All Chapters of นางบำเรอของมาเฟีย: Chapter 61 - Chapter 70

หลังจากกลับจากโรงพยาบาลมา เซนต์ก็ออกไปทำงานของเขาโดยให้ลูกน้องคนสนิทคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอ แต่เขาก็ออกไปไม่นานเท่าไหร่นักเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็กลับมานอนพักที่บ้านโดยเข้าไปนอนในห้องของเธอ ทิ้งให้ห้องตัวเองไร้เจ้าของเข้าไปนอนอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งถึงเช้าของวันใหม่ถึงได้กลับไปที่ห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำและเคลียร์งานบางอย่างส่วนเพียงพอใจนั้นพอตื่นเช้ามาเธอก็รีบจัดการกับธุระส่วนตัวของตัวเอง และก็รีบลงมากินอาหารเช้าเป็นคนแรกของบ้าน เพราะท้องมันร้องท้วงว่าหิวจนไส้แทบขาดตั้งแต่ตื่นนอนมาแล้วเธอกินข้าวเช้าด้วยความเอร็ดอร่อยเพราะหลังจากไปเที่ยวกันมาครั้งนั้น เหมือนกับว่าเจ้าของบ้านจะใส่ใจเรื่องอาหารมากขึ้น ทำให้เธอที่ช่วงตั้งท้องมานี่กินค่อนข้างยากเจริญอาหารมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน แต่ยังไม่ทันจะกินข้าวให้หมดจานก็ต้องรีบรวบช้อนเก็บเอาไว้ตรงกลางจานแทบไม่ทัน เมื่อป้าของเจ้าของบ้านนั้นกำลังเดินตรงเข้ามาภายในห้องอาหารที่เธอกำลังนั่งอยู่ความกลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะเข้ามาทำร้ายเธอกับลูกแล่นเข้ามาในหัวทันที มือเล็กๆของเพียงพอใจนั้นถือกับรีบขยับไปโอบท้องของตัวเองเอาไว้อย่างลืมตัว“อิ่มแล้วเหรอ หรือว่

“นายจะไปไหนครับ”ลูกน้องอย่างโจที่เห็นว่าเจ้านายตั้งท่าจะเดินออกจากบ้านก็รีบเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง อยากจะตามเจ้านายออกไปด้วยนั่นแหละเพราะอยู่แต่บ้านมันน่าเบื่อจะตายไป“ไปโกดัง”เสียงหนาตอบออกมาสั้นๆพร้อมกับน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและสายตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“แล้วเธอล่ะครับ”ลูกน้องอย่างโจอดไม่ได้ที่จะถามถึงหญิงสาวข้างกายเจ้านายที่มาระยะหลังๆนี้เจ้านายมักจะพาเธอไปไหนมาไหนด้วย เขาก็กลัวว่าจะต้องเตรียมการกะทันหันเพื่อพาเธอออกจากบ้านไปพร้อมกับเจ้านาย“พวกมึงดูแลเอาไว้ไม่ต้องตามกูไป เดี๋ยวกูขับรถไปเอง”เขาจะเดินทางออกจากบ้านคนเดียว จะไปทำงานตามปกติไม่จำเป็นต้องมีเธอไปด้วย ให้เธออยู่บ้านโดยมีลูกน้องของเขาคอยดูแลเอาไว้นั่นแหละ“ไม่ได้นะครับ”โจไม่อาจให้เจ้านายออกเดินทางไปเพียงลำพัง เขารีบห้ามปราบเจ้านายในทันทีเพราะข้างนอกมันอันตรายแม้มองว่าไม่มีอะไรแต่อาจมีการแอบซุ่มลอบทำร้ายอยู่ก็เป็นได้“มึงไปกับกูก็แล้วกัน ไอ้พวกที่เหลือไม่ต้องตามมา”เซนต์มองหาลูกน้องหางแถวคนหนึ่งแถวนั้นที่ยืนเสนอหน้าอยู่ใกล้ๆพอดีให้ไปกับเขาด้วย เพื่อไม่ให้ลูกน้องมากฝีมือที่ฝึกมาอย่างเก่งกาจต

“ง่วงมากหรือยัง”เขาวางร่างเล็กที่โตแต่ท้องนั้นลงบนเตียงนอนนุ่มของเขาที่มันถูกปูด้วยผ้าปูที่นอนสีดำรับกับห้องที่ถูกตกแต่งด้วยสีดำสลับกับขาวแล้วตัวเขานั้นก็นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกันนั้นก็เอาใบหน้าไปแนบกับเธอของเธอในระหว่างที่พูดคุยกันไปด้วย“ยังไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่ค่ะ หนูงีบหลับมาแล้วก่อนที่คุณจะมา รอคุณอาบน้ำเสร็จแล้วเราค่อยนอนพร้อมกันก็ได้ค่ะ”เธออาจง่วงนอนอยู่นิดๆเพราะตอนนี้เป็นเวลาที่ควรจะนอนหลับได้แล้ว แต่ก็เลือกที่จะนอนหลับพร้อมกับเขาเพราะเขาก็จะช่วยเธอกล่อมลูกแฝดในท้องให้นอนหลับไปพร้อมกันได้“อืม”มาเฟียหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจในสิ่งที่เธอพูด ก่อนจะเดินไปถอดเสื้อผ้าออกเตรียมตัวไปอาบน้ำ“ฉันรู้สึกคันๆหลังมาสองสามวันแล้วไม่รู้ว่าสิวจะขึ้นหรือเปล่า พยายามมองเองก็มองไม่เห็น”เขามองร่างกำยำที่เปลือยเปล่าของตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ที่อยู่หน้าห้องน้ำนั้น หันหน้าหันหลังอยู่สักพักราวกับตรวจสอบรอยสักที่เต็มแผ่นหลังนั้น ก่อนจะหันมาทำหน้าจริงจังพูดกับเธอ“ที่ห้องมีแปรงขัดหลังอยู่ ลูกน้องของคุณซื้อมาให้ อืม มันน่าจะพอช่วยคุณได้ หนูไปหยิบมาให้นะคะ”เพียงพอใจหันหน้าไปทางอื่นเ

~ก๊อกๆๆๆ~“มากันแล้วเหรอ”เสียงเคาะประตูดังขึ้นในช่วงสายของวันใหม่ โดยที่เจ้าของห้องนั้นตื่นขึ้นมารอเปิดประตูนานแล้วแต่ทว่าหญิงสาวข้างกายเขายังคงหลับสนิทอยู่ จนเขานั้นต้องเป็นฝ่ายปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาก่อน รู้ดีว่ารบกวนเวลานอนของคนท้องมันไม่ดีแต่เขามีเรื่องสำคัญจำเป็นจริงๆ“ใครมาเหรอคะ”เพียงพอใจลืมตาตื่นขึ้นอย่างไม่เต็มใจนักแต่ทว่าก็ไม่ได้ออกอาการงอแงให้ได้เห็น ทำเพียงแค่หันไปถามเขาด้วยความสงสัยเท่านั้น“ลุกขึ้นก่อนสิ”เขาไม่ตอบคำถามเธอแต่กลับพยุงเธอให้ลุกขึ้นนั่งแล้วพาลงจากเตียงไปพร้อมๆกัน“ใส่พวกนี้เอาไว้ด้วย อย่าให้ใครได้เห็นแม้แต่ต้นแขนของเธอรู้ไหม”แล้วตัวเขาก็รีบเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาสองตัว ก่อนจะมาใส่ให้เธอพร้อมกันทีเดียวสองตัวแบบนั้นเลย เพื่อปกปิดชุดนอนวาบหวิวของเธอที่เขานั้นสามารถเห็นได้คนเดียว ส่วนคนอื่นหมดสิทธิ์จะมาเห็น“ใส่แค่ตัวเดียวก็พอมั้งค่ะ”ปกติลูกน้องของเขาแต่ละคนก็ไม่เคยมองเธอกันอยู่แล้วราวกับเธอเป็นสิ่งไม่ควรมอง ไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อผ้าหลายชั้นให้รู้สึกอึดอัดไปเปล่าๆหรอก“ขนเข้ามาได้แล้ว”เซนต์ไม่ได้สนใจเสียงร้องท้วงเล็กๆนั้น เขาพอใจแบบไหนเธอในฐานะเมียก็ต้

“มีผู้หญิงคนหนึ่งมาขอพบนายครับ แต่เธอหนีออกไปแล้วผมให้คนตามไปแล้วครับ”“แล้วไงต่อ มึงมาตามกูทั้งที่ยังจับตัวผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เนี้ยนะ”“เธอทิ้งเด็กเอาไว้ครับ ตอนนี้กำลังร้องไห้โวยวายอยู่ข้างนอกนู้น”“จับตัวผู้หญิงให้ได้ แล้วก็เอาเด็กคืนไปก็จบ แค่นี้ใช่ไหมกูจะได้กลับไปนอนต่อ”“ผมเจอมีดพกของนายอยู่บนตัวเด็กด้วยครับ”“ลูกไอ้อัลวิน ตายห่าไปแล้วยังตามมาหลอกหลอนกูอีกจนได้”ในทันทีที่ฟังลูกน้องรายงานจนจบเขาก็รู้ในทันทีเลยว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของใครและใครเอามาทิ้งเอาไว้ เพราะมีดพกเล่มนั้นเขาปักลงกลางอกของไอ้อัลวินมันเอง ลูกกับเมียใหม่ของมันคงเก็บเอาไว้ดูต่างหน้าและส่งคืนเขามาในวันนี้“จะเอายังไงดีครับนาย”โจขอคำแนะนำจากเจ้านายเมื่อเขาไม่รู้จะทำยังไงกับเด็กดี พวกเขาฆ่าเป็นอย่างเดียวไม่เคยเลี้ยงเด็กกันมาก่อน“คุยอะไรกันเหรอคะ”เพียงพอใจที่หลับอยู่พอได้ยินเสียงคุยกันก็ตื่นขึ้นมา เธอเลยเอ่ยถามผู้เป็นสามีด้วยความสงสัยปนเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะกำลังงานยุ่งแต่ยังห่วงเธอไม่กล้าออกไปทำงาน“ลุกไปดูอะไรกับฉันหน่อย ไปไหวไหม”เซนต์เดินเข้ามาคุยกับเมียตัวน้อยเพราะเรื่องนี้เขาต้องให้เธอร่วมตัดสินใจ