners of the room emerged, Father holding sweet Lorelei, Father with a smile on his face. He sat on the floor with Lorelei in his lap, feeding her chopped fruit as if she were his own baby. Father looked at me. "I thought I told you to let your brother steal today".
"We swapped places, it's no big deal really---
He slammed his fists onto the table " And have you been killed or worse have you been a female slave for little Prince Aven?!", He interrupted, causing little Lorelei to cry. Handing her into my brother's arms. "You know what happened to your mother, do I have to constantly remind you that she's gone", he had raised his voice at me.
"I know Father, I'm sorry". I replied. “But have you heard of the hangings going on, they’re hunting us…”
Father banged his hands on the table “Not in front of her”, he folded his lips. Lorelii had started to cry again.” Father put his hands on his forehead and sighed “What sector?”
“B”, I whispered.
“Damnit...Damnit!”, he banged his fists into the walls. “They most likely got most of our weaponry.. Whatever it’s fine we won’t have to deal with this any longer”.
"Nevermind that, Jessi, would you show her the map"?
"What map", I asked.
Jessi quickly grabbed the map from the other room and showed me hesitantly.
He laid the map on the table "We're going to kill him tomorrow".
"Who?" I looked up at Father seeing him grin. I gasped "Prince Aven", I whispered. "But do we even have enough manpower t-to do that?
"John Wilkes Booth Killed Lincoln with one gun, and he was one man", Jessi said.
"But that was 1860 it's 3055 dumbass", I said.
Father didn't laugh, he stared at me "You memorize this plan right, or you're getting yourself killed, Jessi and I already memorized every square inch of that arena".
"Arena?"
"An execution is taking place tomorrow, Lorelei will stay with someone I know, while I kill King Aven. You and your brother will shoot the guards at gates 5 and 7, now here's where the other rebels kill the guards at gates one, two, three, etc, later you will bomb the place, make sure to kill the rich".
"Why do I get to kill Prince Aven, Father, why I'm curious".
He turned to my brother "Those Bastards father scarred Letharia, and killed your mother, and before that he shamed her, stripping her of her dignity, so you ask why, why is it that you've been living without a mother burdened by your Father instead. After I kill Prince Aven I'll go after Nero, we must eliminate the public prince and go after the sheltered king, do you understand your role in this? One screw up and it's over".
"Yes, Father", my brother and I repeated in unison.
He stood up with deep hatred and sadness in his eyes, for whenever he told the story of the day mother died, he'd silently cry in his room wishing he would have been the one that died.
"Salamat sa suporta," nakangiting tugon ko sa aking asawa. Hindi ko akalain na natapos ko ang kursong nais ko, na siyang pangarap namin noon ng aking ina. Pero aaminin kong hindi na talaga ito ang priority ko, si Seth lang naman ang mapilit. Mas priority ko ang aking mga anak. Sina Zach, at ang kambal na sina Eve at Adam. "Gusto ko lang tuparin ang pangarap mo na siyang sinira ko noon. I am so sorry, babe." "No, hindi mo kailangang humingi ng sorry, babe. Isa pa, kontento na ako sa kung ano'ng estado meron ako, at kasama ko kayo ng mga anak natin. Ngunit sadyang mapilit ka kaya I grab the opportunity," nakangiting sagot ko rito. "And I am so proud of you, once again congratulations, babe!" nakangiting tugon sa akin ng aking asawa at niyakap ako nito ng buong-higpit at hinalikan sa mga labi. Sa edad na 28 pa ako nakapagtapos sa kursong pinangarap ko. Bachelors in Journalism and Communication. And I am so happy dahil hindi ko akalaing ang pangarap na iyon ay matutupad. Kasalukuy
3 YEARS LATER...."Babe, ano'ng iniisip mo?" tanong ni Seth sa akin. Ngumiti ako rito. "Iniisip ko kung karapat-dapat ba ako sa'yo?"Bakit mo naman naisip 'yan? Bakit, hindi ba?" naiiling nitong tugon sa akin.Kasalukuyan kong sinusubuan ang dalawang taong gulang na anak naming si Zach. Narito kami ngayon sa hardin. Kasalukuyang kaharap ng asawa ko ang sarili nitong laptop. "Dahil palagi na lang palpak ang naging trabaho ko sa opisina mo. Minsan gusto ko na lang maging fulltime mom sa anak natin. Kung 'yan ay papayag ka," ani ko rito. "Aba, kung saan mo gusto bakit hindi? Alam mo bang 'yan din ang nais ko sanang i-suggest sa'yo noon pa man, kaya lang natatakot akong ma misinterpret mo. Kaya, mas pinili ko na lamang na hayaan ka sa nais mong gawin.""Pwede ba?" ani ko rito. Tumayo ito at nilapitan ako, awtomatikong pumulupot ang matipuno nitong bisig sa maliit kong bewang. Hinagkan nito ang aking noo, pababa sa tungki ng aking ilong. Pagdakay sinakop nito ang aking mga labi. At naka
"Dali na pumasok ka na," ani Mama sa akin. Napayuko ako nang sa wakas ay makapasok ako sa private suite na kinaroroonan ng aking asawa. Hindi ako makatingin ng diretso rito. "Aalis muna kami ng Papa niyo. Mag-usap kayong dalawa," saad ni Mama. Saka ko narinig ang pagsara nang pinto ng kwarto."Lumapit ka rito. Nag-alala ka ba sa'kin?" seryosong tanong nito."Sino ba naman ang hindi mag-alala tapos narinig ko pa sa balita na dead and arrival ka!" inis kong tugon dito. Para sa pamamagitan niyo'n ay matabunan ang aking hiya para rito."And you realize how much I mean to you, do you?" tanong nito sa akin."Sinong nagsabing hindi ka importante sa akin? Ma pride lang akong tao pero alam ko sa sarili kong minahal kita noon pa man. Natabunan lang ng poot at galit dahil sa mga nakaraang panahon na ipinapakita mong angas sa akin noon.""Wala akong sinabing gano'n. At least, alam kong may pag-asa pa pala ang pagsasama natin," saad nito. Lumapit ako rito at naupo sa tabi nito. "Masakit pa ha?"
"Okay ka lang ba rito?" May pag-alalang tanong sa akin ng kaibigan kong si Delilah."I'm fine. Sige na, mag-iingat kayo ni, Tita.""Kompleto naman ang mga gamit diyan. T'saka hindi ko naman dadalhin ang mga 'yan. Alis na kami," ani pa nito.Nasundan ko na lamang ang papalayong kotse nina Delilah. Kumaway ako sa mga ito. Narinig kong tumunog ang aking cellphone. Tumawag si mommy Zerline."Anak, nag-away daw kayo ng asawa mo. Is that true? Nakaalala ka na?!" bungad ni mommy sa'kin."Yes, mommy. Pero sa ngayon, gusto ko na munang mapag-isa. Nasa akin po ang problema," pag-amin ko rito."Pag-usapan niyo iyan, anak. Huwag kang papayag na masira ang pamilyang ibinigay ng Panginoon sa'yo. Excited pa naman akong makita ang apo ko.""Mommy," naiyak kong tugon dito. "K—kasalanan ko rin naman, naging iresponsable akong asawa at ina sa aking pamilya. At pinagsisihan ko po iyon. Nadala lang po ako sa pride ko na pilit kong ibinabangon.""Alisin mo iyang pride na 'yan kung maging dahilan naman ng p
Nakatitig lang ako sa kopitang nasa aking harapan. Kasalukuyang kausap ni Seth ang ilang mga business men sa katabing mesa namin. Hindi nakaligtas sa aking paningin ang panaka-nakang pagsulyap ng mga ito sa akin. Hanggang sa magpasya na lamang akong galawin na ang pagkain, since dinner time na.Ita
Nagulat ako nang masilayan ang suot kong bestida. Hindi ko nakilala ang sarili. Omg! Narinig kong inutusan ako ng bading na umikot. Umikot ako at pinuri ako ng mga tao sa looban ng dressing area sa gandang taglay ko nang maisuot ang bestidang mamahalin. Ako ba talaga ang babaeng nakatayo sa harapan
ARAW NG Sabado at walang pasok. Lihim akong nagsisisi nang hindi ko man lamang sinagot ang tawag ni Rico kagabi. Nakaligtaan ko ang kaarawan nito. Siguro, dahil na rin sa nangyari kagabi, at sa totoo lang din ay wala rin ako sa tamang huwisyo. Isa pa, hindi ko kayang magsaya lalo na at okupado pa a
"Okay ka lang ba?" Nag-angat ako nang tingin sa kaibigan kong si Delilah. "May iniisip lang ako. Let's go," saad ko at mula sa upuan ay tumayo.Alam kong hindi ito kumbinsido sa sagot kong iyon pero wala na akong pakialam. Hindi ko maitatanggi na magpahanggang ngayon masakit pa rin para sa'kin ang






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviews